wecken – Traduction – Dictionnaire Keybot

Spacer TTN Translation Network TTN TTN Login Deutsch English Spacer Help
Langues sources Langues cibles
Keybot 18 Résultats  www.sitesakamoto.com
  Das Reisemagazin mit Ge...  
Der Körper hat mich gebeten, einen Spaziergang in der Suche nach dem "Aura der Dekadenz" in Cannery Row nehmen wird gestürzt, wenn die Konservenindustrie kam zu wecken
Le corps m'a demandé de faire une promenade dans la recherche de cette «aura de la décadence» dans Cannery Row est plongé lorsque l'industrie de la conserve est venu à piquer
El cuerpo me pedía echar a andar en busca de esa “aureola de decadencia” en la que se sumió Cannery Row cuando la industria conservera se vino a pique
Il corpo mi ha chiesto di fare una passeggiata alla ricerca di quel "aura di decadenza" in Cannery Row è immerso quando l'industria conserviera è venuto a pique
El cuerpo me pedía echar a andar en busca de esa “aureola de decadencia” en la que se sumió Cannery Row cuando la industria conservera se vino a pique
Het lichaam heeft me gevraagd om een ​​wandeling op zoek naar die 'aura van decadentie' in Cannery Row nemen wordt ondergedompeld wanneer de conservenindustrie kwam tot pique
El cuerpo me pedía echar a andar en busca de esa “aureola de decadencia” en la que se sumió Cannery Row cuando la industria conservera se vino a pique
Tijelo me je zamolio da se prošetati u potrazi za tom "aura dekadencije" u Cannery Row je pala kad je došao u konzervi pique
Тело попросила меня погулять в поисках, что "аура декаданса" в Консервный ряд погружается когда консервной промышленности пришли к Пике
Gorputza eskatu zidan "gainbehera aura" dagoela CANNERY errenkadan bila paseo bat hartu behar da murgildu denean kontserba industriaren to Pique etorri
O corpo me pediu para dar unha volta en busca de que "aura de decadencia" en Cannery Row está mergullado, cando a industria conserveira veu a pique
  Das Reisemagazin mit Ge...  
Zunächst Lesebefehl eine Umarmung zu Miguel, Das ist ein Phänomen,. Ich bin so froh, dass Sie unsere Serie gefällt und auch, große Gefühle, die eine Reise wecken kann, wenn Sie eres ve, bereits 14 añazos, eine Art unruhiger.
Salut Raul! De toute commande de lecture d'une accolade à Miguel premier, ce qui est un phénomène. Je suis si contente que vous aimez notre série et aussi, grandes émotions qui peuvent réveiller un voyage, si vous avez Eres, déjà 14 añazos, un type agité. Si vous pensez, Contactez voyage dans le passé et vous en dire plus sur le documentaire. Une accolade.
Ciao Raul! Prima di tutto comando di lettura un abbraccio a Miguel, che è un fenomeno. Sono così felice che ti piace la nostra serie e anche, grandi emozioni che può svegliare un viaggio, se si eres ve, già 14 añazos, un tipo irrequieto. Si pensi, mail di contatto Viaggio nel Passato e dirvi di più a proposito del documentario. Un abbraccio.
Oi Raul! Antes de mais nada lhe mando um abraço a Miguel, que é um fenômeno. Estou tão feliz que você gosta de nossa série e também, grandes emoções que podem despertar uma viagem, se ve que eres, já 14 añazos, um tipo inquieto. Si te parece, e-mail contato viagem no passado e lhe dizer mais sobre o documentário. Um abraço.
Hoi Raul! Allereerst leesopdracht een knuffel te Miguel, hetgeen een verschijnsel. Ik ben zo blij dat je onze serie en ook, grote emoties die een reis kan wekken, als je Eres ve, reeds 14 añazos, een soort rusteloze. Si je denkt, e-mailcontacten Travel in het verleden en u meer vertellen over de documentaire. Een knuffel.
こんにちはラウル! まず第一に、私はミゲルに抱擁を送る, これは現象である. あなたも私たちのシリーズが好きで、私はとてもうれしい, 旅行を覚ますことができる偉大な感情, あなたが実際にある, すでに 14 añazos, 落ち着きのないタイプ. あなたが考える場合, 電子メールの連絡先、過去に旅行とドキュメンタリーの詳細を教えてくれ. 抱擁.
Hola Raúl! En primer lloc comandament de lectura una abraçada a Miguel, que és un fenomen. M'alegro molt que t'agrada la nostra sèrie i més, és genial que pugui despertar emocions un viatge així, si ETS veu, ja amb 14 añazos, un tipus inquiet. Si vostè pensa, contacta al correu de Viatges al Passat i t'explico més sobre el documental. Una abraçada.
Hi Raul! Antes de nada le mando un abrazo a Miguel, que es un fenómeno. Me alegro mucho de que te gusta nuestra serie y además, es genial que pueda despertarte emociones un viaje así, se ve que eres, već 14 añazos, un tipo inquieto. Si te parece, contacta en el correo de Viajes al Pasado y te cuento más sobre el documental. Zagrljaj.
Привет Раулю! Прежде всего команда чтения обнять Мигель, который представляет собой явление. Я так рада, что вы любите наш серий, а также, большие эмоции, способные вызвать пробуждение поездки, Если вы ERES ве, уже 14 añazos, Тип беспокойные. Si вы думаете, Email Контактное путешествие в прошлое и рассказать вам больше о документальном. Объятие.
Hi Raul! Antes de nada le Mando un abrazo Miguel bat, que es un fenomeno. Mucho que te gusta de Nuestra serie y además alegro dugu, Genial es que pueda despertarte emociones un viaje Asi, Que ve da eres, ya con 14 añazos, Tipo un inquieto. Si te parece, Contac en El Correo de Viajes al Pasado y te Cuento más sobre el documental. Un abrazo.
Ola Raúl! Antes de nada le mando un abrazo a Miguel, que é un fenómeno. Estou tan feliz que lle gusta de nosa serie e tamén, grandes emocións que poden espertar unha viaxe, se ve que eres, xa 14 añazos, un tipo inquedo. Si che parece, correo electrónico contacto viaxe o pasado e lle dicir máis sobre o documental. Unha aperta.
  Das Reisemagazin mit Ge...  
Die religiöse Verbindung ist unverkennbar, mit vier Säulen, seinen hölzernen Balkon und das Kreuz, das Kronen das Dach. Mission Dolores neben, stehen die beiden Türme der Kirche baute mehr als ein Jahrhundert später, IN 1918, dass man wecken Erinnerungen an La Giralda.
Il complesso religioso è inconfondibile, con quattro colonne, i balconi di legno e la croce che corona il tetto. Accanto a Mission Dolores, stand le due torri della chiesa costruita oltre un secolo dopo, in 1918, che si potrebbe riportare i ricordi di La Giralda. La missione è nata sotto il patronato di San Francesco d'Assisi, ma la vicinanza della diga è stata infine Dolores mutare il proprio nome al divario malsano.
O composto religioso é inconfundível, com quatro colunas, sua varanda de madeira ea cruz que coroa o telhado. Missão ao lado de Dolores, se as duas torres da igreja construída há mais de um século depois, em 1918, que seria trazer de volta memórias de La Giralda. A missão nasceu sob o nome de São Francisco de Assis, mas a proximidade Dolores Marsh acabou por transformar seu nome à lagoa insalubre.
De religieuze verbinding is onmiskenbaar, met vier kolommen, zijn houten balkon en het kruis dat de kroon op het dak. Missie naast Dolores, staan ​​de twee torens van de kerk gebouwd meer dan een eeuw later, in 1918, dat men herinneringen terug van La Giralda zou brengen. De missie werd geboren onder de naam van de heilige Franciscus van Assisi, maar de nabijheid Dolores Marsh heb uiteindelijk muteren hun naam aan de ongezonde lagune.
El recinte religiós és inconfusible, amb els seus quatre columnes, seva balconada de fusta i la creu que corona la teulada. Al costat de la missió Dolors, s'alcen les dues torres de l'església construïda més d'un segle després, i 1918, que a un li porten records de La Giralda. La missió va néixer sota l'advocació de Sant Francesc d'Assís, però la proximitat del pantà de Dolores va fer que finalment mutés seu nom pel de la insalubre llacuna.
Vjerski spoj je nedvojbeno, sa četiri stupa, njegov drveni balkon i križ da krune krova. Pored misije Dolores, rasti dva tornja crkve izgrađene više od jednog stoljeća kasnije, u 1918, da bi netko vratiti uspomene La Giralda. Misija je rođen pod pokroviteljstvom sv Franje Asiškog, ali blizina brane na kraju nije mutirati Dolores svoje ime nezdrave laguni.
El recinto religioso es inconfundible, con sus cuatro columnas, su balconada de madera y la cruz que corona el tejado. Al lado de la misión Dolores, se yerguen las dos torres de la iglesia construida más de un siglo después, в 1918, que a uno le traen recuerdos de La Giralda. La misión nació bajo la advocación de San Francisco de Asís, pero la cercanía del pantano de Dolores hizo que finalmente mutara su nombre por el de la insalubre laguna.
El recinto religioso es inconfundible, con sus cuatro columnas, su balconada de madera y la cruz que corona el tejado. Al lado de la misión Dolores, se yerguen las dos torres de la iglesia construida más de un siglo después, en 1918, que a uno le traen recuerdos de La Giralda. La misión nació bajo la advocación de San Francisco de Asís, pero la cercanía del pantano de Dolores hizo que finalmente mutara su nombre por el de la insalubre laguna.
O complexo relixioso é inconfundible, con catro columnas, súas terrazas de madeira e da cruz que coroa o tellado. Xunto con Dolores Misión, ficar as dúas torres da igrexa construída ao longo dun século despois, en 1918, que sería traer de volta memorias de La Giralda. A misión naceu baixo o patrocinio de San Francisco de Asís, mais a proximidade do encoro acabou por se transformar Dolores seu nome para a lagoa insalubre.
  Das Reisemagazin mit Ge...  
Einige von ihnen in der Lage ist die größte solo klettert an Land, Nur ein paar Jahre vor, als unmöglich. Und viele, die in den Kampf zu erreichen, blieb unmögliche Ziele, Casarotto, Wecken, Boucrev, Lafaille, Beginnen...
Et, à la fois, de très grands grimpeurs, comme Patrick Edlinger, Patrick Berhault, Ron Kauk, John Bachar, Kurt Albert, Stephan Glowacz l'Wolfgang Güllich. Certains d'entre eux capable de la plus grande solo grimpe sur terre, Seuls quelques années auparavant, considéré comme impossible. Et beaucoup qui sont restés dans la lutte pour atteindre des objectifs impossibles, Casarotto, Réveiller, Boucrev, Lafaille, Commencer...
E, contemporaneamente, di molto grandi alpinisti, come Patrick Edlinger, Patrick BERHAULT, Ron Kauk, John Bachar, Kurt Albert, Glowacz e Wolfgang Güllich Stephan. Alcuni di loro capaci della massima solista salite su terreni, Solo pochi anni prima, considerato impossibile. E molti che sono rimasti nella lotta per raggiungere obiettivi impossibili, Casarotto, Suscitare, Boucrev, Lafaille, Iniziare...
Y, ao mesmo tempo, de muito grandes escaladores, como Patrick Edlinger, Patrick Berhault, Ron Kauk, John Bachar, Kurt Albert, Glowacz e Wolfgang Stephan Güllich. Alguns deles capaz de o maior de solo sobe em terra, Apenas alguns anos antes, considerado impossível. E muitos dos que permaneceram na luta para alcançar metas impossíveis, Casarotto, Despertar, Boucrev, Lafaille, Começar...
En, tegelijkertijd, van zeer grote bergbeklimmers, als Patrick Edlinger, Patrick BERHAULT, Ron Kauk, John Bachar, Kurt Albert, Glowacz en Wolfgang Stephan Güllich. Sommigen van hen die in staat van de grootste solo klimt op het land, Slechts een paar jaar voordat, onmogelijk geacht. En velen die in de strijd bleef tot onmogelijke doelen te bereiken, Casarotto, Wekken, Boucrev, Lafaille, Beginnen...
と, 同時に, 非常に偉大なロッククライマーの, として パトリックEdlinger, パトリックBERHAULT, ロンKauk, ジョン·バシャ, クルトアルバート, グロバッツとヴォルフガングステファンギュリッヒ. 最大のソロができるそれらのいくつかは、土地に登る, ほんの数年前, 不可能と考え. そして、多くの不可能な目標を達成するために闘争に残った人, Casarotto, ラウズ, Boucrev, Lafaille, 始まる...
I, al mateix temps, de grandíssims escaladors en roca, com Patrick Edlinger, Patrick Berhault, Ron Kauk, John Bachar, Kurt Albert, Stephan Glowacz i Wolfgang Güllich. Alguns d'ells capaços de les més grans escalades en solitari en terrenys que, només uns anys abans, es consideraven impossibles. I de molts que es van quedar en aquesta lluita per aconseguir objectius impossibles, Casarotto, Rouse, Boucrev, Lafaille, Beguin...
I, istovremeno, vrlo velikih penjača, kao Patrick Edlinger, Patrick BERHAULT, Ron Kauk, John Bachar, Kurt Albert, Glowacz i Wolfgang Stephan Güllich. Neki od njih sposoban od najvećih solo penje na kopnu, Samo nekoliko godina prije, smatrali nemogućim. I mnogi koji su ostali u borbi za postizanje nemogućih ciljeva, Casarotto, Probuditi, Boucrev, Lafaillea, Početi...
И, в то же время, очень большой скалолазов, как Патрик Edlinger, Патрик BERHAULT, Рон Kauk, Джон Бахар, Курт Альберт, Glowacz и Вольфганга Стефана Гюллиха. Некоторые из них способны из величайших сольных лезет на землю, Только за несколько лет до, считается невозможным. И многие, кто остался в борьбе за достижение цели невозможно, Casarotto, Будить, Boucrev, Лафа, Начинать...
Eta, aldi berean, rock eskalatzaileak oso handia du, gisa Patrick Edlinger, Patrick BERHAULT, Ron Kauk, John Bachar, Kurt Albert, Glowacz eta Wolfgang Stephan Güllich. Horietako handiena bakarkako gai batzuk lurrean igotzen, Bakarrik urte batzuk lehenago, jotzen ezinezkoa. Eta askok borrokan gelditu ezinezko helburuak lortzeko, Casarotto, Rouse, Boucrev, Lafaille, Hasiko...
  Das Reisemagazin mit Ge...  
Die religiöse Verbindung ist unverkennbar, mit vier Säulen, seinen hölzernen Balkon und das Kreuz, das Kronen das Dach. Mission Dolores neben, stehen die beiden Türme der Kirche baute mehr als ein Jahrhundert später, IN 1918, dass man wecken Erinnerungen an La Giralda.
The religious compound is unmistakable, with four columns, their wooden balconies and the cross that crowns the roof. Next to Mission Dolores, stand the two towers of the church built over a century later, in 1918, that one would bring back memories of La Giralda. The mission was born under the patronage of St. Francis of Assisi, but the proximity of the dam was eventually mutate Dolores its name to the unhealthy gap.
