armenian issue – Armenian Translation – Keybot Dictionary

TTN Translation Network TTN TTN

Login Deutsch Français

Source Languages	Target Languages
Select	Select

  5 Hits www.president.am  

Show textShow cached sourceOpen source URL	This crime carried out against our nation is yet to receive the proper assessment. It is a pan-Armenian issue, which I am confident will be addressed in your deliberations. The Armenian state and Armenian NGOs all over the world have a say on this issue.
Compare text pagesCompare HTM pagesOpen source URLOpen target URLDefine president.am as primary domain	Մոտենում է Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցը: Մեր ժողովրդի դեմ կատարված հանցագործությունը դեռևս պիտի ստանա իր արժանի գնահատականը: Դա համազգային խնդիր է, որին, վստահ եմ, դուք կանդրադառնաք ձեր աշխատանքի ընթացքում: Հայոց պետությունը և հայկական համաշխարհային քաղաքացիական հասարակությունը ասելիք ունեն այս խնդրի շուրջ:

  3 Hits www.armenpress.am  

Show textShow cached sourceOpen source URL	“No, the energy tariff is an internal Armenian issue, which, certainly, could not be discussed with the Russian Federation. The sides discussed mainly the bilateral relations”, - stated Peskov, Armenpress reports.
Compare text pagesCompare HTM pagesOpen source URLOpen target URLDefine armenpress.am as primary domain	Երկու երկրների ղեկավարները հեռախոսազրույցի ժամանակ անդրադարձել են նաև ռազմավարական դաշնակից պետությունների միջև հարաբերությունների խորացմանն ու բոլոր ոլորտներում համագործակցության զարգացմանը վերաբերող հարցերին:

  2 Hits panarmenian.net  

Show textShow cached sourceOpen source URL

He apparently forgot for a moment that the U.S. president cannot sign a decree on preventing the legislature from introducing or not introducing this or that resolution into the Congress. But Erdogan is confident that he warned Obama about the Armenian issue and the president of the United States in his April 24 address to the Armenian community will say “Metz Yeghern”.

Compare text pagesCompare HTM pagesOpen source URLOpen target URLDefine panarmenian.net as primary domain

Միաժամանակ, թուրք վարչապետը հայտարարել է, որ «պետք չէ ամերիկյան քաղաքական գործիչներից պատմաբաններ սարքել»: «Իշխանության են գալիս հանրապետականները, թե դեմոկրատները, նույն իրավիճակն է ստեղծվում: Այդ օրինագծերը չպետք է ամեն տարի ապրիլին հայտնվեն Կոնգրեսում»,- ասել է Էրդողանը: Նա ակնհայտորեն մոռացել է, որ ԱՄՆ նախագահը չի կարող իր հրամանով խոչընդոտել օրենսդրական իշխանության նախաձեռնությանը, այս կամ այն բանաձևը մտցնել կամ հանել Կոնգրեսի օրակարգից: Բայց Էրդողանը համոզված է, որ նա նախազգուշացրել է Օբամային հայկական հարցում և ԱՄՆ նախագահն ապրիլի 24-ին հայ համայնքին ուղղված իր ամենամյա ուղերձում կասի «Մեծ Եղեռն»: Բայց Թուրքիան իզուր է հույսեր փայփայում, որ բանաձևերն ամեն տարի չեն ընդգրկվի ԱՄՆ-ի Կոնգրեսում, իզուր…

  www.stezkakorunamistromu.cz  

Show textShow cached sourceOpen source URL

It became the integral part of so-called Eastern Question and played an important role in the international relations, in the Middle East policy of the major powers. Actually, the Armenian issue was addressed upon in the 1878 Russo-Turkish Treaty.

Compare text pagesCompare HTM pagesOpen source URLOpen target URLDefine switzerland.mfa.am as primary domain

19-րդ դարի սկզբից Հայաստանը բաժանված էր Օսմանյան եւ Ռուսական կայսրությունների միջեւ: Պատմական Հայաստանի հայաբնակ արեւմտյան ու արեւելյան հատվածները պայմանականորեն անվանվում են Արեւմտյան Հայաստան եւ Արեւելյան Հայաստան: Արեւմտյան Հայաստան անվանումը շրջանառության մեջ է մտել դեռեւս 4-5-րդ դարերից, երբ Մեծ Հայքի թագավորությունը բաժանվել էր Սասանյան Պարսկաստանի եւ Հռոմեական կայսրության միջեւ: Արեւմտյան Հայաստանը հետագայում անցել է Օսմանյան Թուրքիայի գերիշխանության տակ` Պարսկաստանի հետ ստորագրված Ամասիայի (1555թ.) համաձայնագրով, իսկ Արեւելյան Հայաստանը վերջնականապես միացվել է Ռուսաստանին ռուս-պարսկական պատերազմի արդյունքում (1826-1828 թթ.)` Թուրքմենչայի պայմանագրով: Էթնիկական տեսանկյունից Օսմանյան կայսրությունն իրենից ներկայացնում էր սոցիալ-տնտեսական եւ քաղաքական տարբեր մակարդակներին գտնվող, մշակութային ու կրոնադավանական զանազան ընդհանրություններին պատկանող 60-ից ավելի ազգերի ու ցեղերի խառնարան: Քրիստոնյա ժողովուրդների տնտեսական դիրքերի ամրապնդումը, ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքն ու եվրոպական տերությունների ճնշումների ուժեղացումը համարյա անհնարին դարձրին այդ շրջանում սուլթանական իշխանությունների կողմից տարվող համընդհանուր մահմեդականացման քաղաքականությունը: Հայկական հարցը, որի առաջացումն ի սկզբանե պայմանավորված էր հայկական պետականության անկումով, իսկ հետագայում (19-րդ դարի կեսին) Օսմանյան կայսրության տարածքում բնակվող հայերի վիճակի կտրուկ վատթարացումով եւ ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքով, դարձավ այսպես կոչված Արեւելյան հարցի բաղկացուցիչ մասը եւ կարեւոր տեղ գրավեց միջազգային հարաբերություններում, մեծ տերությունների մերձավորարեւելյան քաղաքականության մեջ: Հայկական հարցը իրականում առաջին անգամ իր արտահայտությունը գտավ 1878 թ. Սան Ստեֆանոյում ստորագրված ռուս-թուրքական պայմանագրում: 1877-78 թթ. ռուս-թուրքական պատերազմի արդյունքում, Ռուսաստանին են անցնում Կարսի եւ Բաթումի մարզերը: Սան-Ստեֆանոյի պայմանագրի 16-րդ եւ Բեռլինի վեհաժողովի 61-րդ հոդվածների համաձայն, Օսմանյան կայսրությունը պարտավորվում է բարեփոխումներ իրականացնել Արեւմտյան Հայաստանում եւ ապահովել հայերի անվտանգությունը: Սակայն, այդ որոշումները այդպես էլ մնում են թղթի վրա, ինչը հանգեցնում է նոր ապստամբությունների Սասունում, Վասպուրականում եւ այլ վայրերում: Հայկական հարցը դառնում է եւրոպական դիվանագիտության քննարկման առարկա: Առաջին անգամ նոր պատմության շրջանում Հայաստանը եւ հայերը հիշատակվում են միջազգային կարեւոր դաշնագրում: Սակայն ե’ւ ռուսական, ե’ւ եւրոպական դիվանագիտությունը մտադրություն չունեին պայքարելու Արեւմտյան Հայաստանի ինքնավարության համար, ինչպես դա տեղի ունեցավ բալկանյան ժողովուրդների պարագայում

