|
|
We were denied by seven different banks, seven different banks all either told us no, or made it such a long process – like the Co-Op for example, they strung us along for about seven or eight months, going back and forth.
|
|
|
C: Non, nous ne l’avons pas. C’est un processus extrêmement long. Nous ne cessions de visiter les banques, leur demandant de nous fournir un compte pour organisme à but non lucratif. Ils nous disaient simplement, et sournoisement, de remplir des formulaires. Des mois plus tard, ils ont carrément refusé. Sept banques nous ont refusés, catégoriquement, ou à l’issue d’un processus tellement long – la Co-Op par exemple, nous a fait perdre notre temps avec des demandes et des formulaires pendant sept ou huit mois. Notre responsable de l’administration leur a demandé au téléphone si tout était réglé, si nous pouvions avoir une garantie, leur expliquant que nous avions tout fait en notre pouvoir. Ils nous ont répondu que tout était conforme. Et puis deux semaines plus tard, ils nous informaient dans une lettre qu’il manquait encore des documents, comme s’ils le faisaient exprès ou qu’il y avait quelque chose derrière tout ça. Ce que nous devions faire était de s’enregistrer en tant qu’entreprise, ce qui est absurde. Mais aussitôt que nous l’avons fait et que nous avons obtenu un numéro d’entreprise, bang ! Instantanément nous avions un compte de banque.
|
|
|
C: Nein, bislang noch nicht. Es ist ein langwieriger Prozess. Wir laufen ständig zu Banken und sagen, dass wir ein Konto benötigen und eine gemeinnützige Non-Profit-Organisation sind. Dort heißt es dann: „Oh, gut. OK, füllen Sie bitte diese Formulare aus, usw. usw.“ Ein paar Monate später heißt es dann unumwunden: „nein. Nein. NEIN.“ Wir wurden von sieben verschiedenen Banken abgelehnt. Sieben weitere sagten entweder sofort nein oder verwickelten uns in einen umständlichen Prozess, wie die Co-OP, bei der es ein sieben- oder achtmonatiges Hin und Her gab. Unser Hauptgeschäftsführer rief sie dann an und fragte, ob nun alles geregelt sei. „Ist das jetzt auch ganz sicher? Wir haben von uns aus alles erledigt.“ Am Telefon hieß es: „Ja, klar. Alles ist in Ordnung.“ Zwei Wochen später kam ein Brief. „Nein, Sie müssen noch etwas machen.“ Es scheint fast so, als ob das Absicht wäre, denn das passiert immer wieder. Es hieß dann, wir müssten uns als Unternehmen registrieren lassen, was ziemlich merkwürdig ist. Sobald wir aber als Unternehmen registriert wären und die Handelsregisternummer hätten, erhielten wir im Nu ein Bankkonto.
|
|
|
C: No, la verdad, no lo hemos hecho. Es un proceso tan largo. No hemos parado de ir a los bancos, diciéndoles “necesitamos una cuenta bancaria, somos una organización comunitaria sin ánimo de lucro”. Te decían “oh sí, vale, rellene todos estos formularios, ¡ra, ra, ra!”. Unos meses más tarde, te dicen categóricamente “no. No. NO”. Nos la han denegado siete bancos diferentes, los siete bancos diferentes, o bien nos decían que no, o lo convertían en un proceso tan largo – como el Co-Op, por ejemplo, nos tuvieron engañados durante siete u ocho meses, yendo y viniendo. Nuestro administrador jefe hablaba por teléfono con ellos, les preguntaba “¿está ya arreglado? ¿Está ya garantizado? Lo hemos hecho todo”. Por teléfono nos decían “Sí, sí, todo está bien”. Dos semanas más tarde [recibimos una] carta: oh no, ahora ustedes tienen que hacer [algo más]. Y es como si a propósito estuvieran … aquí pasa algo más. Lo que teníamos que hacer era registrarnos como empresa, lo que es un tanto absurdo. Así que nos registramos como empresa, y tan pronto como conseguimos ese número de registro de la empresa, ¡pum!, de inmediato, cuenta bancaria abierta.
|
|
|
C: Nee, dat niet. Het duurt zo enorm lang. We zijn naar heel veel banken geweest en zeiden: ’We hebben een bankrekening nodig, we zijn een gemeenschapsorganisatie zonder winstoogmerk.’ Dan zei de bank: ‘Oh ja, oké, vul deze formulieren in, blablabla.’ Een paar maanden later zegt de bank dan ineens: ‘nee. Nee. NEE.’ Zeven banken hebben ons geweigerd, zeven verschillende banken hebben nee gezegd of het proces zo enorm lang laten duren. De Co-Op bijvoorbeeld heeft ons iets van zeven of acht maanden aan het lijntje gehouden, terwijl ze ons van het kastje naar de muur stuurden. Ons hoofd administratie belde hen op om te vragen: ‘Is dit nu geregeld? Is dit nu zeker? We hebben alles gedaan.’ Aan de telefoon zeiden ze dan: ‘Ja, ja alles is in orde.’ Twee weken later [kregen we een] brief ‘nee, nee, je moet [nog iets anders] doen’. Het is alsof ze het expres… er is iets aan de hand. We moesten ons als bedrijf registreren, wat een beetje idioot is. Dus registreerden we ons als bedrijf en zodra we het bedrijfsregistratienummer hadden, hoppa, was de bankrekening meteen geregeld.
|