Le composé religieux est indéniable, avec quatre colonnes, leurs balcons de bois et de la croix qui couronne le toit. A côté de Mission Dolores, stand les deux tours de l'église construite sur un siècle plus tard, dans les 1918, que l'on pourrait ramener des souvenirs de La Giralda. La mission est née sous le patronage de saint François d'Assise, mais la proximité du barrage a finalement été muter Dolores son nom à l'écart insalubres.
Il complesso religioso è inconfondibile, con quattro colonne, i balconi di legno e la croce che corona il tetto. Accanto a Mission Dolores, stand le due torri della chiesa costruita oltre un secolo dopo, in 1918, che si potrebbe riportare i ricordi di La Giralda. La missione è nata sotto il patronato di San Francesco d'Assisi, ma la vicinanza della diga è stata infine Dolores mutare il proprio nome al divario malsano.
O composto religioso é inconfundível, com quatro colunas, sua varanda de madeira ea cruz que coroa o telhado. Missão ao lado de Dolores, se as duas torres da igreja construída há mais de um século depois, em 1918, que seria trazer de volta memórias de La Giralda. A missão nasceu sob o nome de São Francisco de Assis, mas a proximidade Dolores Marsh acabou por transformar seu nome à lagoa insalubre.
De religieuze verbinding is onmiskenbaar, met vier kolommen, zijn houten balkon en het kruis dat de kroon op het dak. Missie naast Dolores, staan ​​de twee torens van de kerk gebouwd meer dan een eeuw later, in 1918, dat men herinneringen terug van La Giralda zou brengen. De missie werd geboren onder de naam van de heilige Franciscus van Assisi, maar de nabijheid Dolores Marsh heb uiteindelijk muteren hun naam aan de ongezonde lagune.
El recinte religiós és inconfusible, amb els seus quatre columnes, seva balconada de fusta i la creu que corona la teulada. Al costat de la missió Dolors, s'alcen les dues torres de l'església construïda més d'un segle després, i 1918, que a un li porten records de La Giralda. La missió va néixer sota l'advocació de Sant Francesc d'Assís, però la proximitat del pantà de Dolores va fer que finalment mutés seu nom pel de la insalubre llacuna.
Vjerski spoj je nedvojbeno, sa četiri stupa, njegov drveni balkon i križ da krune krova. Pored misije Dolores, rasti dva tornja crkve izgrađene više od jednog stoljeća kasnije, u 1918, da bi netko vratiti uspomene La Giralda. Misija je rođen pod pokroviteljstvom sv Franje Asiškog, ali blizina brane na kraju nije mutirati Dolores svoje ime nezdrave laguni.
El recinto religioso es inconfundible, con sus cuatro columnas, su balconada de madera y la cruz que corona el tejado. Al lado de la misión Dolores, se yerguen las dos torres de la iglesia construida más de un siglo después, в 1918, que a uno le traen recuerdos de La Giralda. La misión nació bajo la advocación de San Francisco de Asís, pero la cercanía del pantano de Dolores hizo que finalmente mutara su nombre por el de la insalubre laguna.
El recinto religioso es inconfundible, con sus cuatro columnas, su balconada de madera y la cruz que corona el tejado. Al lado de la misión Dolores, se yerguen las dos torres de la iglesia construida más de un siglo después, en 1918, que a uno le traen recuerdos de La Giralda. La misión nació bajo la advocación de San Francisco de Asís, pero la cercanía del pantano de Dolores hizo que finalmente mutara su nombre por el de la insalubre laguna.
O complexo relixioso é inconfundible, con catro columnas, súas terrazas de madeira e da cruz que coroa o tellado. Xunto con Dolores Misión, ficar as dúas torres da igrexa construída ao longo dun século despois, en 1918, que sería traer de volta memorias de La Giralda. A misión naceu baixo o patrocinio de San Francisco de Asís, mais a proximidade do encoro acabou por se transformar Dolores seu nome para a lagoa insalubre.
  Das Reisemagazin mit Ge...  
"Desplomado, Schnarchen. Sind 10:15 Morgenstunden. Ich versuche nicht, Lärm zu machen und greifen Sie den Stift auf den Tisch und meinen Namen, Namen und Zeichen, wie ich es tat, als ich hier war zum letzten Mal (Ich rückte alles, was). Alles sehr ruhig nicht zu wecken. Ich nenne den Aufzug und wenn die Türen geöffnet Mann, der Wachmann eines öffentlichen Gebäudes, wo das Land besiedelt Anspruch werden, setzt sich mit seinem Kopf auf seine Schulter entfernt und trotzdem eine endgültige hören Schnarchen "
"Desplomado, ronflement. Sont 10:15 matin. J'essaie de ne pas faire de bruit et de saisir le stylo sur la table et mettre mon nom, Nom et signature, comme je l'ai fait lorsque j'étais ici la dernière fois (comme il ne sera). Tout cela est très doucement pour ne pas se réveiller. Appelez l'ascenseur et lorsque les portes homme ouvert, l'agent de sécurité d'un bâtiment public où ils sont installés sur les revendications territoriales, continue avec sa tête sur son épaule enlevés et encore atteindre une finale entendre le ronflement "
“Desplomado, roncando. Son las 10:15 horas de la mañana. Intento no hacer ruido y cojo el bolígrafo que hay sobre la mesa y pongo mi nombre, apellidos y firmo, como hice cuando estuve aquí la vez anterior (que no avancé nada). Todo muy sigilosamente para no despertarle. Llamo al ascensor y cuando se abren las puertas el hombre, el guardia de seguridad de un edificio público donde se dirimen las reclamaciones de la tierra, sigue con su cabeza desmontada sobre el hombro y aún logro escucharle un último ronquido”
"Desplomado, russare. Sono 10:15 mattina. Cerco di non fare rumore e di afferrare la penna sul tavolo e mettere il mio nome, Nome e firma, come ho fatto io quando sono stato qui l'ultima volta (in quanto non sarà più). Tutto molto tranquillo, per non svegliare. Chiamo l'ascensore e quando le porte si aprono uomo, la guardia di sicurezza di un edificio pubblico in cui sono stabiliti richieste di terra, continua con la sua testa sulla sua spalla rimosse e ancora raggiungere una finale sentire russare "
"Desplomado, roncando. São 10:15 manhã. Eu tento não fazer barulho e pegar a caneta sobre a mesa e coloquei o meu nome, Nome e assinatura, como eu fiz quando estive aqui pela última vez (como ele não vai). Tudo muito baixinho para não acordar. Chame o elevador e quando as portas homem aberto, o guarda de segurança de um edifício público onde são resolvidas as reivindicações de terras, continua com a cabeça em seu ombro removido e ainda conseguir uma final ouvir o ronco "
"Desplomado, snurken. Zijn 10:15 ochtend. Ik probeer niet om lawaai te maken en pak de pen op de tafel en zet mijn naam, achternaam en ondertekend, zoals ik deed toen ik hier vorige keer (vooraf all). Allemaal heel rustig om niet te wekken. Ik roep de lift en toen de deuren open man, de bewaker van een openbaar gebouw waar worden afgewikkeld landeisen, gaat verder met haar hoofd op zijn schouder verwijderd en nog een laatste prestatie snurkende horen "
"Desplomat, roncs. Són les 10:15 hores del matí. Intento no fer soroll i agafo el bolígraf que hi ha sobre la taula i poso el meu nom, cognoms i firme, com vaig fer quan vaig ser aquí la vegada anterior (que no vaig avançar res). Tot molt sigilosament per a no despertar. Truco a l'ascensor i quan s'obren les portes l'home, el guàrdia de seguretat d'un edifici públic on es dirimeixen les reclamacions de la terra, segueix amb el seu cap desmuntada sobre l'espatlla i encara assoliment escoltar un últim ronc "
"Desplomado, hrkanje. Jesu li 10:15 jutro. JA probati ne to napraviti buku i iskoristite olovku na stol i stavi moje ime, Ime i potpis, kao što sam učinio kad sam bio ovdje zadnji put (jer će bez). Svi vrlo tiho, tako da ne probudi. Poziv lift i kada su vrata otvorena čovjeka, zaštitar javne zgrade u kojoj su naselili zemlju potraživanja, nastavlja sa svojim glavu na njegovo rame i još uvijek ukloniti postići konačni čuti hrkanje "
"Slumped, храп. Есть 10:15 утро. Я стараюсь не шуметь и захватите ручку на стол и поставить свое имя, фамилию и подписанную, как я сделал, когда я был здесь в прошлый раз (Заранее всем). Все очень тихо, чтобы не разбудить. Я называю лифту и когда двери открываются человеку, Охранник общественного здания, где решаются земельных претензий, продолжает свою голову ему на плечо удалены, что не слышу храп окончательное достижение "
"Slumped, snoring. Dira 10:15 goizean. Ez da zarata egitea, eta mahai gainean, luma hartu eta nire izena jarri saiatu nintzen, abizenak eta sinatu, egin nuen hemen izan nintzen azken aldian bezala (aldez guztietan). Guztia oso lasai, beraz, ez da esnatu. Igogailua deitu dut eta noiz ateak ireki gizon, publikoko eraikin guardia segurtasun non ordaintzen dira lur erreklamazioak, bere buruan jarraitzen du bere sorbalda kendu eta oraindik snoring azken lorpen bat entzun "
  Das Reisemagazin mit Ge...  
"Desplomado, Schnarchen. Sind 10:15 Morgenstunden. Ich versuche nicht, Lärm zu machen und greifen Sie den Stift auf den Tisch und meinen Namen, Namen und Zeichen, wie ich es tat, als ich hier war zum letzten Mal (Ich rückte alles, was). Alles sehr ruhig nicht zu wecken. Ich nenne den Aufzug und wenn die Türen geöffnet Mann, der Wachmann eines öffentlichen Gebäudes, wo das Land besiedelt Anspruch werden, setzt sich mit seinem Kopf auf seine Schulter entfernt und trotzdem eine endgültige hören Schnarchen "
"Desplomado, ronflement. Sont 10:15 matin. J'essaie de ne pas faire de bruit et de saisir le stylo sur la table et mettre mon nom, Nom et signature, comme je l'ai fait lorsque j'étais ici la dernière fois (comme il ne sera). Tout cela est très doucement pour ne pas se réveiller. Appelez l'ascenseur et lorsque les portes homme ouvert, l'agent de sécurité d'un bâtiment public où ils sont installés sur les revendications territoriales, continue avec sa tête sur son épaule enlevés et encore atteindre une finale entendre le ronflement "
"Desplomado, russare. Sono 10:15 mattina. Cerco di non fare rumore e di afferrare la penna sul tavolo e mettere il mio nome, Nome e firma, come ho fatto io quando sono stato qui l'ultima volta (in quanto non sarà più). Tutto molto tranquillo, per non svegliare. Chiamo l'ascensore e quando le porte si aprono uomo, la guardia di sicurezza di un edificio pubblico in cui sono stabiliti richieste di terra, continua con la sua testa sulla sua spalla rimosse e ancora raggiungere una finale sentire russare "
"Desplomado, roncando. São 10:15 manhã. Eu tento não fazer barulho e pegar a caneta sobre a mesa e coloquei o meu nome, Nome e assinatura, como eu fiz quando estive aqui pela última vez (como ele não vai). Tudo muito baixinho para não acordar. Chame o elevador e quando as portas homem aberto, o guarda de segurança de um edifício público onde são resolvidas as reivindicações de terras, continua com a cabeça em seu ombro removido e ainda conseguir uma final ouvir o ronco "
"Desplomado, snurken. Zijn 10:15 ochtend. Ik probeer niet om lawaai te maken en pak de pen op de tafel en zet mijn naam, achternaam en ondertekend, zoals ik deed toen ik hier vorige keer (vooraf all). Allemaal heel rustig om niet te wekken. Ik roep de lift en toen de deuren open man, de bewaker van een openbaar gebouw waar worden afgewikkeld landeisen, gaat verder met haar hoofd op zijn schouder verwijderd en nog een laatste prestatie snurkende horen "
"Desplomat, roncs. Són les 10:15 hores del matí. Intento no fer soroll i agafo el bolígraf que hi ha sobre la taula i poso el meu nom, cognoms i firme, com vaig fer quan vaig ser aquí la vegada anterior (que no vaig avançar res). Tot molt sigilosament per a no despertar. Truco a l'ascensor i quan s'obren les portes l'home, el guàrdia de seguretat d'un edifici públic on es dirimeixen les reclamacions de la terra, segueix amb el seu cap desmuntada sobre l'espatlla i encara assoliment escoltar un últim ronc "
"Desplomado, hrkanje. Jesu li 10:15 jutro. JA probati ne to napraviti buku i iskoristite olovku na stol i stavi moje ime, Ime i potpis, kao što sam učinio kad sam bio ovdje zadnji put (jer će bez). Svi vrlo tiho, tako da ne probudi. Poziv lift i kada su vrata otvorena čovjeka, zaštitar javne zgrade u kojoj su naselili zemlju potraživanja, nastavlja sa svojim glavu na njegovo rame i još uvijek ukloniti postići konačni čuti hrkanje "
"Slumped, храп. Есть 10:15 утро. Я стараюсь не шуметь и захватите ручку на стол и поставить свое имя, фамилию и подписанную, как я сделал, когда я был здесь в прошлый раз (Заранее всем). Все очень тихо, чтобы не разбудить. Я называю лифту и когда двери открываются человеку, Охранник общественного здания, где решаются земельных претензий, продолжает свою голову ему на плечо удалены, что не слышу храп окончательное достижение "
"Slumped, snoring. Dira 10:15 goizean. Ez da zarata egitea, eta mahai gainean, luma hartu eta nire izena jarri saiatu nintzen, abizenak eta sinatu, egin nuen hemen izan nintzen azken aldian bezala (aldez guztietan). Guztia oso lasai, beraz, ez da esnatu. Igogailua deitu dut eta noiz ateak ireki gizon, publikoko eraikin guardia segurtasun non ordaintzen dira lur erreklamazioak, bere buruan jarraitzen du bere sorbalda kendu eta oraindik snoring azken lorpen bat entzun "
"Desplomado, roncando. Son 10:15 mañá. Intento non facer ruído e coller a pluma sobre a mesa e poñer o meu nome, apelidos e asinado, como eu fixen cando estiven aquí a última vez (que no avancé nada). Todo ben baixiño para non espertar. Eu chamo o ascensor e cando as portas ábrense home, a garda dun edificio público de seguridade onde son liquidadas as reivindicacións de terras, segue coa cabeza no seu ombreiro eliminado e aínda escoitar unha realización final ronco "
  Das Reisemagazin Journa...  