  ssl.centuryhotel.co.jp  

Show textShow cached sourceOpen source URL

It became the integral part of so-called Eastern Question and played an important role in the international relations, in the Middle East policy of the major powers. Actually, the Armenian issue was addressed upon in the 1878 Russo-Turkish Treaty.

Compare text pagesCompare HTM pagesOpen source URLOpen target URLDefine romania.mfa.am as primary domain

19-րդ դարի սկզբից Հայաստանը բաժանված էր Օսմանյան եւ Ռուսական կայսրությունների միջեւ: Պատմական Հայաստանի հայաբնակ արեւմտյան ու արեւելյան հատվածները պայմանականորեն անվանվում են Արեւմտյան Հայաստան եւ Արեւելյան Հայաստան: Արեւմտյան Հայաստան անվանումը շրջանառության մեջ է մտել դեռեւս 4-5-րդ դարերից, երբ Մեծ Հայքի թագավորությունը բաժանվել էր Սասանյան Պարսկաստանի եւ Հռոմեական կայսրության միջեւ: Արեւմտյան Հայաստանը հետագայում անցել է Օսմանյան Թուրքիայի գերիշխանության տակ` Պարսկաստանի հետ ստորագրված Ամասիայի (1555թ.) համաձայնագրով, իսկ Արեւելյան Հայաստանը վերջնականապես միացվել է Ռուսաստանին ռուս-պարսկական պատերազմի արդյունքում (1826-1828 թթ.)` Թուրքմենչայի պայմանագրով: Էթնիկական տեսանկյունից Օսմանյան կայսրությունն իրենից ներկայացնում էր սոցիալ-տնտեսական եւ քաղաքական տարբեր մակարդակներին գտնվող, մշակութային ու կրոնադավանական զանազան ընդհանրություններին պատկանող 60-ից ավելի ազգերի ու ցեղերի խառնարան: Քրիստոնյա ժողովուրդների տնտեսական դիրքերի ամրապնդումը, ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքն ու եվրոպական տերությունների ճնշումների ուժեղացումը համարյա անհնարին դարձրին այդ շրջանում սուլթանական իշխանությունների կողմից տարվող համընդհանուր մահմեդականացման քաղաքականությունը: Հայկական հարցը, որի առաջացումն ի սկզբանե պայմանավորված էր հայկական պետականության անկումով, իսկ հետագայում (19-րդ դարի կեսին) Օսմանյան կայսրության տարածքում բնակվող հայերի վիճակի կտրուկ վատթարացումով եւ ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքով, դարձավ այսպես կոչված Արեւելյան հարցի բաղկացուցիչ մասը եւ կարեւոր տեղ գրավեց միջազգային հարաբերություններում, մեծ տերությունների մերձավորարեւելյան քաղաքականության մեջ: Հայկական հարցը իրականում առաջին անգամ իր արտահայտությունը գտավ 1878 թ. Սան Ստեֆանոյում ստորագրված ռուս-թուրքական պայմանագրում: 1877-78 թթ. ռուս-թուրքական պատերազմի արդյունքում, Ռուսաստանին են անցնում Կարսի եւ Բաթումի մարզերը: Սան-Ստեֆանոյի պայմանագրի 16-րդ եւ Բեռլինի վեհաժողովի 61-րդ հոդվածների համաձայն, Օսմանյան կայսրությունը պարտավորվում է բարեփոխումներ իրականացնել Արեւմտյան Հայաստանում եւ ապահովել հայերի անվտանգությունը: Սակայն, այդ որոշումները այդպես էլ մնում են թղթի վրա, ինչը հանգեցնում է նոր ապստամբությունների Սասունում, Վասպուրականում եւ այլ վայրերում: Հայկական հարցը դառնում է եւրոպական դիվանագիտության քննարկման առարկա: Առաջին անգամ նոր պատմության շրջանում Հայաստանը եւ հայերը հիշատակվում են միջազգային կարեւոր դաշնագրում: Սակայն ե’ւ ռուսական, ե’ւ եւրոպական դիվանագիտությունը մտադրություն չունեին պայքարելու Արեւմտյան Հայաստանի ինքնավարության համար, ինչպես դա տեղի ունեցավ բալկանյան ժողովուրդների պարագայում

  www.jurasbanga.lv  

Show textShow cached sourceOpen source URL

It became the integral part of so-called Eastern Question and played an important role in the international relations, in the Middle East policy of the major powers. Actually, the Armenian issue was addressed upon in the 1878 Russo-Turkish Treaty.

