|
|
Azken paragrafoan esperientziak besterenezina da kargatu: “untimely barreak, izenik lagunak, bortitza ibaiak, basamortu gehiegi basamortu, hondakin merkatuak, azalak gabe liburuak, Gorria, absurdu zeremonia, akuarela hotelak, kortxoa gabe ardoak, orriak gabe ohe… ” Ez dut gai, Irudietan larritu tipo bat ikusi nuen, eta zenbait, ere, iritsiko gurekin eta gu inspiratzen.
|
|
|
Well I think, Julia, it is very difficult to talk about topics in a story written so personally. The final paragraph is loaded with transferable experiences: “untimely laughter, unnamed friends, violent rivers, deserts deserts too, markets rubble, books without covers, the Red, ceremonies of the absurd, Hotels in watercolor, wines without cork, beds without sheets… ” I do not see topics, I see a guy overwhelmed by images and some, even, reach us and inspire us.
|
|
|
Eh bien, je pense, Julia, il est très difficile de parler de sujets dans une histoire écrite si personnellement. Le dernier paragraphe est chargé avec des expériences transférables: “rire intempestif, amis anonymes, rivières violentes, déserts aussi déserts, marchés de gravats, livres sans couverture, la Croix-Rouge, cérémonies absurdes, hôtels aquarelle, vins sans liège, lits sans draps… ” Je ne vois pas les sujets, Je vois un gars dépassés en images et certains, même, nous rejoindre et nous inspirer.
|
|
|
Nun, ich denke, Julia, es ist sehr schwierig zu Themen in einer Geschichte geschrieben, so persönlich besprechen. Der letzte Absatz ist mit übertragbare Erfahrungen geladen: “Lachen an der falschen, ungenannten Freunden, gewalttätigen Flüsse, Auch desertiert Wüsten, Märkte Schutt, Bücher ohne Deckel, das Rote, Zeremonien des Absurden, Hotels in Aquarell, Weine ohne Kork, Betten ohne Bettwäsche… ” Ich sehe nicht, Themen, Ich sehe einen Mann schwappte auf die Bilder und einige, auch, uns erreichen und uns inspirieren.
|
|
|
Beh, credo che, Julia, è molto difficile per discutere di argomenti in una storia scritta in modo personale. Il paragrafo finale è carico di esperienze trasferibili: “risate al sbagliata, amici senza nome, fiumi violenti, Anche abbandona deserti, mercati detriti, libri senza copertine, Red, cerimonie dell'assurdo, hotel in acquerello, Vini senza sughero, letti senza lenzuola… ” Non vedo argomenti, Vedo un ragazzo è estesa in immagini e alcuni, anche, Dove siamo e ci ispirano.
|
|
|
Bem, eu acho, Julia, é muito difícil para discutir temas em uma história escrita assim pessoalmente. O último parágrafo é carregado com experiências transferíveis: “risadas na hora errada, amigos sem nome, rios violentos, também abandona desertos, detritos mercados, livros sem capas, o Vermelho, cerimônias do absurdo, hotéis em aquarela, Vinhos sem cortiça, camas sem lençóis… ” Eu não vejo tópicos, Eu vejo um cara transbordou em imagens e algumas, mesmo, chegar até nós e nos inspirar.
|
|
|
Nou, denk ik, Julia, is het zeer moeilijk om te praten over onderwerpen in een verhaal geschreven zo persoonlijk. De laatste paragraaf is geladen met overdraagbaar ervaringen: “ontijdig lachen, naamloos vrienden, gewelddadige rivieren, woestijnen ook woestijnen, puin markten, boeken zonder covers, de Red, absurd ceremonies, aquarel hotels, wijnen zonder kurk, bedden zonder lakens… ” Ik zie niet in topics, Ik zie een man overweldigd in beelden en enkele, zelfs, bereiken ons en ons inspireren.
|
|
|
さて、私は思う, ジュリア, それはとても個人的に書かれた物語の中で話題を議論することは非常に困難である. 最後の段落は、譲渡の経験がロードされ: “間違った時笑い, 無名の友人, 暴力的な河川, あまりに砂漠砂漠, 市場の破片, カバーのない本, レッド, 不条理の儀式, 水彩画のホテル, コルクなしワイン, シートなしのベッド… ” 私はトピックを参照していません, 私は画像に波及男を見て、いくつかの, も, 私たちに到達すると私たちを鼓舞.
|
|
|
Doncs jo crec, Julia, que resulta molt difícil parlar de tòpics en un relat escrit de manera tan personal. El paràgraf final està carregat d'experiències intransferibles: “les riallades a deshora, els amics sense nom, els rius violents, els deserts massa deserts, els mercats de runa, els llibres sense tapes, la Roja, les cerimònies de l'absurd, els hotels d'aquarel, els vins sense suro, els llits sense llençols… ” Jo no veig tòpics, veig un tipus desbordat en imatges i algunes, fins i tot, ens arriben i ens inspiren.
|
|
|
Pa, mislim da, Julia, to je vrlo teško razgovarati o temama u priče napisane tako da osobno. Konačni stav je naprćen sa prenosivih iskustava: “smijeh u krivu, neimenovani prijatelji, nasilni rijeke, previše pustinje pustinja, tržišta krhotine, knjiga bez korica, Red, obredi od apsurda, hoteli za akvarel, Vina bez pluta, kreveta bez plahte… ” Ne vidim teme, Vidim čovjeka u slike iznad ispuštene i neke, čak, nas i da nas nadahnjuju.
|
|
|
Ну, я думаю,, Юлия, это очень трудно говорить о темах, в истории, написанной так лично. В заключительном пункте загружен передаче опыта: “несвоевременное смеха, Безымянный друзей, насильственное рек, пустынь также пустыни, щебень рынки, книги без обложки, Красный, абсурдной церемонии, акварель отелей, Вина без пробки, кровати без простыней… ” Я не вижу темы, Я вижу парня перегружены в образах и некоторых, даже, связаться с нами и вдохновляют нас.
|
|
|
Ben, eu creo, Julia, é moi difícil falar de temas dunha historia escrita de xeito tan persoal. O párrafo final é cargado con experiencias transferíveis: “risa prematura, amigos sen nome, ríos violentos, desertos tamén desertos, mercados de cascallos, libros sen capas, o Vermello, cerimonias absurdas, hoteis acuarela, viños sen cortiza, camas sen sabas… ” Non vexo temas, Eu vexo un cara esmagada en imaxes e algúns, mesmo, chegar ata nós e nos inspiran.
|