"Desplomado, Schnarchen. Sind 10:15 Morgenstunden. Ich versuche nicht, Lärm zu machen und greifen Sie den Stift auf den Tisch und meinen Namen, Namen und Zeichen, wie ich es tat, als ich hier war zum letzten Mal (Ich rückte alles, was). Alles sehr ruhig nicht zu wecken. Ich nenne den Aufzug und wenn die Türen geöffnet Mann, der Wachmann eines öffentlichen Gebäudes, wo das Land besiedelt Anspruch werden, setzt sich mit seinem Kopf auf seine Schulter entfernt und trotzdem eine endgültige hören Schnarchen "
"Desplomado, ronflement. Sont 10:15 matin. J'essaie de ne pas faire de bruit et de saisir le stylo sur la table et mettre mon nom, Nom et signature, comme je l'ai fait lorsque j'étais ici la dernière fois (comme il ne sera). Tout cela est très doucement pour ne pas se réveiller. Appelez l'ascenseur et lorsque les portes homme ouvert, l'agent de sécurité d'un bâtiment public où ils sont installés sur les revendications territoriales, continue avec sa tête sur son épaule enlevés et encore atteindre une finale entendre le ronflement "
“Desplomado, roncando. Son las 10:15 horas de la mañana. Intento no hacer ruido y cojo el bolígrafo que hay sobre la mesa y pongo mi nombre, apellidos y firmo, como hice cuando estuve aquí la vez anterior (que no avancé nada). Todo muy sigilosamente para no despertarle. Llamo al ascensor y cuando se abren las puertas el hombre, el guardia de seguridad de un edificio público donde se dirimen las reclamaciones de la tierra, sigue con su cabeza desmontada sobre el hombro y aún logro escucharle un último ronquido”
"Desplomado, russare. Sono 10:15 mattina. Cerco di non fare rumore e di afferrare la penna sul tavolo e mettere il mio nome, Nome e firma, come ho fatto io quando sono stato qui l'ultima volta (in quanto non sarà più). Tutto molto tranquillo, per non svegliare. Chiamo l'ascensore e quando le porte si aprono uomo, la guardia di sicurezza di un edificio pubblico in cui sono stabiliti richieste di terra, continua con la sua testa sulla sua spalla rimosse e ancora raggiungere una finale sentire russare "
"Desplomado, roncando. São 10:15 manhã. Eu tento não fazer barulho e pegar a caneta sobre a mesa e coloquei o meu nome, Nome e assinatura, como eu fiz quando estive aqui pela última vez (como ele não vai). Tudo muito baixinho para não acordar. Chame o elevador e quando as portas homem aberto, o guarda de segurança de um edifício público onde são resolvidas as reivindicações de terras, continua com a cabeça em seu ombro removido e ainda conseguir uma final ouvir o ronco "
"Desplomado, snurken. Zijn 10:15 ochtend. Ik probeer niet om lawaai te maken en pak de pen op de tafel en zet mijn naam, achternaam en ondertekend, zoals ik deed toen ik hier vorige keer (vooraf all). Allemaal heel rustig om niet te wekken. Ik roep de lift en toen de deuren open man, de bewaker van een openbaar gebouw waar worden afgewikkeld landeisen, gaat verder met haar hoofd op zijn schouder verwijderd en nog een laatste prestatie snurkende horen "
"Desplomat, roncs. Són les 10:15 hores del matí. Intento no fer soroll i agafo el bolígraf que hi ha sobre la taula i poso el meu nom, cognoms i firme, com vaig fer quan vaig ser aquí la vegada anterior (que no vaig avançar res). Tot molt sigilosament per a no despertar. Truco a l'ascensor i quan s'obren les portes l'home, el guàrdia de seguretat d'un edifici públic on es dirimeixen les reclamacions de la terra, segueix amb el seu cap desmuntada sobre l'espatlla i encara assoliment escoltar un últim ronc "
"Desplomado, hrkanje. Jesu li 10:15 jutro. JA probati ne to napraviti buku i iskoristite olovku na stol i stavi moje ime, Ime i potpis, kao što sam učinio kad sam bio ovdje zadnji put (jer će bez). Svi vrlo tiho, tako da ne probudi. Poziv lift i kada su vrata otvorena čovjeka, zaštitar javne zgrade u kojoj su naselili zemlju potraživanja, nastavlja sa svojim glavu na njegovo rame i još uvijek ukloniti postići konačni čuti hrkanje "
"Slumped, храп. Есть 10:15 утро. Я стараюсь не шуметь и захватите ручку на стол и поставить свое имя, фамилию и подписанную, как я сделал, когда я был здесь в прошлый раз (Заранее всем). Все очень тихо, чтобы не разбудить. Я называю лифту и когда двери открываются человеку, Охранник общественного здания, где решаются земельных претензий, продолжает свою голову ему на плечо удалены, что не слышу храп окончательное достижение "
"Slumped, snoring. Dira 10:15 goizean. Ez da zarata egitea, eta mahai gainean, luma hartu eta nire izena jarri saiatu nintzen, abizenak eta sinatu, egin nuen hemen izan nintzen azken aldian bezala (aldez guztietan). Guztia oso lasai, beraz, ez da esnatu. Igogailua deitu dut eta noiz ateak ireki gizon, publikoko eraikin guardia segurtasun non ordaintzen dira lur erreklamazioak, bere buruan jarraitzen du bere sorbalda kendu eta oraindik snoring azken lorpen bat entzun "
"Desplomado, roncando. Son 10:15 mañá. Intento non facer ruído e coller a pluma sobre a mesa e poñer o meu nome, apelidos e asinado, como eu fixen cando estiven aquí a última vez (que no avancé nada). Todo ben baixiño para non espertar. Eu chamo o ascensor e cando as portas ábrense home, a garda dun edificio público de seguridade onde son liquidadas as reivindicacións de terras, segue coa cabeza no seu ombreiro eliminado e aínda escoitar unha realización final ronco "
  Das Reisemagazin mit Ge...  
VON Xian ein Kashgar, der Islamabad ein Dunhuang und Lhasa ein Yiayuguan, wo es endet, oder beginnt, die Große Mauer, Dividieren der zivilisierten Welt von der Barbarei; durch Berge wie Muztagh Ata, DER Kailash oder K2, legendären Orten, Namen, die Faszination wecken mit diesen Wohnwagen, Austausch von Waren, Ideen und Religionen, eingestellt von Wegen gebildet die berühmteste und bedeutsamen in der Geschichte der Menschheit.
I have been fortunate to share many trips with Eduardo for many of Asia Central. We crossed the motorcycle Taklamakan and desert drive Gobi and much of the extent of Tibet. We walked glaciers Charakusa and Baltoro. And of course we have traveled throughout much of the most impressive ways Silk Road. Of Xian a Kashgar, the Islamabad a Dunhuang and Lhasa a Yiayuguan, where it ends, or begins, the Great Wall, dividing the civilized world from barbarism; through mountains like Ata Muztag, the Kailash or the K2, legendary places, names that arouse fascination with these caravans, exchanging goods, ideas and religions, set of paths formed the most famous and momentous in the history of mankind.
J'ai eu la chance de partager de nombreux voyages avec Eduardo pour beaucoup d' Asie centrale. Nous avons traversé la moto Taklamakan et d'entraînement dans le désert Gobi et une grande partie de l'étendue de Tibet. Nous avons marché glaciers Charakusa et Baltoro. Et bien sûr, nous avons voyagé dans beaucoup de façons les plus impressionnantes Randonner sur la Seda. De Xian un Kashgar, l' Islamabad un Dunhuang et Lhasa un Yiayuguan, où il se termine, ou commence, la Grande Muraille, divisant le monde civilisé de la barbarie; à travers les montagnes comme Muztagh Ata, la Kailash ou l' K2, lieux mythiques, Les noms qui suscitent fascination pour ces caravanes, échange de biens, des idées et des religions, ensemble de chemins formé le plus célèbre et mémorable dans l'histoire de l'humanité.
Tive a sorte de compartilhar muitas viagens com Eduardo para muitos dos Ásia Central. Atravessamos a motocicleta Taklamakan e unidade deserto Gobi e em muito do grau de Tibete. Andamos geleiras Charakusa e Barcelona, ​​em Altair elen Baltoro. E é claro que tem viajado por grande parte das maneiras mais impressionantes Rota da Seda. De Xian um Kashgar, o Islamabad um Dunhuang e Lhasa um Yiayuguan, onde termina, ou começa, a Grande Muralha, dividindo o mundo civilizado da barbárie; através das montanhas como Muztagh Ata, o Kailash ou o K2, lugares lendários, nomes que despertam fascínio com essas caravanas, troca de mercadorias, idéias e religiões, conjunto de caminhos formaram a mais famosa e importante na história da humanidade.
Ik heb het geluk om vele reizen delen met Eduardo geweest voor veel van Azië Centraal. We staken de motorfiets Taklamakan en de woestijn rijden Gobi en veel van de omvang van Tibet. We liepen gletsjers Charakusa en Baltoro. En natuurlijk hebben we heel veel van de meest indrukwekkende manieren hebben gereisd Silk Road. Van Xian een Kashgar, de Islamabad een Dunhuang en Lhasa een Yiayuguan, waar het eindigt, of begint, de Grote Muur, het verdelen van de beschaafde wereld van barbarij; door bergen zoals Ata Muztag, de Kailash of K2, legendarische plaatsen, namen die fascinatie te wekken met deze caravans, het uitwisselen van goederen, ideeën en religies, set van paden vormden de beroemdste en meest gedenkwaardige in de geschiedenis van de mensheid.
He tingut la sort de compartir molts viatges amb Eduardo per bona part de Àsia Central. Hem creuat amb moto el Taklamakan i en cotxe al desert de Gobi i bona part de l'extensió del Tibet. Hem caminat les glaceres de Charakusa i el Baltoro. I per descomptat hem recorregut gran part dels camins més impressionants de la Ruta de la Seda. De Xian una Kashgar, l' Islamabad una Dunhuang i de Lhasa una Yiayuguan, on acaba, o comença, la Gran Muralla, la que dividia el món civilitzat de la barbàrie; passant per muntanyes com el Muztag Ata, l' Kailash o el K2, llocs llegendaris, noms que desperten la fascinació per aquestes caravanes que, intercanviant mercaderies, idees i religions, van formar el conjunt de camins més famós i transcendental en la història de la Humanitat.
Ja sam bio sretan da dijele mnoge izlete s Eduardom za mnogo Azija Srednja. Prešli smo motocikl Taklamakan i voziti u pustinji Gobi i mnogo mjeri Tibet. Hodali smo glečera Charakusa i Baltoro. I naravno, mi smo dosta putovao od najimpresivnijih načina Svile. Od Xian a Kashgar, de Islamabad a Dunhuang i Glavni grad Tibeta a Yiayuguan, gdje završava, ili počinje, Great Wall, dijeljenjem civilizirani svijet od barbarizma; kroz planine poput Muztag Ata, el Kailash ili K2, Legendarni mjesta, Imena koja pobuditi fascinaciju s tim karavanama, razmjene dobara, ideje i religija, formirana najpoznatiju set staza i važan u povijesti čovječanstva.
Мне посчастливилось поделиться много поездок с Эдуардо для многих из Центральная Азия. Мы пересекли мотоцикла Такла-Макан и пустыня привода Гоби и многое масштабов Тибет. Мы шли ледников Charakusa и Baltoro. И, конечно, мы путешествовали на протяжении большей части самых впечатляющих способов Шелковый путь. Из Сиань a Кашгар, из Исламабад a Дуньхуан и Лхаса a Yiayuguan, где она заканчивается, или начинает, Great Wall, деления цивилизованный мир от варварства; через горы, как Музтаг-Ата, el Кайлаш или K2, легендарные места, имена, которые вызывают увлечение этими караванами, обмена товарами, идей и религий, множество путей сформирован самый известный и важный в истории человечества.
He tenido la suerte de compartir muchos viajes con Eduardo por buena parte de Asia Central. Hemos cruzado en moto el Taklamakán y en coche el desierto de Gobi y buena parte de la extensión del Tibet. Hemos caminado los glaciares de Charakusa eta Baltoro. Y por supuesto hemos recorrido gran parte de los caminos más impresionantes de la Zetaren Bidea. Of Xian bat Kashgar, de Islamabad bat Dunhuang eta Lasa bat Yiayuguan, donde termina, o comienza, la Gran Muralla, la que dividía el mundo civilizado de la barbarie; pasando por montañas como el Muztag Ata, duen Kailash edo K2, lugares legendarios, nombres que despiertan la fascinación por esas caravanas que, intercambiando mercancías, ideas y religiones, formaron el conjunto de caminos más famoso y trascendental en la historia de la Humanidad.
Tiven a sorte de compartir moitas viaxes con Eduardo para gran parte da Asia Central. Atravesamos a motocicleta Taklamakan e dirixir o Deserto Gobi e gran parte do grao de Tíbet. Andamos glaciares Charakusa e Barcelona, ​​en Altair Elena Baltoro. E, claro, temos viaxado moito das formas máis impresionantes Ruta da Seda. De Xian un Kashgar, o Islamabad un Dunhuang e Lhasa un Yiayuguan, onde remata, ou inicia, a Gran Muralla, dividindo o mundo civilizado da barbarie; través de montañas como Acta Muztag, o Kailash ou o K2, lugares lendarios, nomes que despertan fascinación con esas caravanas, intercambio de mercadorías, ideas e relixións, formaron o máis famoso conxunto de camiños e importante na historia da humanidade.
  Das Reisemagazin mit Ge...  
Wir waren in der Mitte der Straße der Ölsardinen, vom Epizentrum des novela von Steinbeck, Körper und Starthilfe ruft mich auf der Suche nach diesem Nostalgie, dieser "Aura des Verfalls" (in den Worten des Nobelpreises) in dem die Fläche gestürzt spät 50 Irseer zu wecken die Konservenindustrie, wenn 235.000 Tonnen von Sardinen einem Jahr war bereits ein gebrochener Traum.
Nous étions au milieu de Cannery Row, à partir de l'épicentre de la novela de Steinbeck, corps et démarrer m'appelant à la recherche de la nostalgie, de cette «aura de pourriture" (selon les mots du prix Nobel) dans lequel la zone de fin de plongée 50 Irseer pour piquer la mise en conserve, lors de 235.000 tonnes de sardines par an était déjà un rêve brisé. Simplement, avaient rançonné l'ensemble Monterey Bay. Canning, qui avait survécu à la Grande Dépression et les deux guerres mondiales ont chuté victime de sa propre cupidité.
Estábamos en pleno Cannery Row, el epicentro de la novela de Steinbeck, y el cuerpo me pedía echar a andar en busca de esa nostalgia, de esa “aureola de decadencia” (en palabras del propio premio Nobel) en la que se sumió la zona a finales de los años 50 al irse a pique la industria conservera, cuando las 235.000 toneladas de sardinas al año eran ya un sueño roto. Sencillamente, habían esquilmado toda la bahía de Monterey. La industria conservera, que había sobrevivido a la Gran Depresión y a dos guerras mundiales sucumbió víctima de su propia codicia.
Eravamo nel bel mezzo di Cannery Row, dall'epicentro della novela di Steinbeck, corpo e iniziare subito a chiamarmi alla ricerca di quella nostalgia, di questa "aura di decadenza" (nelle parole del premio Nobel) in cui la zona immersa tardi 50 Irseer per ripicca l'inscatolamento, in cui 235.000 tonnellate di sardine un anno era già un sogno spezzato. Semplicemente, aveva derubato dell'intero Monterey Bay. Canning, che era sopravvissuto alla Grande Depressione e due guerre mondiali caddero vittima della sua stessa avidità.
