|
|
As Rome grew larger to encompass more and more local tribes, so too grew its army, from a founding force of around three thousand infantry supported by three hundred horsemen, to the imposing, world-beating Legions of the Roman Empire. Social class dictated the army's quality, as each warrior brought their own equipment and the poorest were excluded due to poor-quality weapons and non-existent armour.
|
|
|
Bien avant que Rome ne devînt une puissance continentale, les Romains n'étaient qu'une modeste tribu d'origine latine, vivant entre le Tibre et le mont Circé. Il ne s'agissait pas du seul peuple latin établi ici ; toute la région était peuplée de cités-États liées par leurs culture et religion communes, comme l'attestent des festivals comme les Féries latines. Rome devint une cité vers l'an 625 av. J.-C., lorsqu'un groupe de colonies se rassembla. À cette époque, la culture dominante de la région était étrusque. Les Romains en héritèrent de nombreuses croyances et traditions militaires. En assimilant toujours plus de tribus locales, Rome développait également son armée, passant de trois mille fantassins soutenus par trois cents cavaliers aux innombrables légions de l'Empire romain. L'armée se basait sur les classes sociales pour former ses rangs. Chaque guerrier devait en effet posséder son propre équipement, ce qui excluait de fait les plus pauvres. Néanmoins, tous les citoyens avaient le sens du devoir et étaient prêts à servir en cas de besoin.
|
|
|
Lange bevor die Römer zur kontinentübergreifenden Supermacht wurden, begannen sie zwischen dem Tiber und dem Bergrücken des Monte Circeo als kleiner Stamm lateinischer Herkunft. Sie waren aber nicht die einzigen Lateiner dort. Die gesamte Region wurde von Stadtstaaten bevölkert, die kulturell und religiös stark verbunden waren und gemeinsam Festivitäten wie die Feriae Latinae feierten. Als sich eine Gruppe separater Siedlungen von diversen Hügeln zusammenschlossen, wurde um circa 625 v. Chr. aus Rom eine Stadt. Zur damaligen Zeit waren die Etrusker die dominierende Kultur der Region, von denen die Römer viele ihrer Glauben, Rituale und Militärtraditionen übernahmen. Als Rom aufgrund der Einschließung mehrerer lokaler Stämme größer wurde, wuchs auch die Armee. Die startete mit dreitausend Infanteristen, welche durch dreihundert Reiter unterstützt wurden und entwickelte sich zu den eindrucksvollen, weltbesten Legionen des römischen Reichs. Die Gesellschaftsschicht bestimmte die Qualität der Armee. Jeder Krieger brachte seine eigene Ausrüstung mit und die Ärmsten unter ihnen wurden aufgrund schlechter Waffen und fehlender Rüstung ausgesondert. Der Militärdienst wurde von den Bürger als staatliche Pflicht angesehen, also gab es nie einen Engpass an lateinischen Kriegern.
|
|
|
Mucho antes de convertirse en una superpotencia dueña de un continente entero, Roma fue una pequeña tribu de origen latino que vivía entre el Tíber y las laderas del monte Circeo. Pero no eran el único pueblo latino que vivía allí: la zona entera estaba habitada por ciudades-estado, unidas por estrechos lazos culturales y religiosos, con festividades comunes como las llamadas "ferias latinas". La fundación de la propia Roma data de alrededor del 625 a. C., cuando se unieron los asentamientos de varias colinas vecinas. Por aquel entonces, la cultura dominante en la región era la etrusca, de la que los romanos habían adoptado numerosas creencias, rituales y tradiciones militares. A medida que Roma iba creciendo y absorbiendo más tribus locales, sus fuerzas aumentaban también, un proceso en el que el ejército primigenio de tres mil infantes y trescientos jinetes de apoyo acabaría por convertirse en las imbatibles legiones que conquistaron todo el orbe conocido. La clase social dictaba la calidad del ejército, pues cada guerrero debía procurarse su propio equipo y, así, los más pobres quedaban excluidos debido a la baja calidad de sus armas y la imposibilidad de costearse una armadura. Sin embargo, los ciudadanos consideraban que el servicio militar era un deber civil, lo que significaba que, entre los latinos, nunca hubo escasez de guerreros.
|
|
|
Molto prima che i Romani diventarono una superpotenza a livello continentale, questi erano una piccola tribù di origine latina che viveva tra il fiume Tevere e il crinale del monte Circeo. Non erano l'unico popolo latino stanziato in questo luogo: l'intera regione era popolata da città-stato che intrattenevano rapporti religiosi e culturali stretti e partecipavano insieme a feste quali la Feriae Latinae. Roma divenne una città intorno al 625 a.C., quando un gruppo di insediamenti separati, stanziati su diverse colline, si unì. In quel periodo, la cultura predominante nella regione era quella etrusca, i cui rituali, tradizioni militari e credenze furono rivisitate e accolte dai Romani. La crescita di Roma, che comprendeva sempre più tribù locali, fu accompagnata da quella del suo esercito: le forze iniziali composte da tremila uomini di fanteria con il supporto di trecento cavalieri diventarono poi le legioni imponenti dell'Impero romano che furono in grado di soggiogare il mondo intero. La classe sociale dettava la qualità dell'esercito, in quanto ogni guerriero apportava il proprio equipaggiamento e le classi più povere venivano escluse dalla leva poiché si presentavano con armi di scarsa qualità e armature incomplete. Tuttavia, i cittadini consideravano il servizio militare un dovere da adempiere per lo stato, quindi non mancavano mai guerrieri latini.