Compare text pagesCompare HTM pagesOpen source URLOpen target URLDefine vatican.mfa.am as primary domain

19-րդ դարի սկզբից Հայաստանը բաժանված էր Օսմանյան եւ Ռուսական կայսրությունների միջեւ: Պատմական Հայաստանի հայաբնակ արեւմտյան ու արեւելյան հատվածները պայմանականորեն անվանվում են Արեւմտյան Հայաստան եւ Արեւելյան Հայաստան: Արեւմտյան Հայաստան անվանումը շրջանառության մեջ է մտել դեռեւս 4-5-րդ դարերից, երբ Մեծ Հայքի թագավորությունը բաժանվել էր Սասանյան Պարսկաստանի եւ Հռոմեական կայսրության միջեւ: Արեւմտյան Հայաստանը հետագայում անցել է Օսմանյան Թուրքիայի գերիշխանության տակ` Պարսկաստանի հետ ստորագրված Ամասիայի (1555թ.) համաձայնագրով, իսկ Արեւելյան Հայաստանը վերջնականապես միացվել է Ռուսաստանին ռուս-պարսկական պատերազմի արդյունքում (1826-1828 թթ.)` Թուրքմենչայի պայմանագրով: Էթնիկական տեսանկյունից Օսմանյան կայսրությունն իրենից ներկայացնում էր սոցիալ-տնտեսական եւ քաղաքական տարբեր մակարդակներին գտնվող, մշակութային ու կրոնադավանական զանազան ընդհանրություններին պատկանող 60-ից ավելի ազգերի ու ցեղերի խառնարան: Քրիստոնյա ժողովուրդների տնտեսական դիրքերի ամրապնդումը, ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքն ու եվրոպական տերությունների ճնշումների ուժեղացումը համարյա անհնարին դարձրին այդ շրջանում սուլթանական իշխանությունների կողմից տարվող համընդհանուր մահմեդականացման քաղաքականությունը: Հայկական հարցը, որի առաջացումն ի սկզբանե պայմանավորված էր հայկական պետականության անկումով, իսկ հետագայում (19-րդ դարի կեսին) Օսմանյան կայսրության տարածքում բնակվող հայերի վիճակի կտրուկ վատթարացումով եւ ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքով, դարձավ այսպես կոչված Արեւելյան հարցի բաղկացուցիչ մասը եւ կարեւոր տեղ գրավեց միջազգային հարաբերություններում, մեծ տերությունների մերձավորարեւելյան քաղաքականության մեջ: Հայկական հարցը իրականում առաջին անգամ իր արտահայտությունը գտավ 1878 թ. Սան Ստեֆանոյում ստորագրված ռուս-թուրքական պայմանագրում: 1877-78 թթ. ռուս-թուրքական պատերազմի արդյունքում, Ռուսաստանին են անցնում Կարսի եւ Բաթումի մարզերը: Սան-Ստեֆանոյի պայմանագրի 16-րդ եւ Բեռլինի վեհաժողովի 61-րդ հոդվածների համաձայն, Օսմանյան կայսրությունը պարտավորվում է բարեփոխումներ իրականացնել Արեւմտյան Հայաստանում եւ ապահովել հայերի անվտանգությունը: Սակայն, այդ որոշումները այդպես էլ մնում են թղթի վրա, ինչը հանգեցնում է նոր ապստամբությունների Սասունում, Վասպուրականում եւ այլ վայրերում: Հայկական հարցը դառնում է եւրոպական դիվանագիտության քննարկման առարկա: Առաջին անգամ նոր պատմության շրջանում Հայաստանը եւ հայերը հիշատակվում են միջազգային կարեւոր դաշնագրում: Սակայն ե’ւ ռուսական, ե’ւ եւրոպական դիվանագիտությունը մտադրություն չունեին պայքարելու Արեւմտյան Հայաստանի ինքնավարության համար, ինչպես դա տեղի ունեցավ բալկանյան ժողովուրդների պարագայում

  www.blueshellresort.com  

Show textShow cached sourceOpen source URL

It became the integral part of so-called Eastern Question and played an important role in the international relations, in the Middle East policy of the major powers. Actually, the Armenian issue was addressed upon in the 1878 Russo-Turkish Treaty.

Compare text pagesCompare HTM pagesOpen source URLOpen target URLDefine belgium.mfa.am as primary domain

