|
|
Տնայագործութեան մաս կազմող ամէնէն կարեւոր աշխատանքներէն մէկը անկասկած որ ոստայնանկութիւնն է։ Գիւղական գրեթէ ամէն տուն իր հորը (տէզկեահ) ունի, որ կը ծառայէ հիւսուածքներ գործելու։ Իսկ հորի աշխատանքին կը նախորդեն այլ փուլեր, որոնց ընթացքին գիւղացին բամպակը կը վերածէ մանածի։ Այս ընթացքին է որ ան կը գործածէ չալխաւուն, որ կը մաքրէ բամպակի խճէճները (խոզակ)։ Ապա կը գործէ ճըրճըռը, որ բամպակը կը զատէ իր հունտերէն։ Ասկէ ետք կարգը կու գայ բամպակը գզելու (աղնելու) գործողութեան, որուն համար կը գործածուի աղեղը։ Վերջապէս կարգը կու գայ ջայրին, կամ ջահրակին, որ գզուած բամպակը կը վերածէ մանածի։ Երբ թելը պատրաստ կ՝ըլլայ, այն ատեն ծայր կ՝առնէ ոստայնի (ջուլհակ) վրայ հիւսուածք գործելու աշխատանքը։ Գիւղերու մէջ գիտենք որ ոստայնանկութիւնը առիթ մըն է նաեւ տարբեր գիւղերու միջեւ ապրանքափոխանակութիւններու։ Պաղին գիւղի պարագային, տեղական բամպակը բաւարար չէ պէտք եղած քանակով հիւսուածքներ արտադրելու։ Հետեւաբար պաղնցիները բամպակը կ՝առնեն շրջակայ բամպակամշակ քիւրտ գիւղացիներէն՝ փոխարէնը անոնց տալով ընկոյզ, որ շատ առատ է Պաղինի մէջ։ Այսպէս մէկ ընկոյզի դիմաց անոնք կը ստանան բամպակի երկու խճէճ։ [2]
|