|
|
|
Dávno předtím, než se Řím stal mocností rozkládající se na několika kontinentech, žil mezi řekou Tiberou a hřebenem hory Circeo kmen latinského původu. Nebyl to jediný latinský kmen, který zde žil. Celá oblast byla osídlená městskými státy, které mezi sebou udržovaly těsné kulturní a náboženské styky, např. sdílely oslavy jako Feriae Latinae. Řím sám se stal městem okolo roku 625 př. n. l., kdy se spojila skupina samostatných sídel z různých kopců. V té době byla v oblasti dominantní etruská kultura a Římané z ní adaptovali mnoho náboženských představ, rituálů a vojenských tradic. S tím jak se Řím rozrůstal a včleňoval do sebe další a další místní kmeny, rostlo i jeho vojsko. Ze zakládající armády asi tří tisíc pěšáků s podporou tří set jezdců se staly impozantní legie římské říše, které porážely celý svět. Společenská třída určovala kvalitu armády, protože každý voják si do bitvy nesl své vlastní vybavení a ti nejchudší byli kvůli špatné kvalitě zbraní a neexistující zbroji vyloučení. Občané ale považovali službu v boji za povinnost vůči státu, a proto nebyla o latinské vojáky nikdy nouze.
|
|
|
Zanim Rzymianie stali się supermocarstwem obejmującym niemal cały kontynent, byli małym plemieniem pochodzenia łacińskiego, żyjącym pomiędzy Tybrem a Monte Circeo. Nie byli jedynym żyjącym tam ludem łacińskim – cały region zajmowały miasta-państwa, które utrzymywały bliskie więzi kulturowe i religijne, urządzając wspólne festiwale, takie jak Feriae Latinae. Rzym powstał jako miasto około 625 r. p.n.e., kiedy to grupa odrębnych osad z różnych wzgórz połączyła się. W tym czasie dominującą kulturą w regionie była kultura etruska, z której Rzymianie zaczerpnęli wiele swoich wierzeń, rytuałów i tradycji wojskowych. W miarę jak Rzym powiększał się i obejmował coraz więcej lokalnych plemion rosła również jego armia. Zaczęło się od około trzech tysięcy żołnierzy piechoty wspieranych przez trzystu konnych, a skończyło na potężnych legionach, które podbiły cały stary świat. Klasa społeczna odbijała się na jakości armii, ponieważ każdy wojownik przynosił swój własny sprzęt. Najbiedniejsi byli wykluczani z powodu złej jakości broni i braku zbroi. Obywatele uważali służbę wojskową za obowiązek wobec państwa, dzięki czemu Rzymowi nigdy nie brakowało wojowników.
|
|
|
Задолго до того, как римляне захватили целый континент и создали супердержаву, они были небольшим племенем латинян, занимавшим земли между рекой Тибр и горой Цирцео. Римляне не были там единственным латинским племенем: в регионе находилось несколько городов-государств, которых связывали тесные культурные и религиозные связи, а также общие празднества — такие как Feriae Latinae. Сам Рим стал городом приблизительно в 625 г. до н. э., когда несколько отдельных поселений, стоявших на соседних холмах, объединились. В то время в регионе господствовала культура этрусков. Римляне переняли у них многие верования, ритуалы и военные традиции. По мере того как Рим усиливался и присоединял к себе местные племена, росла и его армия. Войско, состоявшее из трех тысяч пехотинцев и трех сотен конников, превратилось в бесчисленные непобедимые легионы Римской империи. Качество армии зависело от социального положения воинов, поскольку каждый воин сам приобретал себе снаряжение. Поэтому представители беднейших слоев общества в армии не служили. Однако граждане считали службу в армии своим долгом, и поэтому у Рима никогда не было недостатка в солдатах.
|
|
|
Romalılar kıtalara yayılan bir süper güce dönüşmeden çok evvel, Tiber Nehri ile Circeo Dağı'nın bayırları arasında yaşayan Latin kökenli küçük bir kabileydiler. Burada yaşayan tek Latin halkı da onlar değildi, bölgenin tamamında yakın kültürel ve dini bağları bulunan şehir devletleri vardı, Feriae Latinae gibi festivalleri paylaşırlardı. Roma'nın kendisi MÖ 625'te, çeşitli tepelerden bir grup ayrı yerleşimci bir araya geldiğinde bir şehir haline geldi. O dönemde bölgede Etrüsk kültürü egemendi, Romalılar inançlarının, ayinlerinin ve askeri geleneklerinin büyük kısmını onlardan almıştı. Roma çok daha fazla yerel kabileyi bünyesine dahil ederek büyürken ordusu da büyüdü, üç yüz süvariyle desteklenen üç yüz piyadelik bir temel kuvvetten Roma İmparatorluğu'nun dünyayı dize getiren, göz korkutucu Lejyonlarına dönüştü. Sosyal sınıf ordunun niteliğini belirliyordu, zira her savaşçı kendi teçhizatını getirdiğinden en fakir olanlar düşük kaliteli silahları ve olmayan zırhları yüzünden ordunun dışında kalıyordu. Ne var ki, yurttaşlar askeri hizmeti devlete karşı bir vazife olarak görüyordu, bu da Latin savaşçısı bulma konusunda hiç sıkıntı çekilmediği anlamına geliyordu.
|