19-րդ դարի սկզբից Հայաստանը բաժանված էր Օսմանյան եւ Ռուսական կայսրությունների միջեւ: Պատմական Հայաստանի հայաբնակ արեւմտյան ու արեւելյան հատվածները պայմանականորեն անվանվում են Արեւմտյան Հայաստան եւ Արեւելյան Հայաստան: Արեւմտյան Հայաստան անվանումը շրջանառության մեջ է մտել դեռեւս 4-5-րդ դարերից, երբ Մեծ Հայքի թագավորությունը բաժանվել էր Սասանյան Պարսկաստանի եւ Հռոմեական կայսրության միջեւ: Արեւմտյան Հայաստանը հետագայում անցել է Օսմանյան Թուրքիայի գերիշխանության տակ` Պարսկաստանի հետ ստորագրված Ամասիայի (1555թ.) համաձայնագրով, իսկ Արեւելյան Հայաստանը վերջնականապես միացվել է Ռուսաստանին ռուս-պարսկական պատերազմի արդյունքում (1826-1828 թթ.)` Թուրքմենչայի պայմանագրով: Էթնիկական տեսանկյունից Օսմանյան կայսրությունն իրենից ներկայացնում էր սոցիալ-տնտեսական եւ քաղաքական տարբեր մակարդակներին գտնվող, մշակութային ու կրոնադավանական զանազան ընդհանրություններին պատկանող 60-ից ավելի ազգերի ու ցեղերի խառնարան: Քրիստոնյա ժողովուրդների տնտեսական դիրքերի ամրապնդումը, ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքն ու եվրոպական տերությունների ճնշումների ուժեղացումը համարյա անհնարին դարձրին այդ շրջանում սուլթանական իշխանությունների կողմից տարվող համընդհանուր մահմեդականացման քաղաքականությունը: Հայկական հարցը, որի առաջացումն ի սկզբանե պայմանավորված էր հայկական պետականության անկումով, իսկ հետագայում (19-րդ դարի կեսին) Օսմանյան կայսրության տարածքում բնակվող հայերի վիճակի կտրուկ վատթարացումով եւ ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքով, դարձավ այսպես կոչված Արեւելյան հարցի բաղկացուցիչ մասը եւ կարեւոր տեղ գրավեց միջազգային հարաբերություններում, մեծ տերությունների մերձավորարեւելյան քաղաքականության մեջ: Հայկական հարցը իրականում առաջին անգամ իր արտահայտությունը գտավ 1878 թ. Սան Ստեֆանոյում ստորագրված ռուս-թուրքական պայմանագրում: 1877-78 թթ. ռուս-թուրքական պատերազմի արդյունքում, Ռուսաստանին են անցնում Կարսի եւ Բաթումի մարզերը: Սան-Ստեֆանոյի պայմանագրի 16-րդ եւ Բեռլինի վեհաժողովի 61-րդ հոդվածների համաձայն, Օսմանյան կայսրությունը պարտավորվում է բարեփոխումներ իրականացնել Արեւմտյան Հայաստանում եւ ապահովել հայերի անվտանգությունը: Սակայն, այդ որոշումները այդպես էլ մնում են թղթի վրա, ինչը հանգեցնում է նոր ապստամբությունների Սասունում, Վասպուրականում եւ այլ վայրերում: Հայկական հարցը դառնում է եւրոպական դիվանագիտության քննարկման առարկա: Առաջին անգամ նոր պատմության շրջանում Հայաստանը եւ հայերը հիշատակվում են միջազգային կարեւոր դաշնագրում: Սակայն ե’ւ ռուսական, ե’ւ եւրոպական դիվանագիտությունը մտադրություն չունեին պայքարելու Արեւմտյան Հայաստանի ինքնավարության համար, ինչպես դա տեղի ունեցավ բալկանյան ժողովուրդների պարագայում

  www.nyfxclub.com  

Show textShow cached sourceOpen source URL

It became the integral part of so-called Eastern Question and played an important role in the international relations, in the Middle East policy of the major powers. Actually, the Armenian issue was addressed upon in the 1878 Russo-Turkish Treaty.

Compare text pagesCompare HTM pagesOpen source URLOpen target URLDefine georgia.mfa.am as primary domain

19-րդ դարի սկզբից Հայաստանը բաժանված էր Օսմանյան եւ Ռուսական կայսրությունների միջեւ: Պատմական Հայաստանի հայաբնակ արեւմտյան ու արեւելյան հատվածները պայմանականորեն անվանվում են Արեւմտյան Հայաստան եւ Արեւելյան Հայաստան: Արեւմտյան Հայաստան անվանումը շրջանառության մեջ է մտել դեռեւս 4-5-րդ դարերից, երբ Մեծ Հայքի թագավորությունը բաժանվել էր Սասանյան Պարսկաստանի եւ Հռոմեական կայսրության միջեւ: Արեւմտյան Հայաստանը հետագայում անցել է Օսմանյան Թուրքիայի գերիշխանության տակ` Պարսկաստանի հետ ստորագրված Ամասիայի (1555թ.) համաձայնագրով, իսկ Արեւելյան Հայաստանը վերջնականապես միացվել է Ռուսաստանին ռուս-պարսկական պատերազմի արդյունքում (1826-1828 թթ.)` Թուրքմենչայի պայմանագրով: Էթնիկական տեսանկյունից Օսմանյան կայսրությունն իրենից ներկայացնում էր սոցիալ-տնտեսական եւ քաղաքական տարբեր մակարդակներին գտնվող, մշակութային ու կրոնադավանական զանազան ընդհանրություններին պատկանող 60-ից ավելի ազգերի ու ցեղերի խառնարան: Քրիստոնյա ժողովուրդների տնտեսական դիրքերի ամրապնդումը, ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքն ու եվրոպական տերությունների ճնշումների ուժեղացումը համարյա անհնարին դարձրին այդ շրջանում սուլթանական իշխանությունների կողմից տարվող համընդհանուր մահմեդականացման քաղաքականությունը: Հայկական հարցը, որի առաջացումն ի սկզբանե պայմանավորված էր հայկական պետականության անկումով, իսկ հետագայում (19-րդ դարի կեսին) Օսմանյան կայսրության տարածքում բնակվող հայերի վիճակի կտրուկ վատթարացումով եւ ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքով, դարձավ այսպես կոչված Արեւելյան հարցի բաղկացուցիչ մասը եւ կարեւոր տեղ գրավեց միջազգային հարաբերություններում, մեծ տերությունների մերձավորարեւելյան քաղաքականության մեջ: Հայկական հարցը իրականում առաջին անգամ իր արտահայտությունը գտավ 1878 թ. Սան Ստեֆանոյում ստորագրված ռուս-թուրքական պայմանագրում: 1877-78 թթ. ռուս-թուրքական պատերազմի արդյունքում, Ռուսաստանին են անցնում Կարսի եւ Բաթումի մարզերը: Սան-Ստեֆանոյի պայմանագրի 16-րդ եւ Բեռլինի վեհաժողովի 61-րդ հոդվածների համաձայն, Օսմանյան կայսրությունը պարտավորվում է բարեփոխումներ իրականացնել Արեւմտյան Հայաստանում եւ ապահովել հայերի անվտանգությունը: Սակայն, այդ որոշումները այդպես էլ մնում են թղթի վրա, ինչը հանգեցնում է նոր ապստամբությունների Սասունում, Վասպուրականում եւ այլ վայրերում: Հայկական հարցը դառնում է եւրոպական դիվանագիտության քննարկման առարկա: Առաջին անգամ նոր պատմության շրջանում Հայաստանը եւ հայերը հիշատակվում են միջազգային կարեւոր դաշնագրում: Սակայն ե’ւ ռուսական, ե’ւ եւրոպական դիվանագիտությունը մտադրություն չունեին պայքարելու Արեւմտյան Հայաստանի ինքնավարության համար, ինչպես դա տեղի ունեցավ բալկանյան ժողովուրդների պարագայում