Estábamos en pleno Cannery Row, el epicentro de la novela de Steinbeck, y el cuerpo me pedía echar a andar en busca de esa nostalgia, de esa “aureola de decadencia” (en palabras del propio premio Nobel) em que a área mergulhou tarde 50 Irseer para despertar o enlatamento, quando 235.000 toneladas de sardinha de um ano já era um sonho quebrado. Simplesmente, tinha depenado todo o Monterey Bay. Canning, que haviam sobrevivido à Grande Depressão e as duas guerras mundiais caiu vítima de sua própria ganância.
We waren in het midden van Cannery Row, van het epicentrum van de novela van Steinbeck, lichaam en jump-start belt me ​​op zoek naar die nostalgie, van deze 'aura van verval " (in de woorden van de Nobelprijs) waarbij het gebied stortte eind 50 Irseer aan pique de conservenindustrie, wanneer 235.000 ton sardines een jaar was al een gebroken droom. Eenvoudigweg, had fleeced het gehele Monterey Bay. Canning, die de Grote Depressie had overleefd en twee wereldoorlogen viel een slachtoffer van zijn eigen hebzucht.
Estábamos en pleno Cannery Row, el epicentro de la novela de Steinbeck, y el cuerpo me pedía echar a andar en busca de esa nostalgia, de esa “aureola de decadencia” (en palabras del propio premio Nobel) en la que se sumió la zona a finales de los años 50 al irse a pique la industria conservera, cuando las 235.000 toneladas de sardinas al año eran ya un sueño roto. Senzillament, habían esquilmado toda la bahía de Monterey. La industria conservera, que había sobrevivido a la Gran Depresión y a dos guerras mundiales sucumbió víctima de su propia codicia.
Bili smo u sredini Cannery Row, od epicentra novela od Steinbecka, Tijelo i skok-start zove me traže da nostalgija, ove "auru propadanja" (prema riječima Nobelove nagrade) u kojima je područje pala kasno 50 Irseer uvrijeđenost konzerviranje, kada 235.000 tona srdele godina bila je već slomljena snova. Jednostavno, fleeced je cijeli Monterey Bay. Canning, koji je preživio Veliku depresiju i dva svjetska rata pao kao žrtva vlastite pohlepe.
Мы были в середине Консервный ряд, от эпицентра Novela из Стейнбека, тело и подтолкнуть называть меня ищет, что ностальгия, этой «ауры распада" (По словам Нобелевской премии) в котором площадь погрузилась конце 50 Irseer чтобы возбудить консервной, когда 235.000 тонн сардин году был уже сломанной мечты. Просто, был обирали весь Monterey Bay. Консервный, кто пережил Великую депрессию и две мировые войны пал жертвой своей жадности.
Ziren CANNERY Row erdian dugu, Steinbeck la novela epizentroa batetik, gorputza eta salto-hasteko bila nostalgia horren deika, "gainbehera aura" honen (Nobel saria hitzetan) zein inguruetan murgildu berandu 50 To Pique kontserba Irseer, denean 235.000 sardina-tona bat izan da dagoeneko apurtuta amets bat. Simply, izan fleeced osoa Monterey Bay. Kontserba, zuten bizirik Depresio Handiaren eta bi mundu gerren biktima bat jaitsi da, bere gutizia.
Estábamos en pleno Cannery Row, dende o epicentro da novela de Steinbeck, corpo e salto comezar a chamar me buscando que a nostalxia, desa "aura de decadencia" (en palabras do premio Nobel) en que a zona mergullou tarde 50 Irseer para espertar o Enlatados, cando 235.000 toneladas de sardiña dun ano xa era un soño roto. Simplemente, tiña depenado todo o Monterey Bay. Canning, que sobreviviran á gran Depresión e as dúas guerras mundiais caeu vítima da súa propia ganancia.
  Das Reisemagazin mit Ge...  
Ich musste raus aus einem Schreibwarengeschäft, ohne den Stift, weil der Verkäufer wurde auf der Theke übergeben. Er senkte seine Stimme im Supermarkt ein nicht zu schlafen auf dem Toilettenpapier wecken.
¿Y qué sé hoy, dos semanas después de atravesar sus caminos, sudar sus mediodías y pararme en todos sitios a saludar a sus hombres y mujeres-sonrisa? Pues cosas importantes. Sé, por ejemplo, que no es verdad que el país se paralice después del almuerzo para echarse la siesta: se paraliza a todas horas. No es broma. He tenido que salirme de una papelería sin llevarme el bolígrafo porque el vendedor estaba desmayado sobre el mostrador. He bajado la voz en el supermercado para no despertar a uno que dormía sobre el papel higiénico. Y en un centro comercial fotografié (pena que se me estropeara la cámara) hasta a cinco comerciantes planchando oreja, una de ellas directamente con la hamaca tirada a la entrada de la puerta… Le faltaba el cartel que dijera: “No molestar, estoy reflexionando”.
E quello che conosciamo oggi, due settimane dopo le loro strade si incrociano, il mezzogiorno e il sudore in tutto il mondo stanno per salutare gli uomini e le donne, sorriso? Per le cose importanti. Essere, ad esempio,, non è vero che il paese è paralizzato dopo il pisolino pranzo: blocca tutto il tempo. Non è uno scherzo. Dovevo uscire da una cancelleria senza prendere la penna perché il venditore era svenuto sul bancone. Abbassò la voce in un supermercato non svegliare dorme sulla carta igienica. E in un centro commerciale fotografato (vergogna a rovinare me la macchina fotografica) fino a cinque operatori economici da stiro orecchio, uno di loro direttamente l'amaca si trova all'ingresso della porta ... Gli mancava il cartello che dice: "Non disturbare, Sto pensando ".
E o que eu sei hoje, duas semanas depois que seus caminhos se cruzam, suando seu meio-dia e em todos os lugares têm a cumprimentar seus homens e mulheres sorriso? Para que as coisas importantes. Ser, por exemplo, não é verdade que o país está paralisado após o almoço siesta: congela o tempo todo. Não é brincadeira. Eu tive que sair de uma papelaria sem levar a caneta porque o vendedor estava desmaiado em cima do balcão. Ele baixou a voz no supermercado para não acordar quem dormia no papel higiênico. Y en un centro comercial fotografié (pena que se me estropeara la cámara) hasta a cinco comerciantes planchando oreja, una de ellas directamente con la hamaca tirada a la entrada de la puerta… Le faltaba el cartel que dijera: “No molestar, estoy reflexionando”.
En wat ik vandaag weet, twee weken na hun paden kruisen, zwetend hun lunch en overal staan ​​om hun mannen en vrouwen-glimlach te begroeten? Voor belangrijke dingen. Zijn, bv, Het is niet waar dat het land wordt verlamd na de lunch siësta: het verlamt de klok. No kidding. Ik moest eruit te komen van een briefpapier zonder de pen omdat de verkoper werd overgegaan op de teller. Hij liet zijn stem bij de supermarkt om niet iemand die op de wc-papier sliep wakker. En in een winkelcentrum gefotografeerd (schaamte voor mij de camera verwennen) maximaal vijf handelaren strijken oor, een van hen rechtstreeks aan de hangmat liggen bij de ingang van de deur ... Hij miste het bord: "Niet storen, Ik denk ".
I què sé avui, dues setmanes després de travessar els seus camins, suar les seves migdies i parar-me a tot arreu a saludar els seus homes i dones-somriure? Doncs coses importants. Sé, per exemple, que no és veritat que el país es paralitzi després de dinar per fer la migdiada: es paralitza a totes hores. No és broma. He hagut de sortir-me d'una papereria sense portar el bolígraf perquè el venedor estava desmaiat sobre el taulell. He baixat la veu al supermercat per no despertar a un que dormia sobre el paper higiènic. I en un centre comercial fotografiar (pena que em fes malbé la càmera) fins a cinc comerciants planxant orella, d'elles directament amb l'hamaca tirada a l'entrada de la porta ... Li faltava el cartell que digués: "No molestar, estic reflexionant ".
¿Y qué sé hoy, dos semanas después de atravesar sus caminos, sudar sus mediodías y pararme en todos sitios a saludar a sus hombres y mujeres-sonrisa? Pues cosas importantes. Biti, npr., que no es verdad que el país se paralice después del almuerzo para echarse la siesta: se paraliza a todas horas. Nije šala. He tenido que salirme de una papelería sin llevarme el bolígrafo porque el vendedor estaba desmayado sobre el mostrador. He bajado la voz en el supermercado para no despertar a uno que dormía sobre el papel higiénico. Y en un centro comercial fotografié (pena que se me estropeara la cámara) hasta a cinco comerciantes planchando oreja, una de ellas directamente con la hamaca tirada a la entrada de la puerta… Le faltaba el cartel que dijera: “No molestar, estoy reflexionando”.
¿Y qué sé hoy, dos semanas después de atravesar sus caminos, sudar sus mediodías y pararme en todos sitios a saludar a sus hombres y mujeres-sonrisa? Pues cosas importantes. Быть, например, que no es verdad que el país se paralice después del almuerzo para echarse la siesta: se paraliza a todas horas. Без шуток. He tenido que salirme de una papelería sin llevarme el bolígrafo porque el vendedor estaba desmayado sobre el mostrador. He bajado la voz en el supermercado para no despertar a uno que dormía sobre el papel higiénico. Y en un centro comercial fotografié (pena que se me estropeara la cámara) hasta a cinco comerciantes planchando oreja, una de ellas directamente con la hamaca tirada a la entrada de la puerta… Le faltaba el cartel que dijera: “No molestar, estoy reflexionando”.
Eta zer gertatzen da gaur egun ezagutzen dut, bi aste ondoren beren bideak zeharkatuko, beren eguerdian eta izerdia nonahi stand gizon eta emakume-irribarre agurtzeko? Gauza garrantzitsua. Be, adibidez, ez da egia, herrialde hori bazkaria nap ondoren geldiarazi: denbora guztian izozten. Txiste No. Paper bat luma hartu gabe atera behar izan nuen saltzailea onartu zen delako kontagailua. Bere ahotsa pixka bat zen supermerkatu bat ez esnatzeko lo-komuneko papera. Eta merkatalgune batean argazkiak (lotsa me kamera hondatu) bost merkatari belarrian lisatzeko, horietako bat zuzenean hamaka atearen sarreran etzanda ... dioen ikurra falta zuen: "Ez molestatu, Pentsatzen dut ".
E o que sei hoxe, dúas semanas despois de que os seus camiños se cruzan, suando seu medio-día e en todas as partes teñen a cumprimentar os seus homes e mulleres sorriso? Para que as cousas importantes. Ser, por exemplo, non é certo que o país está paralizado despois do xantar sesta: se paraliza a todas horas. Está a xogar. Tiven que saír dunha papelería sen levar a pluma por que o vendedor estaba esvaecido encima do mostrador. El baixou a voz no supermercado para non espertar quen durmía no papel hixiénico. E nun centro fotografado (avergoñar-me a cámara romper) ata cinco comerciantes engomar oído, un deles directamente na rede deitado na entrada da porta ... Non tiña a tarxeta dicindo: "Non perturbe, Estou pensando ".
  Das Reisemagazin mit Ge...  
"Desplomado, Schnarchen. Sind 10:15 Morgenstunden. Ich versuche nicht, Lärm zu machen, Ich nehme den Stift auf den Tisch und meinen Namen, Namen und Zeichen, wie ich es tat, als ich hier war zum letzten Mal (Ich rückte alles, was). Alles sehr ruhig nicht zu wecken. Ich nenne den Aufzug und wenn die Türen öffnen Mann, der Wachmann eines öffentlichen Gebäudes, wo das Land besiedelt Anspruch werden, setzt sich mit seinem Kopf auf seine Schulter entfernt und trotzdem eine endgültige hören Schnarchen ".
Bien, The article began by saying so: "A long line of women and men waiting on the third floor of number 73 Stand Street Street. Pues bien, I will starWelle earlier this time history. “Desplomado, snoring. Are 10:15 morning. I try not to make noise, I take the pen on the table and put my name, Name and signature, as I did when I was here last time (as it will no). All very quietly so as not to wake. Call the elevator and when the doors open man, the security guard of a public building where they are settled land claims, continues with his head on his shoulder removed and still achieve a final hear snoring ". This article could have started and that was part of the making-of post.
Bien, L'article commence par le dire: "Une longue file de femmes et d'hommes qui attendent sur le troisième étage à 73 Stand rue Street. Eh bien, Je vais commencer un peu plus tôt cette fois l'histoire. "Desplomado, ronflement. Sont 10:15 matin. J'essaie de ne pas faire de bruit, Je prends la plume sur la table et mettre mon nom, Nom et signature, comme je l'ai fait lorsque j'étais ici la dernière fois (comme il ne sera). Tout cela est très doucement pour ne pas se réveiller. Appelez l'ascenseur et quand les portes ouvertes l'homme, l'agent de sécurité d'un bâtiment public où ils sont installés sur les revendications territoriales, continue avec sa tête sur son épaule enlevés et encore atteindre une finale entendre le ronflement ". Cet article aurait pu commencer et qui faisait partie du making-of poste.
Bien, L'articolo cominciava dicendo così: "Una lunga fila di donne e uomini in attesa al terzo piano di 73 Stand Street Street. Pues bien, Inizierò uBenema questa volta la storia. "Desplomado, russare. Sono 10:15 mattina. Cerco di non fare rumore, Prendo la penna sul tavolo e mettere il mio nome, Nome e firma, come ho fatto io quando sono stato qui l'ultima volta (in quanto non sarà più). Tutto molto tranquillo, per non svegliare. Chiamare l'ascensore e quando le porte aperte uomo, la guardia di sicurezza di un edificio pubblico in cui sono stabiliti richieste di terra, continua con la sua testa sulla sua spalla rimosse e ancora raggiungere una finale sentire russare ". Questo articolo potrebbe essere avviato e che faceva parte del making-of postale.
Bien, O artigo começa por dizer assim: "Uma longa fila de homens e mulheres de espera no terceiro andar, na 73 Stand Street Street. Pues bien, Vou comBempouco mais cedo desta vez a história. "Desplomado, roncando. São 10:15 manhã. Eu tento não fazer barulho, Eu tomo a caneta sobre a mesa e coloquei o meu nome, Nome e assinatura, como eu fiz quando estive aqui pela última vez (como ele não vai). Tudo muito baixinho para não acordar. Chame o elevador e quando as portas abertas homem, o guarda de segurança de um edifício público onde são resolvidas as reivindicações de terras, continua com a cabeça em seu ombro removido e ainda conseguir uma final ouvir o ronco ". Este artigo poderia ter começado e que fazia parte do pós making-of.
Bien, Het artikel begon met te zeggen dat: "Een lange lijn van vrouwen en mannen te wachten op de derde verdieping van het getal 73 de la calle Stand SGoedot;. Pues bien, Ik zal een beetje vroeger dit keer geschiedenis beginnen. "Desplomado, snurken. Zijn 10:15 ochtend. Ik probeer niet om lawaai te maken, Ik neem de pen op de tafel en zet mijn naam, achternaam en ondertekend, zoals ik deed toen ik hier vorige keer (vooraf all). Allemaal heel rustig om niet te wekken. Ik roep de lift en toen de deuren open man, de bewaker van een openbaar gebouw waar worden afgewikkeld landeisen, gaat verder met haar hoofd op zijn schouder verwijderd en nog een laatste prestatie snurkende horen ". Dit artikel zou zijn begonnen en dat was een deel van de making-of bericht.
