|
|
Patriarxlığın özü belə (Patryarx da daxil olmaqla) bu qanunu dövlət tərəfindən pravoslav olmayanların pravoslavlarla hüquqi baxımdan bərabərləşməsi cəhdi kimi dəyərləndirdivə təhdidə bənzər byanatlar verdi. Bu və digər o zamankı bəyanatlar inancla dolu idi ki, bizim xoşniyyətli əcdadlarımız belə olan halda bu gün bizim davrandığımız kimi davranardılar.
|
|
|
I agree with this criticism, because I think that the situation in Georgia is quite undesirable in this direction; we all remember the scales of turmoil and protest rallies held in the country after the Parliament adopted the law in July 2011 allowing religious minority groups in Georgia to be registered as legal entities of public law. Even the Patriarchate (including the Georgian Patriarchate) slammed the law as an attempt to make non-Orthodox and Orthodox citizens legally equal that was followed by making threatening statements. This and other statements made in that period were full of belief that our devout ancestors would have behaved in the same way as we do. Naturally, this is, first of all, associated with Ilia Chavchavadze, who spearheaded the revival of the Georgian national movement and who was canonized as Saint Ilia the Righteous by the Georgian Orthodox Church. However, documentary materials offer quite a different picture. Ilia Chavchavadze kept democratic position in the issue of the country’s constitutionalism and supported the idea of religious pluralism. His following words confirm it:
|
|
|
Ես համաձայն եմ այս քննադատությանը, քանզի գտնում եմ, որ իրավիճակը Վրաստանում այս ուղղությամբ ամբողջությամբ անցանկալի է և անընդունելի: Հիշում եմ, թե ինչ մասշտաբի աղմուկ և բողոքի ելույթներ հետևեցին 2011 թվականի հուլիսին խորհրդարանի կողմից այն օրենքի ընդունմանը, որը նախատեսում էր տարբեր կրոնական համայնքներին որպես կրոնական կազմակերպություններ գրանցվելուն: Անգամ ինքը՝ Պատրիարքարանը (Պատրիարքի ընդգրկումով) այս օրենքը գնահատեց որպես պետության կողմից ոչուղղափառներին ուղղափառների հետ իրավաբանորեն հավասարեցնելու փորձ և հանդես եկավ սպառնալիք պարունակող հայտարարություններով: Այս և այն ժամանակի այլ հայտարարությունները տոգորված էին այն համոզմամբ, որ մեր բարեպաշտ և Աստվածավախ հավատացյալ նախնիները այս դեպքում կվարվեին այնպես, ինչպես իրենք են վարվում: Այստեղ պարզ է, առաջին հերթին ենթադրվում է ազգային-ազատագրական շարժման մեծ առաջնորդ Իլիա Ճավճավաձեն: Նույն Պատրիարքարանի կողմից Իլիան իրավամբ անվանի է և սրբացված: Թերևս միաժամանակ փաստագրական նյութը միանգամայն այլ պատկեր է առաջարկում: Իլիա Ճավճավաձեն երկրի սահմանադրականության հարցում կանգնած էր ժողովրդավարական սկզբունքի վրա և հենվում էր կրոնական պլյուրալիզմի գաղափարին: Դրա ապացույցը նրա խոսքերն են.
|