  www.thalershop.com  

Show textShow cached sourceOpen source URL

It became the integral part of so-called Eastern Question and played an important role in the international relations, in the Middle East policy of the major powers. Actually, the Armenian issue was addressed upon in the 1878 Russo-Turkish Treaty.

Compare text pagesCompare HTM pagesOpen source URLOpen target URLDefine un.mfa.am as primary domain

19-րդ դարի սկզբից Հայաստանը բաժանված էր Օսմանյան եւ Ռուսական կայսրությունների միջեւ: Պատմական Հայաստանի հայաբնակ արեւմտյան ու արեւելյան հատվածները պայմանականորեն անվանվում են Արեւմտյան Հայաստան եւ Արեւելյան Հայաստան: Արեւմտյան Հայաստան անվանումը շրջանառության մեջ է մտել դեռեւս 4-5-րդ դարերից, երբ Մեծ Հայքի թագավորությունը բաժանվել էր Սասանյան Պարսկաստանի եւ Հռոմեական կայսրության միջեւ: Արեւմտյան Հայաստանը հետագայում անցել է Օսմանյան Թուրքիայի գերիշխանության տակ` Պարսկաստանի հետ ստորագրված Ամասիայի (1555թ.) համաձայնագրով, իսկ Արեւելյան Հայաստանը վերջնականապես միացվել է Ռուսաստանին ռուս-պարսկական պատերազմի արդյունքում (1826-1828 թթ.)` Թուրքմենչայի պայմանագրով: Էթնիկական տեսանկյունից Օսմանյան կայսրությունն իրենից ներկայացնում էր սոցիալ-տնտեսական եւ քաղաքական տարբեր մակարդակներին գտնվող, մշակութային ու կրոնադավանական զանազան ընդհանրություններին պատկանող 60-ից ավելի ազգերի ու ցեղերի խառնարան: Քրիստոնյա ժողովուրդների տնտեսական դիրքերի ամրապնդումը, ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքն ու եվրոպական տերությունների ճնշումների ուժեղացումը համարյա անհնարին դարձրին այդ շրջանում սուլթանական իշխանությունների կողմից տարվող համընդհանուր մահմեդականացման քաղաքականությունը: Հայկական հարցը, որի առաջացումն ի սկզբանե պայմանավորված էր հայկական պետականության անկումով, իսկ հետագայում (19-րդ դարի կեսին) Օսմանյան կայսրության տարածքում բնակվող հայերի վիճակի կտրուկ վատթարացումով եւ ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքով, դարձավ այսպես կոչված Արեւելյան հարցի բաղկացուցիչ մասը եւ կարեւոր տեղ գրավեց միջազգային հարաբերություններում, մեծ տերությունների մերձավորարեւելյան քաղաքականության մեջ: Հայկական հարցը իրականում առաջին անգամ իր արտահայտությունը գտավ 1878 թ. Սան Ստեֆանոյում ստորագրված ռուս-թուրքական պայմանագրում: 1877-78 թթ. ռուս-թուրքական պատերազմի արդյունքում, Ռուսաստանին են անցնում Կարսի եւ Բաթումի մարզերը: Սան-Ստեֆանոյի պայմանագրի 16-րդ եւ Բեռլինի վեհաժողովի 61-րդ հոդվածների համաձայն, Օսմանյան կայսրությունը պարտավորվում է բարեփոխումներ իրականացնել Արեւմտյան Հայաստանում եւ ապահովել հայերի անվտանգությունը: Սակայն, այդ որոշումները այդպես էլ մնում են թղթի վրա, ինչը հանգեցնում է նոր ապստամբությունների Սասունում, Վասպուրականում եւ այլ վայրերում: Հայկական հարցը դառնում է եւրոպական դիվանագիտության քննարկման առարկա: Առաջին անգամ նոր պատմության շրջանում Հայաստանը եւ հայերը հիշատակվում են միջազգային կարեւոր դաշնագրում: Սակայն ե’ւ ռուսական, ե’ւ եւրոպական դիվանագիտությունը մտադրություն չունեին պայքարելու Արեւմտյան Հայաստանի ինքնավարության համար, ինչպես դա տեղի ունեցավ բալկանյան ժողովուրդների պարագայում

  ciawi-conf.org  

Show textShow cached sourceOpen source URL

It became the integral part of so-called Eastern Question and played an important role in the international relations, in the Middle East policy of the major powers. Actually, the Armenian issue was addressed upon in the 1878 Russo-Turkish Treaty.

