|
|
In the South Hebron Hills alone: settlers waiting for the Messiah to vindicate their biblical nationalism; Eid and Naama from the Bedouin village Umm al Khair waiting for horrid Wednesday to pass, the day when many demolitions take place and they go to work in fear they may not see their home again; A.O waiting for the magical transformation of the seasons in the village of Jinba – in winter she listens to the voices of rain and in spring the land fluctuates to green and in summer everything is yellow, yellow, yellow – everything is golden [A.O. “Jinba is Magic”]; the falahin waiting for the change in the seasons so they can plow and harvest; workers waiting for permits to work in Israel and then waiting in long lines to enter; Nasser from Susiya, banned from entering Israel because he works for the human rights group B’tselem, waiting for the day he can visit with me in Yaffa; waiting for the occupation to end.
|
|
|
القرار الذي نحن نتوقع صدوره اليوم على قائمة الانتظار منذ عشرين عاما. يتعلق القرار بسكان قرابة عشر قرى في منطقة جنوب الخليل في الضفة الغربية، وتقع هذه القرى في منطقة مسافر يطا، أو ما تطلق عليها إسرائيل “منطقة إطلاق النار 918”. ومناطق إطلاق النار هي مساحات يخصصها الجيش الإسرائيلي للتدريبات العسكرية. وفي العادة يستطيع الجيش أن يصادر أراض لهذا الغرض دون أن يقدم تعويضات لأصحابها. أقام الجيش منطقة إطلاق النار 918 في سبعينيات القرن العشرين بعد احتلاله الضفة الغربية. يوجد في المنطقة حاليا العديد من القرى الفلسطينية الواقعة في ما يسمى منطقة “ج” الخاضعة للسيطرة الإسرائيلية بالكامل حسب اتفاق أوسلو، ويا له من حظ عاثر أن تكون قرية محاطة بمنطقة إطلاق النار هذه، وأي توترات يجلبها مثل هذا الموقع. إذا كانت قريتك في منطقة إطلاق نار فهذا يعني أن الجيش قد يداهم في أي وقت ويجبرك وعائلتك على إخلاء منازلكم لساعات أو أيام كي يجري “تدريبات” على أرضكم. ولو أضفنا هذه المصاعب لمجمل أشكال المعاناة التي تتعرض لها كل قرية واقعة في مناطق “ج” كعدم توفر الكهرباء والخوف المستمر من اعتداءات المستوطنين، فستكون الحياة في مناطق “ج” أكثر توترا منها في أية بقعة في فلسطين تحت الاحتلال.
|
|
|
לפעמים אני מרגיש שכולנו ממתינים, בכל מצב ובכל מקום בהתאם לנסיבותיו הייחודיות, בהתאם למהלכיו ולקצב שלו. בדרום הר חברון, למשל: מתנחלים ממתינים למשיח שיצדיק את הלאומנות התנ”כית שלהם; עיד ונעמה מהכפר הבדואי אום אל-ח’יר ממתינים שיום רביעי הנורא יחלוף. זהו היום שבו נהרסו בתים רבים ובדרכם לעבודה ליווה אותם הפחד שאולי לא יראו שוב את ביתם; א.ו ממתינה לחילופיהן הקסומים של עונות השנה בכפר ג’ינבה – בחורף היא מקשיבה לקולות הגשם. באביב, האדמה מתכסה ירוק ובקיץ, הכול צהוב, צהוב, צהוב – כמו זהב [א.ו. “ג’ינבה הקסומה”]; הפלאחים ממתינים לחילופי עונות השנה כדי שיוכלו לזרוע ולקצור; פועלים ממתינים לאישורי עבודה בישראל ואז הם ממתינים בתורים ארוכים עד שיוכלו להיכנס אליה; על נאסר מסוסיא נאסר להיכנס לישראל בגלל עבודתו בארגון זכויות האדם בצלם, והוא ממתין ליום שבו יוכל לבקר אותי ביפו; ממתינים שהכיבוש יסתיים. ההמתנה מייצרת בדידות, חוסר אונים, ציפייה ולפעמים גם תקווה. – ד.מ.
|
