|
|
Rocks and stones were in ready supply so, whilst spears may have needed repair after a battle, slingers were always well provisioned. Poor people of low status, both in society and subsequently in battle, they would typically take up position behind veteran warriors, protecting them from enemy attacks.
|
|
|
Die Jugend der germanischen Stämme wuchs damit auf, in den Bachbetten Nordeuropas gefundene Steine zu schleudern, was ihm einen natürlichen Vorteil im Kampf gab. Steine gab es in großen Vorkommen. Während ein Speer nach dem Kampf möglicherweise repariert werden musste, waren Schleuderer stets gut versorgt. Schleuderer waren oft arme Männer mit schwachem Status, sowohl in der Gesellschaft als auch im Kampf. Sie stellten sich hinter den Veteranenkriegern auf, um sie vor feindlichen Angriffen zu schützen. Im Gegenzug schützten die Veteranen die Schleuderer hinter sich mit ihrem Schilden, wenn sie ihre Geschosse abfeuerten. Die Schleuder war eine effektive Waffe gegen dichte Feindformationen oder Kavallerie.
|
|
|
I giovani delle tribù germaniche crescevano lanciando le pietre che trovavano nei letti dei fiumi del nord Europa; quando applicavano questa abilità al combattimento, non potevano che trarne dei vantaggi. Le pietre e le rocce erano risorse sempre a portata di mano, dunque, mentre dopo una battaglia si doveva procedere alla riparazione delle lance, i fromboli erano invece sempre disponibili all’uso. Gli uomini poveri di basso rango, sia in società, sia di conseguenza in battaglia, erano soliti ricoprire le posizioni nelle file dietro i guerrieri veterani, per proteggerli dagli attacchi nemici. In cambio, i veterani usavano i loro scudi per proteggere coloro che si trovavano dietro la loro linea, mentre questi scatenavano raffiche di proiettili. Le fionde erano armi molto efficaci contro le formazioni nemiche ravvicinate o la cavalleria.
|
|
|
Młodzież z plemion germańskich ćwiczyła się w ciskaniu kamieniami wyłowionymi z rzek północnej Europy, co dawało im przewagę w trakcie bitew. W przeciwieństwie do bardziej wyrafinowanego oręża, kamieni nigdy nie brakowało, skutkiem czego procarze nigdy nie narzekali na dostępność amunicji. Rekrutację do tego typu oddziałów przeprowadzano głównie wśród biedoty i nizin społecznych. W bitwie ludzie ci zwykli chować się za doświadczonymi wojownikami, chroniąc ich przed atakiem. W zamian wojowie osłaniali wojska zasięgowe swymi tarczami, by te mogły swobodnie prowadzić ostrzał. Proce sprawdzały się zwłaszcza w walce ze zwartymi szykami piechoty i jazdą.
|
|
|
Германцы с детства упражнялись в швырянии камней, изобиловавших на берегах рек, и весьма искусно использовали это умение в бою. Недостатка в камнях у них не было, и если копья после битвы могли нуждаться в починке, то у пращников всегда был запас снарядов. Пращниками становились бедные и незнатные люди. Обычно они занимали позиции за опытными воинами: ветераны прикрывали пращников своими щитами, пока те обрушивали на врага град камней. Праща была весьма эффективна против плотных рядов пехоты и конницы.
|