Bé, l'article començava dient així: "Una llarga fila de dones i homes espera a la tercera planta del nombre 73 Suport del carrer carrer ". Doncs bé, començaré aquesta vegada una mica abans la història. "Desplomat, roncs. Són les 10:15 hores del matí. Intento no fer soroll, agafo el bolígraf que hi ha sobre la taula i poso el meu nom, cognoms i firme, com vaig fer quan vaig ser aquí la vegada anterior (que no vaig avançar res). Tot molt sigilosament per a no despertar. Truco a l'ascensor i quan s'obren les portes l'home, el guàrdia de seguretat d'un edifici públic on es dirimeixen les reclamacions de la terra, segueix amb el seu cap desmuntada sobre l'espatlla i encara assoliment escoltar un últim ronc ". Així podia haver començat l'article i així va ser part del making-of posterior.
Bien, Članak počeo rekavši kako: "Dugi niz muškaraca i žena čeka na trećem katu broju 73 de la calle Stand Ulica ". Pues bien, Ja ću počeDobroanije ovaj put povijest. "Desplomado, hrkanje. Jesu li 10:15 jutro. Pokušavam ne galamiti, Uzimam olovku na stol i staviti svoje ime, Ime i potpis, kao što sam učinio kad sam bio ovdje zadnji put (jer će bez). Svi vrlo tiho, tako da ne probudi. Pozivam liftom i kad su vrata otvorena čovjek, zaštitar javne zgrade u kojoj su naselili zemlju potraživanja, nastavlja sa svojim glavu na njegovo rame i još uvijek ukloniti postići konačni čuti hrkanje ". Ovaj članak mogao početi i da je dio odluka-post.
Bien, Artikuluan, beraz, esanez hasi: “Una larga fila de mujeres y hombres aguarda en la tercera planta del número 73 de la calle Stand Street ". Pues bien, Hasteko pixka bat lehenago, denbora historia hau dut. "Slumped, snoring. Dira 10:15 goizean. Ez zarata egiten saiatzen naiz, Mahai gainean, luma hartzen dut eta nire izena jarri, abizenak eta sinatu, egin nuen hemen izan nintzen azken aldian bezala (aldez guztietan). Guztia oso lasai, beraz, ez da esnatu. Igogailua deitu dut eta noiz ateak ireki man, publikoko eraikin guardia segurtasun non ordaintzen dira lur erreklamazioak, bere buruan jarraitzen du bere sorbalda kendu eta oraindik snoring azken lorpen bat entzun ". Artikulu honetan hasi izan da eta hori izan zen making of-zer zati.
Bien, O artigo comezou por dicir así: "Unha longa ringleira de homes e mulleres á espera do terceiro piso do número 73 de la calle soporte Street &qBens bien, Vou comezar un pouco máis cedo esta historia do tempo. "Desplomado, roncando. Son 10:15 mañá. Intento non facer ruído, Eu tomo a pluma sobre a mesa e poñer o meu nome, apelidos e asinado, como eu fixen cando estiven aquí a última vez (que no avancé nada). Todo ben baixiño para non espertar. Eu chamo o ascensor e cando as portas abertas home, a garda dun edificio público de seguridade onde son liquidadas as reivindicacións de terras, segue coa cabeza no seu ombreiro eliminado e aínda escoitar unha realización final ronco ". Este podería comezar e que formaba parte do making-of post.
  Das Reisemagazin mit Ge...  
Und trotz dieser, leben, Traum und teilen. Erzwingen des Reisenden zu wecken, sich lebendig zu fühlen und lächeln, welche ist die beste Medizin und Gesundheit der Seele. Und von, darüber nachzudenken, es während des Fluges zurück nach Hause, beginnen nun zu denken zurück, denn am Ende waren sie erfolgreich.
Et encore une fois se souvenait le pouvoir il a senti le Maharajas, dirigeants de ces plaines et tout y avait été. Ensuite,, venu à mes oreilles des notes de musique et une voix se met à chanter. A quelques mètres de moi un jeune, enfant unique, vêtu d'un costume traditionnel joue dirulba, un instrument à cordes. Il est accompagné d'une lettre qui ressemble à une complainte ou, au moins, m'a donné la mélancolie. Et c'est mon temps, c'est ma photo. Je pense que peu de choses ont changé dans cette partie de l'Inde. Rajasthan, on meurt berceau. Dans le même village, dans la même caste, dans le même ménage, presque toujours sans une miche de pain sous le bras. Peu de choses peuvent vous faire pour changer ce qu'ils comprennent que leur destination. Pour sourire et vous dire ce que résolu avec un simple “peut-être dans la prochaine vie”. Et en dépit de cette, vivre, rêve et de partager. Forcer le voyageur à se réveiller, de se sentir vivant et souriant, qui est le meilleur de la santé et la médecine de l'âme. Et à partir de, d'y réfléchir pendant le vol de retour à votre domicile, commencer dès maintenant à repenser, parce qu'à la fin ils ont réussi. L'Inde ont enregistré dans votre âme.
E ancora si ricordava il potere di sentì il Maharaja, governanti di queste pianure e tutto ciò che vi era stato. Poi, venuto per le mie orecchie le note musicali e una voce inizia a cantare. A pochi metri da me un giovane, figlio unico, indossa un costume tradizionale ascolti dirulba, uno strumento a corde. Egli è accompagnato da una lettera che sembra un lamento o, almeno, mi ha dato malinconia. E questo è il mio tempo, Questa è la mia foto. Penso che poco è cambiato in questa parte dell'India. Rajasthan, uno muore luogo di nascita. Nello stesso paese, nella stessa casta, nello stesso nucleo familiare, quasi sempre senza una pagnotta di pane sotto il braccio. Poche cose si può fare per cambiare ciò che essi comprendono come il loro destinazione. Per sorridere e ti dirà cosa risolto con un semplice “forse nella prossima vita”. E nonostante questo, vivere, sogno e condividere. Forzare il viaggiatore a svegliarsi, per sentirsi vivo e sorridente, che è il migliore di salute e medicina dell'anima. E dal, a pensarci mentre sta tornando a casa vostra, cominciare ora a pensare di nuovo, perché alla fine sono riusciti. L'India hanno registrato nella vostra anima.
E novamente um lembrou-se do poder sentida pelos marajás, governantes dessas planícies e tudo o que aconteceu lá. Em seguida,, vir a notas musicais e os meus ouvidos uma voz começa a cantar. A poucos metros um jovem, filho único, vestindo um traje tradicional execuções dirulba, um instrumento de cordas. Ele é acompanhado por uma letra que parece um lamento ou, pelo menos, eu transmiti melancolia. E este é o meu tempo, esta é a minha imagem. Eu acho que pouco mudou nesta parte da Índia. Em Rajasthan, um berço morre. Na mesma vila, na mesma casta, na mesma casa e, muitas vezes sem pão debaixo do braço. Poucas coisas você pode fazer para mudar o que eles entendem como seu destino. Para dizer sorriso e resolvido com uma simples “talvez na próxima vida”. E apesar desta, viver, sonho e compartilhar. Forçando o viajante para despertar, para se sentir vivo e sorrindo, é o melhor dos cumprimentos e da medicina da alma. E a partir de, para pensar nisso como você voar de volta para sua casa, e começar a pensar novamente, porque no final eles conseguiram. Índia ter gravado em sua alma.
En weer een herinnerde zich de macht die hij voelde de Maharadja, heersers van deze vlakten en alles was er. Dan, gekomen om mijn oren muzikale noten en een stem begint te zingen. Een paar meter afstand van mij een jonge, enige kind, het dragen van een traditionele klederdracht speelt dirulba, een snaarinstrument. Hij wordt begeleid door een brief die eruit ziet als een klaagzang of, ten minste, gaf me weemoed. En dit is mijn tijd, dat is mijn foto. Ik denk dat er weinig veranderd in dit deel van India. Rajasthan, iemand sterft geboorteplaats. In hetzelfde dorp, in dezelfde kaste, in hetzelfde huishouden, bijna altijd zonder een brood onder zijn arm. Paar dingen kun je doen om te veranderen wat ze zien als hun bestemming. Te glimlachen en je vertellen wat opgelost met een simpele “misschien in het volgende leven”. En ondanks dit, live, droom en delen. Dwingen van de reiziger om wakker te worden, te voelen levend en lachend, dat is de beste van gezondheid en geneeskunde van de ziel. En uit, over na te denken tijdens het vliegen terug naar uw huis, begint nu terug te denken, want uiteindelijk zijn ze erin geslaagd. India heeft opgenomen in je ziel.
I un altre cop un recordava el poder que sentien els maharajàs, dominadors d'aquelles planes i de tot el que passés per allà. Llavors, arriben a les meves orelles notes musicals i una veu que comença a cantar. A pocs metres de mi un jove, un nen amb prou feines, abillat amb un vestit tradicional toca el dirulba, un instrument de corda. L'acompanya amb una lletra que sembla un lament o, almenys, em va transmetre malenconia. I aquest és el meu moment, aquesta és la meva fotografia. Penso que poques coses han canviat en aquesta part de l'Índia. En Rajasthan, un mor on neix. En el mateix poble, en la mateixa casta, en la mateixa llar i gairebé sempre sense un pa sota el braç. Poques coses pot un fer per canviar el que ells entenen com el seu destí. Al explicar-t'ho somriuen i ho solucionen amb un simple “potser en la pròxima vida”. I malgrat això, viuen, somien i comparteixen. Obligant al Viatger a despertar, a sentir-se viu i a somriure, que és el millor de les salutacions i la medicina de l'ànima. I a partir, en pensar en això mentre voles de tornada a la teva llar, comences a pensar a tornar, perquè al final ho han aconseguit. Índia va gravar en la seva ànima.
I opet jedan sjetio moć osjetio maharajas, vladari od tih ravnica i sve je tamo. Tada, dolaze na moje uši glazbene note i glasom počinje pjevati. Nekoliko metara udaljen od mene mladih, samo dijete, nosio narodnu nošnju igra dirulba, gudački instrument. On je u pratnji pismo koje izgleda kao tužaljka ili, najmanje, dao mi je melankolija. A ovo je moje vrijeme, to je moja slika. Ja mislim da malo promijenio u ovom dijelu Indije. Rajasthan, jedan umire rodno mjesto. U istom selu, u istom kaste, u istom kućanstvu, gotovo uvijek bez kruh pod rukom. Nekoliko stvari koje možete učiniti da promijenite ono što oni razumiju kao svoje odredište. Za osmijeh i reći vam što riješiti s jednostavnim “možda u sljedećem životu”. I unatoč ovom, živjeti, san i udio. Prisiljavanje putnik da se probudi, osjećati živ i nasmijana, što je najbolje od zdravlja i medicine duše. A od, razmišljati o tome dok leti natrag u svoj dom, početi sada misliti leđa, jer na kraju su uspjeli. Indija će zabilježena u duši.
И опять вспомнил о власти, которую он чувствовал махараджей, Правители этих равнинах и все, что там произошло. Затем, прийти к моим ушам музыкальные ноты и голос начинает петь. В нескольких метрах от молодых, Ребенок просто, ношение традиционного костюма играет dirulba, струнный инструмент. Он сопровождался письмом, которое выглядит как плач или, по крайней мере, дал мне тоска. И это мое время, это моя фотография. Я думаю, что мало что изменилось в этой части Индии. В Раджастане, Место рождения умирает. В этом же селе, В той же касты, в одном доме и часто без хлеба под мышкой. Мало что можно сделать, чтобы изменить то, что они понимают, как их назначение. Чтобы рассказать вам улыбку и решил с простым “возможно, в следующей жизни”. И несмотря на это, жить, Мечта и доля. Принуждение путешественник, чтобы пробудить, чтобы чувствовать себя живым и улыбается, это лучшее приветствие и медицина души. А с, думать о нем, как вы летите обратно в вашем доме, и начать думать снова, потому что в конце концов им удалось. Индия записал в своей душе.
Eta berriro boterea gogoratu bat sentitu zuen Maharajas da, lautada horien agintariak eta guztiak gertatu. Gero, nire belarrietan musika oharrekin etortzen dira, eta ahots bat hasten da kantatzen. Metro bat kanpoan batzuk gazte bat, ume bat besterik ez, dirulba da jotzen ohiko mozorroa jantzita, harizko tresna bat. He da gutun bat edo lament baten itxura duen lagunduta, gutxienez, eman zidan malenkonia. Eta hori da nire denbora, hau da nire argazkia da. Little India zati honetan aldatu dela uste dut. Rajasthan In, Matrizeak jaioterria bat. Herri berean, kasta bereko, etxe berean eta, sarritan, ogi gabe, bere eskuetan. Gauza gutxi batzuk egin ditzakezu, zer ulertzen dute beren helmuga aldatu. Irribarre eta konpondu sinple bat esango dizu “agian, hurrengo bizitza”. Eta arren, bizi, ametsa eta share. Bidaiariaren esnatuko behartzea, bizirik eta irribarretsu sentitzen, agurrak de onena eta medikuntza arima da. Eta, pentsatu hegan egiten duzu atzera, zure etxera, eta berriro hasi pentsatzen, azkenean lortu dutelako. India dute zure arima.
E unha vez se lembrou do poder que sentiu o marajás, gobernantes destas chairas e todo estaba alí. A continuación,, veñen aos meus oídos notas musicais e unha voz comeza a cantar. A poucos metros de min un mozo, fillo único, vestindo un traxe tradicional execucións dirulba, un instrumento de cordas. É acompañado por unha letra que parece un lamento ou, polo menos, deume a melancolía. E esta é a miña hora, esa é a miña imaxe. Creo que pouca cousa cambiou nesta parte da India. Rajasthan, morre un berce. Na mesma aldea, na mesma casta, na mesma casa, case sempre sen un anaco de pan debaixo do brazo. Poucas cousas que podes facer para cambiar o que eles entenden como o seu destino. Para sorrir e dicir o que resolto cunha simple “Quizais na seguinte vida”. E a pesar desta, viven, soño e compartir. Facendo que o viaxeiro a espertar, para sentirse vivo e sorrir, cal é o mellor da saúde e da medicina da alma. E, a partir, para pensar sobre iso durante o voo de volta para a súa casa, comezar agora a pensar volver, porque ao final eles conseguiron. A India ten rexistrado na súa alma.
  Das Reisemagazin mit Ge...  
Die Fülle der identischen Fächern wecken sofort die Neugier des Besuchers, dass Uhren die Symbolik dieses Gebäude hat eine "Nische" für jeden Tag des aztekischen Kalenders, 360 insgesamt minus 5 Tage als schädlich angesehen von den Priestern.
