|
|
I was never to find out exactly what he meant, because he died when I was 11.. . He used to tell me lots of things that made me think about God, and when I bluntly asked him if God exists he said that he honestly did not know.
|
|
|
Ich bat Gott, mich in eine “Gemeinde” zu bringen (ich wunderte mich warum ich dieses mir Wort überhaupt benutzte, denn es war mir unbekannt). Ich fühlte mich beschämt, denn ich realisierte, wie heuchlerisch mein Leben war. Auf der einen Seite versteckte ich nicht, dass ich eine „Gläubige“ war (was einige Leute ziemlich schockierte), und doch, auf der anderen Seite, war mein Leben nicht besser als das der anderen.
|
|
|
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην κομμουνιστική Ρωσία. Ο πατέρας μου πίστευε φανατικά στον κομμουνισμό, και μου έλεγε ότι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή ήταν να είσαι, «καλός άνθρωπος». Δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να ανακαλύψω τι ακριβώς εννοούσε με αυτό, γιατί πέθανε όταν ήμουν 11. Πολλά από τα πράγματα που μου έλεγε, με έκαναν να σκέφτομαι για τον Θεό. Όταν κάποτε τον ρώτησα αν υπάρχει Θεός, ο πατέρας μου απάντησε ότι ειλικρινά δεν ήξερε. Από τότε και μετά δεν είχα καμία πραγματική ειρήνη στην καρδιά μου για την ψυχή του πατέρα μου. Ήταν ένας «καλός άνθρωπος», αλλά αναρωτιόμουν «για το αν υπάρχει Θεός και αν είναι ο πατέρας μου μαζί του»;
|
|
|
Ik ben geboren en getogen in communistisch Rusland. Mijn vader geloofde oprecht in het communisme, en hij vertelde me dat het belangrijkste in mijn leven was een “goed mens” te worden. Ik kwam er nooit achter wat hij daarmee precies bedoelde, want hij stierf toen ik 11 was... Hij vertelde mij veel dingen die me deden nadenken over God en toen ik hem botweg vroeg of God bestond zei hij oprecht dat hij het niet wist. Vanaf dat moment had ik geen rust meer in mijn hart over de ziel van mijn vader. Hij was een “goed mens” “, maar ik dacht, “Als er een God is,– is hij dan bij Hem?”
|
|
|
Urodziłam się i dorastałam w komunistycznej Rosji. Mój ojciec szczerze wierzył w komunizm i mówił mi często, że najważniejszą rzeczą w moim życiu jest wyrośnięcie na „dobrego człowieka". Nigdy tak naprawdę nie dowiedziałam się od niego, co miał na myśli, gdyż zmarł, kiedy miałam jedenaście lat! Wiele rzeczy, o których mówił, spowodowało, że rozmyślałam o Bogu i kiedy raz zapytałam go, czy Bóg istnieje, powiedział, że tak naprawdę to nie wie. Od tego czasu nie miałam pokoju w sercu, bo nie wiedziałam, co się stanie z duszą mojego ojca. Był „dobrym człowiekiem", ale martwiłam się, czy „jeśli Bóg istnieje, to czy on z Nim jest"?
|