Compare text pagesCompare HTM pagesOpen source URLOpen target URLDefine cz.mfa.am as primary domain

19-րդ դարի սկզբից Հայաստանը բաժանված էր Օսմանյան եւ Ռուսական կայսրությունների միջեւ: Պատմական Հայաստանի հայաբնակ արեւմտյան ու արեւելյան հատվածները պայմանականորեն անվանվում են Արեւմտյան Հայաստան եւ Արեւելյան Հայաստան: Արեւմտյան Հայաստան անվանումը շրջանառության մեջ է մտել դեռեւս 4-5-րդ դարերից, երբ Մեծ Հայքի թագավորությունը բաժանվել էր Սասանյան Պարսկաստանի եւ Հռոմեական կայսրության միջեւ: Արեւմտյան Հայաստանը հետագայում անցել է Օսմանյան Թուրքիայի գերիշխանության տակ` Պարսկաստանի հետ ստորագրված Ամասիայի (1555թ.) համաձայնագրով, իսկ Արեւելյան Հայաստանը վերջնականապես միացվել է Ռուսաստանին ռուս-պարսկական պատերազմի արդյունքում (1826-1828 թթ.)` Թուրքմենչայի պայմանագրով: Էթնիկական տեսանկյունից Օսմանյան կայսրությունն իրենից ներկայացնում էր սոցիալ-տնտեսական եւ քաղաքական տարբեր մակարդակներին գտնվող, մշակութային ու կրոնադավանական զանազան ընդհանրություններին պատկանող 60-ից ավելի ազգերի ու ցեղերի խառնարան: Քրիստոնյա ժողովուրդների տնտեսական դիրքերի ամրապնդումը, ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքն ու եվրոպական տերությունների ճնշումների ուժեղացումը համարյա անհնարին դարձրին այդ շրջանում սուլթանական իշխանությունների կողմից տարվող համընդհանուր մահմեդականացման քաղաքականությունը: Հայկական հարցը, որի առաջացումն ի սկզբանե պայմանավորված էր հայկական պետականության անկումով, իսկ հետագայում (19-րդ դարի կեսին) Օսմանյան կայսրության տարածքում բնակվող հայերի վիճակի կտրուկ վատթարացումով եւ ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքով, դարձավ այսպես կոչված Արեւելյան հարցի բաղկացուցիչ մասը եւ կարեւոր տեղ գրավեց միջազգային հարաբերություններում, մեծ տերությունների մերձավորարեւելյան քաղաքականության մեջ: Հայկական հարցը իրականում առաջին անգամ իր արտահայտությունը գտավ 1878 թ. Սան Ստեֆանոյում ստորագրված ռուս-թուրքական պայմանագրում: 1877-78 թթ. ռուս-թուրքական պատերազմի արդյունքում, Ռուսաստանին են անցնում Կարսի եւ Բաթումի մարզերը: Սան-Ստեֆանոյի պայմանագրի 16-րդ եւ Բեռլինի վեհաժողովի 61-րդ հոդվածների համաձայն, Օսմանյան կայսրությունը պարտավորվում է բարեփոխումներ իրականացնել Արեւմտյան Հայաստանում եւ ապահովել հայերի անվտանգությունը: Սակայն, այդ որոշումները այդպես էլ մնում են թղթի վրա, ինչը հանգեցնում է նոր ապստամբությունների Սասունում, Վասպուրականում եւ այլ վայրերում: Հայկական հարցը դառնում է եւրոպական դիվանագիտության քննարկման առարկա: Առաջին անգամ նոր պատմության շրջանում Հայաստանը եւ հայերը հիշատակվում են միջազգային կարեւոր դաշնագրում: Սակայն ե’ւ ռուսական, ե’ւ եւրոպական դիվանագիտությունը մտադրություն չունեին պայքարելու Արեւմտյան Հայաստանի ինքնավարության համար, ինչպես դա տեղի ունեցավ բալկանյան ժողովուրդների պարագայում

  www.heijsgroep.nl  

Show textShow cached sourceOpen source URL

It became the integral part of so-called Eastern Question and played an important role in the international relations, in the Middle East policy of the major powers. Actually, the Armenian issue was addressed upon in the 1878 Russo-Turkish Treaty.

Compare text pagesCompare HTM pagesOpen source URLOpen target URLDefine uk.mfa.am as primary domain