Nous avons marché parmi les pierres, comme indiqué par Octavio Paz, "Etes-vivant et la danse". La Pyramide des Niches se distingue parmi tous les bâtiments avec leur 18 mètres des blocs de pierre sculptés. Il était l'un des derniers bâtiments à croître et est, peut-être, le mieux conservé. Il dispose de sept étages de "niches" qui remettent en question l'imagination du voyageur, qui lit la signification religieuse qui devrait être dans son jour, mais n'ose pas s'aventurer hypothèses sur sa signification rituelle que les yeux perdus dans l'escalier de rappeler l'influence maya. Cette pyramide, sans doute, est l'image par excellence de El Tajin. La profusion de compartiments identiques immédiatement éveiller la curiosité des visiteurs, qui surveille le symbolisme de ce bâtiment a une «niche» pour chaque jour du calendrier aztèque, 360 nombre total de jours moins cinq considéré comme nocif par les prêtres. Son symbolisme religieux est clair, mais quel était leur rôle? Est-ce un calendrier grand rituel? Certains chercheurs suggèrent que les Totonaques placé bougies la nuit dans chaque niche que l'année progressait. Ces lumières clignotantes que la pyramide a donné un fantôme, d'intimidation, peut-être souligné son magnétisme religieux.
Caminamos entre piedras que, como apuntó Octavio Paz, «están vivas y bailando». La pirámide de los nichos destaca entre todas las construcciones con sus 18 metros de bloques de piedra tallada. Fue uno de los últimos edificios en levantarse y es, quizá, el mejor conservado. Consta de siete pisos repletos de “nichos” que desafían la imaginación del viajero, que adivina la importancia religiosa que debió tener en su día pero no se atreve a aventurar hipótesis sobre su significado ritual mientras sus ojos se pierden en la evocadora escalinata de influencia maya. Esta pirámide, no hay duda, es la imagen por excelencia de El Tajín. La profusión de compartimentos idénticos despiertan de inmediato la curiosidad del visitante, que atisba la carga simbólica de esta construcción que cuenta con un “nicho” por cada día del calendario azteca, 360 en total descontados los cinco días considerados nefastos por los sacerdotes. Su simbolismo religioso es indudable, pero ¿cuál era su función? ¿Estamos ante un gran calendario ritual? Algunos investigadores apuntan que los totonacas situaban por las noches velas en cada nicho según iba avanzando el año. Esas luces titilantes seguro que otorgaban a la pirámide un aire espectral, intimidatorio, que quizá subrayaba su magnetismo religioso.
Abbiamo camminato tra le pietre, come osservato da Octavio Paz, "Sono vivo e danza". L' Piramide delle nicchie si distingue tra tutti gli edifici con la loro 18 metri di blocchi di pietra scolpita. Era uno degli ultimi edifici a salire ed è, forse, il meglio conservato. Ha sette piani di "nicchie" che sfidano l'immaginazione del viaggiatore, che legge il significato religioso che dovrebbe essere nel suo giorno, ma non osa avventurarsi ipotesi sul suo significato rituale come i suoi occhi persi nel ricordano scala di influenza maya. Questa piramide, senza dubbio, è l'immagine per eccellenza di El Tajin. La profusione di compartimenti identici immediatamente suscitare la curiosità dei visitatori, che guarda il simbolismo di questo edificio ha una "nicchia" per ogni giorno del calendario azteco, 360 meno cinque giorni totali sostanza nociva per i sacerdoti. Il simbolismo religioso è chiaro, ma quello che era il loro ruolo? Si tratta di un calendario rituale grande? Alcuni ricercatori suggeriscono che la Totonac posto candele di notte in ogni nicchia come il corso dell'anno. Quelle luci lampeggianti che la piramide ha dato un fantasma, intimidatorio, forse, ha sottolineato il suo magnetismo religiosa.
Caminhamos entre pedras, como observou Octavio Paz, "Estão vivos e dançando". A Pirâmide dos Nichos se destaca entre todos os edifícios com a sua 18 metros de blocos de pedra esculpidos. Ele foi um dos últimos edifícios a subir e é, talvez, o mais bem preservado. Tem sete andares de "nichos" que desafiam a imaginação do viajante, quem lê o significado religioso que deveria estar em seu dia, mas não se atreve a aventurar hipóteses sobre seu significado ritual, como os olhos perdidos na escadaria lembra de influência maia. Esta pirâmide, sem dúvida, é a imagem por excelência do El Tajin. A profusão de compartimentos idênticos imediatamente despertar a curiosidade dos visitantes, que observa o simbolismo deste edifício tem um "nicho" para cada dia do calendário asteca, 360 total de dias menos cinco considerado nocivo pelos sacerdotes. Seu simbolismo religioso é claro, mas o que era o seu papel? Estamos diante de um grande calendário ritual? Alguns pesquisadores sugerem que o Totonac colocadas velas à noite em cada nicho como o ano progrediu. Aquelas luzes que piscam se a pirâmide deu um fantasma, intimidatório, talvez enfatizou seu magnetismo religioso.
We liepen tussen stenen, zoals opgetekend door Octavio Paz, "Zijn leven en dansen". De Piramide van de Nissen onderscheidt zich van alle gebouwen met hun 18 meter van de gebeeldhouwde stenen blokken. Hij was een van de laatste gebouwen op te staan ​​en is, misschien, de best bewaarde. Het heeft zeven verdiepingen van "niches" die de verbeelding van de reiziger te vechten, die leest de religieuze betekenis die moeten in de dag, maar niet durft om hypotheses over de rituele betekenis wagen als zijn ogen verloren in de trap doet denken aan de Maya-invloed. Deze piramide, zonder twijfel, is de ultieme beeld van El Tajin. De overvloed van identieke compartimenten onmiddellijk wekken bezoekers nieuwsgierigheid, dat kijkt naar de symboliek van dit gebouw heeft een "niche" voor elke dag van de Azteekse kalender, 360 totaal min vijf dagen beschouwd als schadelijk door de priesters. De religieuze symboliek is duidelijk, maar wat was hun rol? Is dit een groot ritueel kalender? Sommige onderzoekers suggereren dat de Totonaken kaarsen geplaatst 's nachts in elke niche naarmate het jaar vorderde. Die flitsende lichten ervoor dat de piramide gaf een spookachtige, intimidatie, misschien benadrukte haar religieuze magnetisme.
Caminem entre pedres que, com va apuntar Octavio Paz, «Estan vives i ballant». La piràmide dels nínxols destaca entre totes les construccions amb els seus 18 metres de blocs de pedra tallada. Va ser un dels últims edificis en aixecar-se i és, potser, el millor conservat. Consta de set pisos plens de "nínxols" que desafien la imaginació del viatger, que endevina la importància religiosa que va haver de tenir en el seu dia però no s'atreveix a aventurar hipòtesis sobre el seu significat ritual mentre els seus ulls es perden en la evocadora escalinata d'influència maia. Aquesta piràmide, no hi ha dubte, és la imatge per excel · lència del Tajín. La profusió de compartiments idèntics desperten immediatament la curiositat del visitant, que entreveu la càrrega simbòlica d'aquesta construcció que compta amb un "nínxol" per cada dia del calendari asteca, 360 en total descomptats els cinc dies considerats nefastos pels sacerdots. El seu simbolisme religiós és indubtable, però quina era la seva funció? Això és un gran calendari ritual? Alguns investigadors apunten que els totonacas situaven per les nits espelmes a cada nínxol segons anava avançant l'any. Aquestes llums titil · lants segur que atorgaven a la piràmide un aire espectral, intimidar, que potser subratllava el seu magnetisme religiós.
Hodali smo među kamenjem, kao što je navedeno od strane Octavio Paz, "Jesu li živ i ples». La piramide od niše ističe među svim zgradama sa svojim 18 metara izrezbarenim kamenim blokovima. On je bio jedan od posljednjih zgrada rasti te je, možda, najočuvaniji. Sastoji se od sedam katova ispunjene "niša" koje prkose maštu putnika, vjerska važnost nagađanje da mora imati u svom danu, ali ne usuđuju venture hipoteze o svojoj ritualno značenje kao oči izgubila u stubište izazivački Maya utjecaja. Ova piramida, nema sumnje, je suštinskog slika El Tajin. Obilje istih odjeljaka odmah pobuditi znatiželju posjetitelja, koji gleda simbolika ovog objekta ima "nišu" za svaki dan u Aztec kalendar, 360 ukupni minus pet dana smatra štetnim strane svećenika. Njegova vjerska simbolika jasna, ali ono što je njihova uloga? Je li to veliki ritual kalendar? Neki znanstvenici sugeriraju da su Totonac svijeće postavljene tijekom noći u svakoj niši kao godinu napredovala. Ove osiguranje svjetlima koji su dali zračni piramidu spektralna, zastrašujući, možda i naglasio svoju vjersku magnetizam.
Мы шли среди камней, как отмечает Октавио Пас, "Живы и танца". La Пирамида Ниши выделяется среди всех зданий с их 18 метров резных каменных блоков. Он был одним из последних зданий возрастать и, возможно, наиболее хорошо сохранившихся. Он имеет семь этажей «ниши», которые бросают вызов воображение путешественника, кто читает религиозное значение, которое должно быть в свое время, но не осмеливается выходить на гипотезы о его ритуальное значение, как его глаза потеряли на лестнице напоминает майя влияние. Эта пирамида, несомненно, является квинтэссенцией образа эль Тажин. Обилие одинаковых отсеках сразу же вызывают любопытство посетителей, , что следит за символизм этого здания "нишу" на каждый день календаря ацтеков, 360 общий минус пять дней считается вредным священники. Его религиозная символика ясна, но каково же было их роль? Это большой ритуальный календарь? Некоторые исследователи предполагают, что тотонаков размещены свечи ночью в каждой нише, как год прогрессировал. Те, мигающие огни, что пирамиды дали призрачные, запугивания, возможно, подчеркивала свою религиозную магнетизм.
Harri artean ibili gara, gisa Octavio Paz-ek adierazi, "Ziur bizirik eta dantzan». The nitxoak piramide nabarmentzen bere eraikin guztien artean 18 harlanduz blokeak metro. Azken eraikinetako bat izan zen, eta handiagoa da, eta, agian, onena mantenduta. Osatzen dute zazpi solairu "nitxo" beteta dagoela defy bidaiariaren irudimenaren da, erlijio garrantzi sinkronoa asmatzea izan behar du bere eguna izan dute, baina ez da ausartzen bere esanahi errituala buruzko hipotesiak aurrikustea bere begiak eskailera maia iradokitzaileak eragina galdu. Piramide honetan, Zalantzarik gabe,, El Tajin irudi quintessential da. Konpartimentu berdin ugari berehala pizten bisitariaren jakin-mina, dela ikusten eraikin honen sinbolismo bat "nitxo" Azteken egutegiko egun bakoitzeko ditu, 360 Guztira ken bost egunetan jotzen apaizak kaltegarriak. Bere erlijio sinbolismoaren argia da, baina zein izan zen bere eginkizuna? ¿Handia errituala da egutegia? Ikertzaile batzuek iradoki gauez jarri nitxo bakoitzean urtea Totonac kandelak hori aurrera. Aseguru hauek keinukariak argiak eman aire piramide espektro, beldurra, agian azpimarratuta bere erlijio magnetismoa.
  La revista de viajes co...  
Bartholomew verführt den Leser von der ersten Zeile mit seinen unterhaltsamen Erzählung, mit seiner rigorosen Dokumentation, mit Geschichten, die Neugier wecken, dieser Wunsch unveräußerliches Menschenrecht Zustand.
Crítica de VaP: Hay escritores que describen lugares y otros que, como Gerardo Bartolomé, consiguen trasladar al lector a parajes desconocidos. El escritor y viajero deja a un lado, en esta ocasión, la novela histórica (género en el que ha cautivado a crítica y público desde que en 2005 publicara “La traición de Darwin”) para adentrarse en el sustrato de la literatura argentina: los cuentos. Cinco historias que se desarrollan en un escenario que el colaborador de VaP conoce al dedillo: la Patagonia, el extremo sur del continente americano, una tierra inhóspita que moldea a cada uno de sus personajes. Los lectores tendrán la oportunidad, por ejemplo, de seguir los pasos de Francisco Moreno en busca del último milodón o de sentir en sus carnes la soledad de Juan, el encargado del faro que guía a los barcos que cruzan el estrecho de Magallanes. Paisajes lejanos, historias cercanas donde, como a la vuelta de la esquina, la pasión, la amistad, la muerte, los miedos, la vida al fin y al cabo, se dan la mano para tejer las peripecias de los protagonistas. Bartolomé seduce al lector desde la primera línea con su narrativa amena, con su rigurosa documentación, con historias que despiertan la curiosidad, ese afán irrenunciable de la condición humana. Un libro indispensable para imbuirse del alma de la Patagonia.
Critical Vap: Ci sono scrittori che descrivono luoghi e altri, come Gerardo Bartolomé, riescono a trasportare il lettore in luoghi sconosciuti. Lo scrittore di viaggi mette da parte, in questo caso, il romanzo storico (genere che ha conquistato pubblico e critica in quanto in 2005 ha pubblicato "Il Tradimento di Darwin") di approfondire la letteratura substrato Argentina: Tales. Cinque storie che si svolgono in un ambiente che VAP. Collaboratore conosce a memoria: Patagonia, la punta meridionale del continente americano, una terra inospitale che plasma ciascuno dei suoi personaggi. I lettori avranno l'opportunità, ad esempio,, a seguire le orme di Francisco Moreno in cerca dell'ultimo Milodón o sentire nella loro carne la solitudine di Juan, il guardiano del faro che guida le navi che attraversano lo Stretto di Magellano. Paesaggi lontani, storie nelle vicinanze dove, come dietro l'angolo, Passione, amicizia, scomparsa, le paure, vita alla fine del, venire insieme a tessere le avventure dei protagonisti. Bartolomeo seduce il lettore dalla prima linea con la sua narrazione divertente, con la sua rigorosa documentazione, con le storie che suscitano curiosità, questo desiderio inalienabile condizione umana. Un libro indispensabile per assorbire l'anima di Patagonia.
Crítica de VaP: Há escritores que descrevem lugares e outros, como Gerardo Bartolomé, mover o leitor chegar a lugares desconhecidos. O escritor e viajante reservado, neste caso, o romance histórico (gênero, que cativou crítica e público desde que em 2005 publicou "A traição de Darwin") a penetrar no substrato da literatura Argentina: Contos. Cinco histórias que acontecem em um cenário que é colaborador sabe por Vap coração.: Patagônia, no extremo sul das Américas, uma terra inóspita que molda cada um de seus personagens. Os leitores terão a oportunidade, por exemplo, seguir os passos de Francisco Moreno em busca da última milodonte ou sentimento em seus ossos a solidão de Juan, encarregado do farol que orienta os navios cruzando o Estreito de Magalhães. Paisagens distantes, Histórias nas proximidades, onde, como ao virar da esquina, paixão, amizade, morte, medos, vida até ao fim do dia, se reúnem para tecer as aventuras dos protagonistas. Bartolomeu seduz o leitor desde a primeira linha com sua narrativa animada, com a sua rigorosa documentação, com histórias que despertam a curiosidade, inabalável desejo de que a condição humana. Um livro indispensável para absorver a alma da Patagônia.
