|
|
Το ίδιο βράδι αργά γυρνούσα στο σπίτι. Καθώς διέσχιζα την κεντρική οδό, θέλησα να ρωτήσω τον Θεό και σκέφτηκα στο νου μου: «Εντάξει, Θεέ μου...». Ήθελα να ρωτήσω κάτι σαν « Εντάξει, Θεέ μου, αν όλα αυτά που μου είπαν αυτοί οι χριστιανοί είναι αλήθεια, τότε ...». Το μόνο όμως που πρόλαβα να σκεφτώ, ήταν η φράση «Εντάξει, Θεέ μου...» και τότε ξαφνικά μια δύναμη τίναξε το κεφάλι μου προς τα πίσω με τέτοιο τρόπο που η άκρη της μύτης μου να κοιτάει ψηλά. Μπορούσα ακόμα να δω στο δρόμο, αν κοιτούσα χαμηλά, και μετά από μερικά δευτερόλεπτα ένοιωσα πάλι να τινάζεται το κεφάλι μου, αυτή τη φορά προς τα μπροστά. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι συνέβαινε και για να μην κάνω κανένα ατύχημα, αποφάσισα να στρίψω σ΄έναν παράδρομο. Καθώς έστριβα το δρόμο ένοιωσα να με πλημμυρίζει μία ευχάριστη αίσθηση, η οποία είναι δύσκολο να περιγράφει, ένοιωθα όμως σαν να διαπερνούσε αυτή η αίσθηση όλο μου το κορμί, φτάνοντας μέχρι τα άκρα. Σταμάτησα με το αυτοκίνητο. Ένοιωθα τη γλώσσα μου να μουδιάζει και από το λαιμό μου να βγαίνει ένας ακαθόριστος θόρυβος, σαν να πνιγόμουν. Δεν είχα όμως χάσει την ανάσα μου και τελικά αυτό που συνέβαινε δεν ήταν κάτι δυσάρεστο ή ενοχλητικό. Για μια στιγμή αναρωτήθηκα, μήπως είχε να κάνει με το φαινόμενο της γλωσσολαλίας, όπως μου είχαν πει πρωτύτερα οι πιστοί χριστιανοί. Όταν προσπάθησα να μιλήσω, ακούστηκε κάτι σαν τραύλισμα και λίγο μετά εγκατέλειψα την προσπάθεια. Αργότερα κατάλαβα ότι ήταν ένα σημάδι γλωσσολαλίας, όπως το περιγράφει η Βίβλος. Κατέβασα το κάθισμα, έτσι ώστε να ξαπλώνω ανάσκελα. Οι κοιλιακοί μου μύες συσπάστηκαν και βρέθηκα για μερικά δευτερόλεπτα να κάθομαι ευθυτενώς σαν λαμπάδα. Μετά, ένοιωσα τη δύναμη να με τινάζει προς τα πίσω, προσκρούοντας με ξανά στο κάθισμα μ έναν υπόκωφο θόρυβο. Αυτό συνεχίστηκε ακόμη μερικές φορές και το σώμα μου συσπάστηκε με τον ίδιο τρόπο επανειλημμένα, μέχρι που στο τέλος ηρέμησε. Όλη αυτή η διαδικασία διήρκησε περίπου δύο λεπτά. Μετά από αυτό, έβαλα μπρος το αμάξι και κίνησα για το σπίτι.
|