19-րդ դարի սկզբից Հայաստանը բաժանված էր Օսմանյան եւ Ռուսական կայսրությունների միջեւ: Պատմական Հայաստանի հայաբնակ արեւմտյան ու արեւելյան հատվածները պայմանականորեն անվանվում են Արեւմտյան Հայաստան եւ Արեւելյան Հայաստան: Արեւմտյան Հայաստան անվանումը շրջանառության մեջ է մտել դեռեւս 4-5-րդ դարերից, երբ Մեծ Հայքի թագավորությունը բաժանվել էր Սասանյան Պարսկաստանի եւ Հռոմեական կայսրության միջեւ: Արեւմտյան Հայաստանը հետագայում անցել է Օսմանյան Թուրքիայի գերիշխանության տակ` Պարսկաստանի հետ ստորագրված Ամասիայի (1555թ.) համաձայնագրով, իսկ Արեւելյան Հայաստանը վերջնականապես միացվել է Ռուսաստանին ռուս-պարսկական պատերազմի արդյունքում (1826-1828 թթ.)` Թուրքմենչայի պայմանագրով: Էթնիկական տեսանկյունից Օսմանյան կայսրությունն իրենից ներկայացնում էր սոցիալ-տնտեսական եւ քաղաքական տարբեր մակարդակներին գտնվող, մշակութային ու կրոնադավանական զանազան ընդհանրություններին պատկանող 60-ից ավելի ազգերի ու ցեղերի խառնարան: Քրիստոնյա ժողովուրդների տնտեսական դիրքերի ամրապնդումը, ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքն ու եվրոպական տերությունների ճնշումների ուժեղացումը համարյա անհնարին դարձրին այդ շրջանում սուլթանական իշխանությունների կողմից տարվող համընդհանուր մահմեդականացման քաղաքականությունը: Հայկական հարցը, որի առաջացումն ի սկզբանե պայմանավորված էր հայկական պետականության անկումով, իսկ հետագայում (19-րդ դարի կեսին) Օսմանյան կայսրության տարածքում բնակվող հայերի վիճակի կտրուկ վատթարացումով եւ ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքով, դարձավ այսպես կոչված Արեւելյան հարցի բաղկացուցիչ մասը եւ կարեւոր տեղ գրավեց միջազգային հարաբերություններում, մեծ տերությունների մերձավորարեւելյան քաղաքականության մեջ: Հայկական հարցը իրականում առաջին անգամ իր արտահայտությունը գտավ 1878 թ. Սան Ստեֆանոյում ստորագրված ռուս-թուրքական պայմանագրում: 1877-78 թթ. ռուս-թուրքական պատերազմի արդյունքում, Ռուսաստանին են անցնում Կարսի եւ Բաթումի մարզերը: Սան-Ստեֆանոյի պայմանագրի 16-րդ եւ Բեռլինի վեհաժողովի 61-րդ հոդվածների համաձայն, Օսմանյան կայսրությունը պարտավորվում է բարեփոխումներ իրականացնել Արեւմտյան Հայաստանում եւ ապահովել հայերի անվտանգությունը: Սակայն, այդ որոշումները այդպես էլ մնում են թղթի վրա, ինչը հանգեցնում է նոր ապստամբությունների Սասունում, Վասպուրականում եւ այլ վայրերում: Հայկական հարցը դառնում է եւրոպական դիվանագիտության քննարկման առարկա: Առաջին անգամ նոր պատմության շրջանում Հայաստանը եւ հայերը հիշատակվում են միջազգային կարեւոր դաշնագրում: Սակայն ե’ւ ռուսական, ե’ւ եւրոպական դիվանագիտությունը մտադրություն չունեին պայքարելու Արեւմտյան Հայաստանի ինքնավարության համար, ինչպես դա տեղի ունեցավ բալկանյան ժողովուրդների պարագայում

  bellevue-sanbernardino.ch  

Show textShow cached sourceOpen source URL

It became the integral part of so-called Eastern Question and played an important role in the international relations, in the Middle East policy of the major powers. Actually, the Armenian issue was addressed upon in the 1878 Russo-Turkish Treaty.

Compare text pagesCompare HTM pagesOpen source URLOpen target URLDefine uk.mfa.am as primary domain

19-րդ դարի սկզբից Հայաստանը բաժանված էր Օսմանյան եւ Ռուսական կայսրությունների միջեւ: Պատմական Հայաստանի հայաբնակ արեւմտյան ու արեւելյան հատվածները պայմանականորեն անվանվում են Արեւմտյան Հայաստան եւ Արեւելյան Հայաստան: Արեւմտյան Հայաստան անվանումը շրջանառության մեջ է մտել դեռեւս 4-5-րդ դարերից, երբ Մեծ Հայքի թագավորությունը բաժանվել էր Սասանյան Պարսկաստանի եւ Հռոմեական կայսրության միջեւ: Արեւմտյան Հայաստանը հետագայում անցել է Օսմանյան Թուրքիայի գերիշխանության տակ` Պարսկաստանի հետ ստորագրված Ամասիայի (1555թ.) համաձայնագրով, իսկ Արեւելյան Հայաստանը վերջնականապես միացվել է Ռուսաստանին ռուս-պարսկական պատերազմի արդյունքում (1826-1828 թթ.)` Թուրքմենչայի պայմանագրով: Էթնիկական տեսանկյունից Օսմանյան կայսրությունն իրենից ներկայացնում էր սոցիալ-տնտեսական եւ քաղաքական տարբեր մակարդակներին գտնվող, մշակութային ու կրոնադավանական զանազան ընդհանրություններին պատկանող 60-ից ավելի ազգերի ու ցեղերի խառնարան: Քրիստոնյա ժողովուրդների տնտեսական դիրքերի ամրապնդումը, ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքն ու եվրոպական տերությունների ճնշումների ուժեղացումը համարյա անհնարին դարձրին այդ շրջանում սուլթանական իշխանությունների կողմից տարվող համընդհանուր մահմեդականացման քաղաքականությունը: Հայկական հարցը, որի առաջացումն ի սկզբանե պայմանավորված էր հայկական պետականության անկումով, իսկ հետագայում (19-րդ դարի կեսին) Օսմանյան կայսրության տարածքում բնակվող հայերի վիճակի կտրուկ վատթարացումով եւ ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքով, դարձավ այսպես կոչված Արեւելյան հարցի բաղկացուցիչ մասը եւ կարեւոր տեղ գրավեց միջազգային հարաբերություններում, մեծ տերությունների մերձավորարեւելյան քաղաքականության մեջ: Հայկական հարցը իրականում առաջին անգամ իր արտահայտությունը գտավ 1878 թ. Սան Ստեֆանոյում ստորագրված ռուս-թուրքական պայմանագրում: 1877-78 թթ. ռուս-թուրքական պատերազմի արդյունքում, Ռուսաստանին են անցնում Կարսի եւ Բաթումի մարզերը: Սան-Ստեֆանոյի պայմանագրի 16-րդ եւ Բեռլինի վեհաժողովի 61-րդ հոդվածների համաձայն, Օսմանյան կայսրությունը պարտավորվում է բարեփոխումներ իրականացնել Արեւմտյան Հայաստանում եւ ապահովել հայերի անվտանգությունը: Սակայն, այդ որոշումները այդպես էլ մնում են թղթի վրա, ինչը հանգեցնում է նոր ապստամբությունների Սասունում, Վասպուրականում եւ այլ վայրերում: Հայկական հարցը դառնում է եւրոպական դիվանագիտության քննարկման առարկա: Առաջին անգամ նոր պատմության շրջանում Հայաստանը եւ հայերը հիշատակվում են միջազգային կարեւոր դաշնագրում: Սակայն ե’ւ ռուսական, ե’ւ եւրոպական դիվանագիտությունը մտադրություն չունեին պայքարելու Արեւմտյան Հայաստանի ինքնավարության համար, ինչպես դա տեղի ունեցավ բալկանյան ժողովուրդների պարագայում