Kritische Vap: Er zijn schrijvers die te beschrijven plaatsen en anderen, als Gerardo Bartolome, verplaatst de lezer naar onbekende plaatsen. De schrijver en reiziger gereserveerd, In dit geval, haar historische roman (genre dat is in de ban critici en publiek sinds in 2005 gepubliceerd "Het verraad van Darwin") te dringen in het substraat van de literatuur Argentinië: Tales. Vijf verhalen die zich afspelen in een omgeving die is medewerker van het hoofd kent VAP.: la Patagonia, het zuidelijke puntje van de Amerika's, een onherbergzaam land, dat elk van hun personages vorm geeft. Lezers krijgen de mogelijkheid, bv, in de voetsporen van Francisco Moreno op zoek naar de laatste mylodon of gevoel in zijn botten de eenzaamheid van Juan, verantwoordelijk voor de vuurtoren die u begeleidt schepen die de Straat van Magellan. Distant landschappen, In de omgeving verhalen waar, als net om de hoek, passie, vriendschap, dood, angsten, leven het eind van de dag, komen samen te weven de avonturen van de protagonisten. Bartholomew verleidt de lezer vanaf de eerste lijn met zijn levendige verhaal, met zijn strenge documentatie, met verhalen die nieuwsgierigheid te wekken, niet aflatende wens uit dat de menselijke conditie. Een onmisbaar boek voor de ziel van Patagonië genieten.
Crítica Vap: Hi ha escriptors que descriuen llocs i altres que, com Gerardo Bartolomé, aconsegueixen traslladar el lector a paratges desconeguts. L'escriptor i viatger deixa de banda, en aquesta ocasió, la novel · la històrica (gènere en què ha captivat a crítica i públic des que el 2005 publiqués "La traïció de Darwin") per endinsar-se en el substrat de la literatura argentina: els contes. Cinc històries que es desenvolupen en un escenari que el col · laborador de VAP coneix fil per randa: la Patagònia, l'extrem sud del continent americà, una terra inhòspita que modela a cadascun dels seus personatges. Els lectors tindran l'oportunitat, per exemple, de seguir els passos de Francisco Moreno a la recerca de l'últim milodón o de sentir en carn pròpia la solitud de Joan, l'encarregat del far que guia als vaixells que creuen l'estret de Magallanes. Paisatges llunyans, històries properes on, com a la volta de la cantonada, la passió, l'amistat, la mort, les pors, la vida al cap ia la fi, es donen la mà per teixir les peripècies dels protagonistes. Bartomeu sedueix el lector des de la primera línia amb la seva narrativa amena, amb la seva rigorosa documentació, amb històries que desperten la curiositat, aquest afany irrenunciable de la condició humana. Un llibre indispensable per imbuir l'ànima de la Patagònia.
Kritična VAP: Postoje pisci koji opisuju mjesta i drugima, kao Gerardo Bartolomé, uspijevaju prenijeti čitatelju da nepoznatih mjesta. Putopisac izdvaja, u ovom slučaju, povijesni roman (žanr koji je osvojila kritičare i publiku jer u 2005 objavljeno "Izdaja Darwina") prekapati u Argentini literature supstrata: Priče. Pet priče koje se odvijaju u ambijentu koji pneumonije. Suradnik zna napamet: Patagonija, južni vrh američkog kontinenta, negostoljubiva zemlja koja oblikuje svaki od njegovih likova. Čitatelji će imati priliku, npr., slijediti u stopama Francisco Moreno u potrazi za posljednje milodón ili osjećati u svom tijelu samoća Juan, čuvar svjetionika koji vodi brodovi prijelaz tjesnac Magellan. Krajolici daleki, Priče blizini, gdje, što je samo oko kutu, Strast, prijateljstvo, smrt, strahuje, život na kraju, dolaze zajedno kako tkati pustolovine protagonista. Bartolomej zavodi čitatelja od prve linije sa svojim zabavnim pripovijesti, sa svojim rigoroznim dokumentacije, s pričama koje izazivaju znatiželju, ta želja neotuđivo ljudsko stanje. Neophodnim Knjiga upijati dušu Patagoniji.
Критики VAP.: Есть писатели, которые описывают места и др., как Херардо Бартоломе, переместить читателя добраться до места, неизвестные. Писатель и путешественник отложить, В этом случае, Исторический роман (жанр, который пленил критиков и зрителей, так как в 2005 опубликовал "предательство Дарвина") проникать в грунт литературы Аргентины: Рассказы. Пять историй, которые происходят в обстановке, что это сотрудник знает наизусть VAP.: Патагония, южной оконечности Америки, негостеприимной земле, которая формирует каждого из своих персонажей. Читатели имеют возможность, например, следовать по стопам Франциско Морено в поисках последнего mylodon или ощущение в костях его одиночество Хуан, отвечал за маяк, помогающий судам пересечение Магелланов пролив. Дистанционное пейзажи, Рядом истории, где, как не за горами, страсть, дружба, смерть, страх, жизнь до конца дня, собрались вместе, чтобы ткать приключениях героев. Варфоломей соблазняет читателя с первой строки с его живой рассказ, с его строгой документации, с историями, которые вызывают любопытство, непоколебимое желание о том, что состояние человека. Непременное книги, чтобы отдохнуть душой Патагонии.
Kritikaren VaP.: Badira idazle deskribatzeko lekuak eta beste batzuk, Gerardo Bartolomé gisa, kudeatu irakurlea garraiatzeko lekuak generoa. Bidaia idazlea ezartzen du alde batera, Kasu honetan, eleberri historikoa da (generoaren que ha liluratuta kritikarien eta ikusleen zenetik 2005 argitaratutako "Darwin la Traición du") to literatura substratu Argentina murgilduko: Tales. Bost istorioak gertatzen diren ingurune batean VAP. Kolaboratzailea bihotza by daki: Patagonia, Amerikako kontinenteko hegoaldeko punta, beti babesgabe lurraren forma hori bere pertsonaien bakoitzean. Irakurleek aukera izango dute, adibidez, du Francisco Moreno urratsak azken milodón bila jarraitu edo bere haragia sentitzen Juan bakardadean, duen itsasargia atezaina gidak duten ontzi Magallanes itsasartea zeharkatuz. Paisaiak urrutiko, Gertuko istorioak non, izkinan inguruan, Pasioa, adiskidetasuna, heriotza, beldurrak, amaieran bizi, egiteko batzen ehuntzen protagonistak abenturak. Bartolome irakurlea liluratzen du lehen lerrotik bere narrazio dibertigarri batekin, bere dokumentazioa zorrotz batekin, istorioak jakin-mina pizten dituzten, honen nahia utziezin giza izaera. Ezinbesteko liburua Patagonia arima imbibe to.
  Das Reisemagazin mit Ge...  
Und trotz dieser, leben, Traum und teilen. Erzwingen des Reisenden zu wecken, sich lebendig zu fühlen und lächeln, welche ist die beste Medizin und Gesundheit der Seele. Und von, darüber nachzudenken, es während des Fluges zurück nach Hause, beginnen nun zu denken zurück, denn am Ende waren sie erfolgreich.
And again one remembered the power he felt the Maharajas, rulers of these plains and everything had been there. Then, come to my ears musical notes and a voice begins to sing. A few feet away from me a young, only child, wearing a traditional costume plays dirulba, a stringed instrument. He is accompanied by a letter that looks like a lament or, at least, gave me melancholy. And this is my time, that's my picture. I think little has changed in this part of India. Rajasthan, one dies birthplace. In the same village, in the same caste, in the same household, almost always without a loaf of bread under his arm. Few things can you do to change what they understand as their destination. To smile and tell you what solved with a simple “maybe in the next life”. And despite this, live, dream and share. Forcing the traveler to wake up, to feel alive and smiling, which is the best of health and medicine of the soul. And from, to think about it while flying back to your home, begin now to think back, because in the end they have succeeded. India have recorded in your soul.
Et encore une fois se souvenait le pouvoir il a senti le Maharajas, dirigeants de ces plaines et tout y avait été. Ensuite,, venu à mes oreilles des notes de musique et une voix se met à chanter. A quelques mètres de moi un jeune, enfant unique, vêtu d'un costume traditionnel joue dirulba, un instrument à cordes. Il est accompagné d'une lettre qui ressemble à une complainte ou, au moins, m'a donné la mélancolie. Et c'est mon temps, c'est ma photo. Je pense que peu de choses ont changé dans cette partie de l'Inde. Rajasthan, on meurt berceau. Dans le même village, dans la même caste, dans le même ménage, presque toujours sans une miche de pain sous le bras. Peu de choses peuvent vous faire pour changer ce qu'ils comprennent que leur destination. Pour sourire et vous dire ce que résolu avec un simple “peut-être dans la prochaine vie”. Et en dépit de cette, vivre, rêve et de partager. Forcer le voyageur à se réveiller, de se sentir vivant et souriant, qui est le meilleur de la santé et la médecine de l'âme. Et à partir de, d'y réfléchir pendant le vol de retour à votre domicile, commencer dès maintenant à repenser, parce qu'à la fin ils ont réussi. L'Inde ont enregistré dans votre âme.
E ancora si ricordava il potere di sentì il Maharaja, governanti di queste pianure e tutto ciò che vi era stato. Poi, venuto per le mie orecchie le note musicali e una voce inizia a cantare. A pochi metri da me un giovane, figlio unico, indossa un costume tradizionale ascolti dirulba, uno strumento a corde. Egli è accompagnato da una lettera che sembra un lamento o, almeno, mi ha dato malinconia. E questo è il mio tempo, Questa è la mia foto. Penso che poco è cambiato in questa parte dell'India. Rajasthan, uno muore luogo di nascita. Nello stesso paese, nella stessa casta, nello stesso nucleo familiare, quasi sempre senza una pagnotta di pane sotto il braccio. Poche cose si può fare per cambiare ciò che essi comprendono come il loro destinazione. Per sorridere e ti dirà cosa risolto con un semplice “forse nella prossima vita”. E nonostante questo, vivere, sogno e condividere. Forzare il viaggiatore a svegliarsi, per sentirsi vivo e sorridente, che è il migliore di salute e medicina dell'anima. E dal, a pensarci mentre sta tornando a casa vostra, cominciare ora a pensare di nuovo, perché alla fine sono riusciti. L'India hanno registrato nella vostra anima.
E novamente um lembrou-se do poder sentida pelos marajás, governantes dessas planícies e tudo o que aconteceu lá. Em seguida,, vir a notas musicais e os meus ouvidos uma voz começa a cantar. A poucos metros um jovem, filho único, vestindo um traje tradicional execuções dirulba, um instrumento de cordas. Ele é acompanhado por uma letra que parece um lamento ou, pelo menos, eu transmiti melancolia. E este é o meu tempo, esta é a minha imagem. Eu acho que pouco mudou nesta parte da Índia. Em Rajasthan, um berço morre. Na mesma vila, na mesma casta, na mesma casa e, muitas vezes sem pão debaixo do braço. Poucas coisas você pode fazer para mudar o que eles entendem como seu destino. Para dizer sorriso e resolvido com uma simples “talvez na próxima vida”. E apesar desta, viver, sonho e compartilhar. Forçando o viajante para despertar, para se sentir vivo e sorrindo, é o melhor dos cumprimentos e da medicina da alma. E a partir de, para pensar nisso como você voar de volta para sua casa, e começar a pensar novamente, porque no final eles conseguiram. Índia ter gravado em sua alma.
En weer een herinnerde zich de macht die hij voelde de Maharadja, heersers van deze vlakten en alles was er. Dan, gekomen om mijn oren muzikale noten en een stem begint te zingen. Een paar meter afstand van mij een jonge, enige kind, het dragen van een traditionele klederdracht speelt dirulba, een snaarinstrument. Hij wordt begeleid door een brief die eruit ziet als een klaagzang of, ten minste, gaf me weemoed. En dit is mijn tijd, dat is mijn foto. Ik denk dat er weinig veranderd in dit deel van India. Rajasthan, iemand sterft geboorteplaats. In hetzelfde dorp, in dezelfde kaste, in hetzelfde huishouden, bijna altijd zonder een brood onder zijn arm. Paar dingen kun je doen om te veranderen wat ze zien als hun bestemming. Te glimlachen en je vertellen wat opgelost met een simpele “misschien in het volgende leven”. En ondanks dit, live, droom en delen. Dwingen van de reiziger om wakker te worden, te voelen levend en lachend, dat is de beste van gezondheid en geneeskunde van de ziel. En uit, over na te denken tijdens het vliegen terug naar uw huis, begint nu terug te denken, want uiteindelijk zijn ze erin geslaagd. India heeft opgenomen in je ziel.
I un altre cop un recordava el poder que sentien els maharajàs, dominadors d'aquelles planes i de tot el que passés per allà. Llavors, arriben a les meves orelles notes musicals i una veu que comença a cantar. A pocs metres de mi un jove, un nen amb prou feines, abillat amb un vestit tradicional toca el dirulba, un instrument de corda. L'acompanya amb una lletra que sembla un lament o, almenys, em va transmetre malenconia. I aquest és el meu moment, aquesta és la meva fotografia. Penso que poques coses han canviat en aquesta part de l'Índia. En Rajasthan, un mor on neix. En el mateix poble, en la mateixa casta, en la mateixa llar i gairebé sempre sense un pa sota el braç. Poques coses pot un fer per canviar el que ells entenen com el seu destí. Al explicar-t'ho somriuen i ho solucionen amb un simple “potser en la pròxima vida”. I malgrat això, viuen, somien i comparteixen. Obligant al Viatger a despertar, a sentir-se viu i a somriure, que és el millor de les salutacions i la medicina de l'ànima. I a partir, en pensar en això mentre voles de tornada a la teva llar, comences a pensar a tornar, perquè al final ho han aconseguit. Índia va gravar en la seva ànima.
I opet jedan sjetio moć osjetio maharajas, vladari od tih ravnica i sve je tamo. Tada, dolaze na moje uši glazbene note i glasom počinje pjevati. Nekoliko metara udaljen od mene mladih, samo dijete, nosio narodnu nošnju igra dirulba, gudački instrument. On je u pratnji pismo koje izgleda kao tužaljka ili, najmanje, dao mi je melankolija. A ovo je moje vrijeme, to je moja slika. Ja mislim da malo promijenio u ovom dijelu Indije. Rajasthan, jedan umire rodno mjesto. U istom selu, u istom kaste, u istom kućanstvu, gotovo uvijek bez kruh pod rukom. Nekoliko stvari koje možete učiniti da promijenite ono što oni razumiju kao svoje odredište. Za osmijeh i reći vam što riješiti s jednostavnim “možda u sljedećem životu”. I unatoč ovom, živjeti, san i udio. Prisiljavanje putnik da se probudi, osjećati živ i nasmijana, što je najbolje od zdravlja i medicine duše. A od, razmišljati o tome dok leti natrag u svoj dom, početi sada misliti leđa, jer na kraju su uspjeli. Indija će zabilježena u duši.
