|
|
Diese „Große Inflation“, wie sie allgemein genannt wird, wurde ausgelöst von einer Kombination aus negativen Angebotsschocks (insbesondere den Ölschocks 1973 und 1979) und einer Lockerung der Geldpolitik, die zu den Korrekturen des Fed-Inflationsziels nach oben zu passen scheint.
|
|
|
La Fed a indiqué qu’elle allait mettre en place un durcissement monétaire très progressif : les projections médianes du FOMC prévoient quatre hausses de 25 points de base (pb) en 2016 et un taux des Fed Funds égal à 3,3 % d’ici fin 2018. Cette tendance se base sur l’hypothèse que, même si le marché du travail atteint le plein emploi, le rythme de la croissance économique restera modéré et l’inflation n’atteindra pas l’objectif de la Fed de 2 % avant fin 2017. Les marchés financiers anticipent un durcissement encore plus progressif. Toutefois, nos modèles indiquent que l’inflation sera supérieure aux anticipations de la Fed d’ici fin 2016, ce qui devrait entraîner une réponse politique plus rapide ou susciter la crainte que la Fed ait pris du retard ; deux scénarios qui devraient se traduire par une hausse des taux d’intérêt sur les marchés.
|
|
|
è arrivato a un picco vicino al 15%. Questa “Grande Inflazione”, come è conosciuta comunemente, è stata scatenata da una combinazione di shock negativi sul versante dell’offerta (soprattutto quelli legati al petrolio del 1973 e 1979) e da un’impostazione accomodante della politica monetaria, che appare congrua con revisioni al rialzo dell’obiettivo d’inflazione della Fed. Coerentemente con i risultati a cui siamo arrivati sul ruolo fondamentale dell’inflazione prevista, la perdita di credibilità della Fed nella lotta all’inflazione sembra essere stata una causa molto importante della Grande inflazione. È stato necessario un irrigidimento monetario forte e prolungato per riportare l’inflazione sotto controllo, con il risultato di una recessione del 2% nel 1982.
|
|
|
Het is gevaarlijk om de lessen van het verleden te vergeten. De Amerikaanse inflatie en inflatieverwachtingen waren aan het einde van de jaren 50 tot halverwege de jaren 60 laag en stabiel op zo’n 1%. Vanaf 1965 zijn beide 15 jaar lang gestegen en bereikte de nominale inflatie een piek van bijna 15%. Deze periode staat bekend als de ‘Great Inflation’ en werd veroorzaakt door een combinatie van ongunstige schokken aan de aanbodzijde (met name de oliecrises van 1973 en 1979) en een soepel monetair beleid, wat lijkt te stroken met opwaartse herzieningen van het inflatiestreefdoel van de Fed. In overeenstemming met onze bevindingen over de belangrijke rol van de inflatieverwachtingen, lijkt een heel belangrijke oorzaak van de Great Inflation te zijn dat de Fed in zijn bestrijding van de inflatie niet langer geloofwaardig was. Er was een aanzienlijk en langdurig beleid van monetaire verstrakking vereist om de inflatie weer onder controle te krijgen, wat in 1982 leidde tot een recessie van 2%.
|
|
|
o 3,3% do końca 2018 r. Taka prognoza jest oparta na założeniu, że nawet jeżeli na rynku pracy wystąpi pełne zatrudnienie, tempo wzrostu gospodarczego wciąż będzie umiarkowane, a inflacja nie osiągnie 2-procentowego celu inflacyjnego Fedu przed końcem 2017 r. Rynki finansowe wyceniają jeszcze bardziej stopniowe zaostrzanie polityki. Nasze modele sugerują jednak, że inflacja wyprzedzi oczekiwania Fedu przed końcem 2016 r., co powinno wywołać szybszą reakcję w obszarze polityki pieniężnej lub wzbudzić obawy, że Fed reaguje z opóźnieniem; w obydwu przypadkach efektem powinny być wzrosty rynkowych stóp procentowych.
|