И опять вспомнил о власти, которую он чувствовал махараджей, Правители этих равнинах и все, что там произошло. Затем, прийти к моим ушам музыкальные ноты и голос начинает петь. В нескольких метрах от молодых, Ребенок просто, ношение традиционного костюма играет dirulba, струнный инструмент. Он сопровождался письмом, которое выглядит как плач или, по крайней мере, дал мне тоска. И это мое время, это моя фотография. Я думаю, что мало что изменилось в этой части Индии. В Раджастане, Место рождения умирает. В этом же селе, В той же касты, в одном доме и часто без хлеба под мышкой. Мало что можно сделать, чтобы изменить то, что они понимают, как их назначение. Чтобы рассказать вам улыбку и решил с простым “возможно, в следующей жизни”. И несмотря на это, жить, Мечта и доля. Принуждение путешественник, чтобы пробудить, чтобы чувствовать себя живым и улыбается, это лучшее приветствие и медицина души. А с, думать о нем, как вы летите обратно в вашем доме, и начать думать снова, потому что в конце концов им удалось. Индия записал в своей душе.
Eta berriro boterea gogoratu bat sentitu zuen Maharajas da, lautada horien agintariak eta guztiak gertatu. Gero, nire belarrietan musika oharrekin etortzen dira, eta ahots bat hasten da kantatzen. Metro bat kanpoan batzuk gazte bat, ume bat besterik ez, dirulba da jotzen ohiko mozorroa jantzita, harizko tresna bat. He da gutun bat edo lament baten itxura duen lagunduta, gutxienez, eman zidan malenkonia. Eta hori da nire denbora, hau da nire argazkia da. Little India zati honetan aldatu dela uste dut. Rajasthan In, Matrizeak jaioterria bat. Herri berean, kasta bereko, etxe berean eta, sarritan, ogi gabe, bere eskuetan. Gauza gutxi batzuk egin ditzakezu, zer ulertzen dute beren helmuga aldatu. Irribarre eta konpondu sinple bat esango dizu “agian, hurrengo bizitza”. Eta arren, bizi, ametsa eta share. Bidaiariaren esnatuko behartzea, bizirik eta irribarretsu sentitzen, agurrak de onena eta medikuntza arima da. Eta, pentsatu hegan egiten duzu atzera, zure etxera, eta berriro hasi pentsatzen, azkenean lortu dutelako. India dute zure arima.
E unha vez se lembrou do poder que sentiu o marajás, gobernantes destas chairas e todo estaba alí. A continuación,, veñen aos meus oídos notas musicais e unha voz comeza a cantar. A poucos metros de min un mozo, fillo único, vestindo un traxe tradicional execucións dirulba, un instrumento de cordas. É acompañado por unha letra que parece un lamento ou, polo menos, deume a melancolía. E esta é a miña hora, esa é a miña imaxe. Creo que pouca cousa cambiou nesta parte da India. Rajasthan, morre un berce. Na mesma aldea, na mesma casta, na mesma casa, case sempre sen un anaco de pan debaixo do brazo. Poucas cousas que podes facer para cambiar o que eles entenden como o seu destino. Para sorrir e dicir o que resolto cunha simple “Quizais na seguinte vida”. E a pesar desta, viven, soño e compartir. Facendo que o viaxeiro a espertar, para sentirse vivo e sorrir, cal é o mellor da saúde e da medicina da alma. E, a partir, para pensar sobre iso durante o voo de volta para a súa casa, comezar agora a pensar volver, porque ao final eles conseguiron. A India ten rexistrado na súa alma.
  La revista de viajes co...  
Bartholomew verführt den Leser von der ersten Zeile mit seinen unterhaltsamen Erzählung, mit seiner rigorosen Dokumentation, mit Geschichten, die Neugier wecken, dieser Wunsch unveräußerliches Menschenrecht Zustand.
Critique Vap: Il ya des écrivains qui décrivent les lieux et les autres, que Gerardo Bartolomé, déplacer le lecteur se rendre à des lieux inconnus. L'écrivain et voyageur mis de côté, dans ce cas, le roman historique (genre qui a captivé les critiques et le public puisque, dans 2005 publié "La trahison de Darwin") à pénétrer dans le substrat de la littérature Argentine: Tales. Cinq histoires qui se déroulent dans un cadre qui est collaborateur connaît par coeur VaP.: Patagonie, la pointe sud des Amériques, une terre inhospitalière qui façonne chacun de leurs personnages. Les lecteurs auront la possibilité, par exemple, suivre les traces de Francisco Moreno à la recherche de l'Mylodon dernière sensation dans ses os la solitude de Juan, en charge du phare que les navires traversant le détroit de guides de Magellan. Paysages lointains, Histoires à proximité, où, comme juste autour du coin, passion, amitié, décès, craintes, vie à la fin de la journée, se réunir pour tisser les aventures des protagonistes. Barthélemy séduit le lecteur de la première ligne avec son récit animé, avec sa documentation rigoureuse, avec des histoires qui éveillent leur curiosité, inébranlable désir que la condition humaine. Un livre indispensable pour absorber l'âme de la Patagonie.
Crítica de VaP: Hay escritores que describen lugares y otros que, como Gerardo Bartolomé, consiguen trasladar al lector a parajes desconocidos. El escritor y viajero deja a un lado, en esta ocasión, la novela histórica (género en el que ha cautivado a crítica y público desde que en 2005 publicara “La traición de Darwin”) para adentrarse en el sustrato de la literatura argentina: los cuentos. Cinco historias que se desarrollan en un escenario que el colaborador de VaP conoce al dedillo: la Patagonia, el extremo sur del continente americano, una tierra inhóspita que moldea a cada uno de sus personajes. Los lectores tendrán la oportunidad, por ejemplo, de seguir los pasos de Francisco Moreno en busca del último milodón o de sentir en sus carnes la soledad de Juan, el encargado del faro que guía a los barcos que cruzan el estrecho de Magallanes. Paisajes lejanos, historias cercanas donde, como a la vuelta de la esquina, la pasión, la amistad, la muerte, los miedos, la vida al fin y al cabo, se dan la mano para tejer las peripecias de los protagonistas. Bartolomé seduce al lector desde la primera línea con su narrativa amena, con su rigurosa documentación, con historias que despiertan la curiosidad, ese afán irrenunciable de la condición humana. Un libro indispensable para imbuirse del alma de la Patagonia.
Critical Vap: Ci sono scrittori che descrivono luoghi e altri, come Gerardo Bartolomé, riescono a trasportare il lettore in luoghi sconosciuti. Lo scrittore di viaggi mette da parte, in questo caso, il romanzo storico (genere che ha conquistato pubblico e critica in quanto in 2005 ha pubblicato "Il Tradimento di Darwin") di approfondire la letteratura substrato Argentina: Tales. Cinque storie che si svolgono in un ambiente che VAP. Collaboratore conosce a memoria: Patagonia, la punta meridionale del continente americano, una terra inospitale che plasma ciascuno dei suoi personaggi. I lettori avranno l'opportunità, ad esempio,, a seguire le orme di Francisco Moreno in cerca dell'ultimo Milodón o sentire nella loro carne la solitudine di Juan, il guardiano del faro che guida le navi che attraversano lo Stretto di Magellano. Paesaggi lontani, storie nelle vicinanze dove, come dietro l'angolo, Passione, amicizia, scomparsa, le paure, vita alla fine del, venire insieme a tessere le avventure dei protagonisti. Bartolomeo seduce il lettore dalla prima linea con la sua narrazione divertente, con la sua rigorosa documentazione, con le storie che suscitano curiosità, questo desiderio inalienabile condizione umana. Un libro indispensabile per assorbire l'anima di Patagonia.
Crítica de VaP: Há escritores que descrevem lugares e outros, como Gerardo Bartolomé, mover o leitor chegar a lugares desconhecidos. O escritor e viajante reservado, neste caso, o romance histórico (gênero, que cativou crítica e público desde que em 2005 publicou "A traição de Darwin") a penetrar no substrato da literatura Argentina: Contos. Cinco histórias que acontecem em um cenário que é colaborador sabe por Vap coração.: Patagônia, no extremo sul das Américas, uma terra inóspita que molda cada um de seus personagens. Os leitores terão a oportunidade, por exemplo, seguir os passos de Francisco Moreno em busca da última milodonte ou sentimento em seus ossos a solidão de Juan, encarregado do farol que orienta os navios cruzando o Estreito de Magalhães. Paisagens distantes, Histórias nas proximidades, onde, como ao virar da esquina, paixão, amizade, morte, medos, vida até ao fim do dia, se reúnem para tecer as aventuras dos protagonistas. Bartolomeu seduz o leitor desde a primeira linha com sua narrativa animada, com a sua rigorosa documentação, com histórias que despertam a curiosidade, inabalável desejo de que a condição humana. Um livro indispensável para absorver a alma da Patagônia.
Kritische Vap: Er zijn schrijvers die te beschrijven plaatsen en anderen, als Gerardo Bartolome, verplaatst de lezer naar onbekende plaatsen. De schrijver en reiziger gereserveerd, In dit geval, haar historische roman (genre dat is in de ban critici en publiek sinds in 2005 gepubliceerd "Het verraad van Darwin") te dringen in het substraat van de literatuur Argentinië: Tales. Vijf verhalen die zich afspelen in een omgeving die is medewerker van het hoofd kent VAP.: la Patagonia, het zuidelijke puntje van de Amerika's, een onherbergzaam land, dat elk van hun personages vorm geeft. Lezers krijgen de mogelijkheid, bv, in de voetsporen van Francisco Moreno op zoek naar de laatste mylodon of gevoel in zijn botten de eenzaamheid van Juan, verantwoordelijk voor de vuurtoren die u begeleidt schepen die de Straat van Magellan. Distant landschappen, In de omgeving verhalen waar, als net om de hoek, passie, vriendschap, dood, angsten, leven het eind van de dag, komen samen te weven de avonturen van de protagonisten. Bartholomew verleidt de lezer vanaf de eerste lijn met zijn levendige verhaal, met zijn strenge documentatie, met verhalen die nieuwsgierigheid te wekken, niet aflatende wens uit dat de menselijke conditie. Een onmisbaar boek voor de ziel van Patagonië genieten.
Crítica Vap: Hi ha escriptors que descriuen llocs i altres que, com Gerardo Bartolomé, aconsegueixen traslladar el lector a paratges desconeguts. L'escriptor i viatger deixa de banda, en aquesta ocasió, la novel · la històrica (gènere en què ha captivat a crítica i públic des que el 2005 publiqués "La traïció de Darwin") per endinsar-se en el substrat de la literatura argentina: els contes. Cinc històries que es desenvolupen en un escenari que el col · laborador de VAP coneix fil per randa: la Patagònia, l'extrem sud del continent americà, una terra inhòspita que modela a cadascun dels seus personatges. Els lectors tindran l'oportunitat, per exemple, de seguir els passos de Francisco Moreno a la recerca de l'últim milodón o de sentir en carn pròpia la solitud de Joan, l'encarregat del far que guia als vaixells que creuen l'estret de Magallanes. Paisatges llunyans, històries properes on, com a la volta de la cantonada, la passió, l'amistat, la mort, les pors, la vida al cap ia la fi, es donen la mà per teixir les peripècies dels protagonistes. Bartomeu sedueix el lector des de la primera línia amb la seva narrativa amena, amb la seva rigorosa documentació, amb històries que desperten la curiositat, aquest afany irrenunciable de la condició humana. Un llibre indispensable per imbuir l'ànima de la Patagònia.
Kritična VAP: Postoje pisci koji opisuju mjesta i drugima, kao Gerardo Bartolomé, uspijevaju prenijeti čitatelju da nepoznatih mjesta. Putopisac izdvaja, u ovom slučaju, povijesni roman (žanr koji je osvojila kritičare i publiku jer u 2005 objavljeno "Izdaja Darwina") prekapati u Argentini literature supstrata: Priče. Pet priče koje se odvijaju u ambijentu koji pneumonije. Suradnik zna napamet: Patagonija, južni vrh američkog kontinenta, negostoljubiva zemlja koja oblikuje svaki od njegovih likova. Čitatelji će imati priliku, npr., slijediti u stopama Francisco Moreno u potrazi za posljednje milodón ili osjećati u svom tijelu samoća Juan, čuvar svjetionika koji vodi brodovi prijelaz tjesnac Magellan. Krajolici daleki, Priče blizini, gdje, što je samo oko kutu, Strast, prijateljstvo, smrt, strahuje, život na kraju, dolaze zajedno kako tkati pustolovine protagonista. Bartolomej zavodi čitatelja od prve linije sa svojim zabavnim pripovijesti, sa svojim rigoroznim dokumentacije, s pričama koje izazivaju znatiželju, ta želja neotuđivo ljudsko stanje. Neophodnim Knjiga upijati dušu Patagoniji.
Критики VAP.: Есть писатели, которые описывают места и др., как Херардо Бартоломе, переместить читателя добраться до места, неизвестные. Писатель и путешественник отложить, В этом случае, Исторический роман (жанр, который пленил критиков и зрителей, так как в 2005 опубликовал "предательство Дарвина") проникать в грунт литературы Аргентины: Рассказы. Пять историй, которые происходят в обстановке, что это сотрудник знает наизусть VAP.: Патагония, южной оконечности Америки, негостеприимной земле, которая формирует каждого из своих персонажей. Читатели имеют возможность, например, следовать по стопам Франциско Морено в поисках последнего mylodon или ощущение в костях его одиночество Хуан, отвечал за маяк, помогающий судам пересечение Магелланов пролив. Дистанционное пейзажи, Рядом истории, где, как не за горами, страсть, дружба, смерть, страх, жизнь до конца дня, собрались вместе, чтобы ткать приключениях героев. Варфоломей соблазняет читателя с первой строки с его живой рассказ, с его строгой документации, с историями, которые вызывают любопытство, непоколебимое желание о том, что состояние человека. Непременное книги, чтобы отдохнуть душой Патагонии.
Kritikaren VaP.: Badira idazle deskribatzeko lekuak eta beste batzuk, Gerardo Bartolomé gisa, kudeatu irakurlea garraiatzeko lekuak generoa. Bidaia idazlea ezartzen du alde batera, Kasu honetan, eleberri historikoa da (generoaren que ha liluratuta kritikarien eta ikusleen zenetik 2005 argitaratutako "Darwin la Traición du") to literatura substratu Argentina murgilduko: Tales. Bost istorioak gertatzen diren ingurune batean VAP. Kolaboratzailea bihotza by daki: Patagonia, Amerikako kontinenteko hegoaldeko punta, beti babesgabe lurraren forma hori bere pertsonaien bakoitzean. Irakurleek aukera izango dute, adibidez, du Francisco Moreno urratsak azken milodón bila jarraitu edo bere haragia sentitzen Juan bakardadean, duen itsasargia atezaina gidak duten ontzi Magallanes itsasartea zeharkatuz. Paisaiak urrutiko, Gertuko istorioak non, izkinan inguruan, Pasioa, adiskidetasuna, heriotza, beldurrak, amaieran bizi, egiteko batzen ehuntzen protagonistak abenturak. Bartolome irakurlea liluratzen du lehen lerrotik bere narrazio dibertigarri batekin, bere dokumentazioa zorrotz batekin, istorioak jakin-mina pizten dituzten, honen nahia utziezin giza izaera. Ezinbesteko liburua Patagonia arima imbibe to.