  www.tonigirones.com  

Show textShow cached sourceOpen source URL

It became the integral part of so-called Eastern Question and played an important role in the international relations, in the Middle East policy of the major powers. Actually, the Armenian issue was addressed upon in the 1878 Russo-Turkish Treaty.

Compare text pagesCompare HTM pagesOpen source URLOpen target URLDefine usa.mfa.am as primary domain

19-րդ դարի սկզբից Հայաստանը բաժանված էր Օսմանյան եւ Ռուսական կայսրությունների միջեւ: Պատմական Հայաստանի հայաբնակ արեւմտյան ու արեւելյան հատվածները պայմանականորեն անվանվում են Արեւմտյան Հայաստան եւ Արեւելյան Հայաստան: Արեւմտյան Հայաստան անվանումը շրջանառության մեջ է մտել դեռեւս 4-5-րդ դարերից, երբ Մեծ Հայքի թագավորությունը բաժանվել էր Սասանյան Պարսկաստանի եւ Հռոմեական կայսրության միջեւ: Արեւմտյան Հայաստանը հետագայում անցել է Օսմանյան Թուրքիայի գերիշխանության տակ` Պարսկաստանի հետ ստորագրված Ամասիայի (1555թ.) համաձայնագրով, իսկ Արեւելյան Հայաստանը վերջնականապես միացվել է Ռուսաստանին ռուս-պարսկական պատերազմի արդյունքում (1826-1828 թթ.)` Թուրքմենչայի պայմանագրով: Էթնիկական տեսանկյունից Օսմանյան կայսրությունն իրենից ներկայացնում էր սոցիալ-տնտեսական եւ քաղաքական տարբեր մակարդակներին գտնվող, մշակութային ու կրոնադավանական զանազան ընդհանրություններին պատկանող 60-ից ավելի ազգերի ու ցեղերի խառնարան: Քրիստոնյա ժողովուրդների տնտեսական դիրքերի ամրապնդումը, ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքն ու եվրոպական տերությունների ճնշումների ուժեղացումը համարյա անհնարին դարձրին այդ շրջանում սուլթանական իշխանությունների կողմից տարվող համընդհանուր մահմեդականացման քաղաքականությունը: Հայկական հարցը, որի առաջացումն ի սկզբանե պայմանավորված էր հայկական պետականության անկումով, իսկ հետագայում (19-րդ դարի կեսին) Օսմանյան կայսրության տարածքում բնակվող հայերի վիճակի կտրուկ վատթարացումով եւ ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքով, դարձավ այսպես կոչված Արեւելյան հարցի բաղկացուցիչ մասը եւ կարեւոր տեղ գրավեց միջազգային հարաբերություններում, մեծ տերությունների մերձավորարեւելյան քաղաքականության մեջ: Հայկական հարցը իրականում առաջին անգամ իր արտահայտությունը գտավ 1878 թ. Սան Ստեֆանոյում ստորագրված ռուս-թուրքական պայմանագրում: 1877-78 թթ. ռուս-թուրքական պատերազմի արդյունքում, Ռուսաստանին են անցնում Կարսի եւ Բաթումի մարզերը: Սան-Ստեֆանոյի պայմանագրի 16-րդ եւ Բեռլինի վեհաժողովի 61-րդ հոդվածների համաձայն, Օսմանյան կայսրությունը պարտավորվում է բարեփոխումներ իրականացնել Արեւմտյան Հայաստանում եւ ապահովել հայերի անվտանգությունը: Սակայն, այդ որոշումները այդպես էլ մնում են թղթի վրա, ինչը հանգեցնում է նոր ապստամբությունների Սասունում, Վասպուրականում եւ այլ վայրերում: Հայկական հարցը դառնում է եւրոպական դիվանագիտության քննարկման առարկա: Առաջին անգամ նոր պատմության շրջանում Հայաստանը եւ հայերը հիշատակվում են միջազգային կարեւոր դաշնագրում: Սակայն ե’ւ ռուսական, ե’ւ եւրոպական դիվանագիտությունը մտադրություն չունեին պայքարելու Արեւմտյան Հայաստանի ինքնավարության համար, ինչպես դա տեղի ունեցավ բալկանյան ժողովուրդների պարագայում

  bo-sai.city.yokohama.lg.jp  

Show textShow cached sourceOpen source URL

It became the integral part of so-called Eastern Question and played an important role in the international relations, in the Middle East policy of the major powers. Actually, the Armenian issue was addressed upon in the 1878 Russo-Turkish Treaty.

Compare text pagesCompare HTM pagesOpen source URLOpen target URLDefine iraq.mfa.am as primary domain

19-րդ դարի սկզբից Հայաստանը բաժանված էր Օսմանյան եւ Ռուսական կայսրությունների միջեւ: Պատմական Հայաստանի հայաբնակ արեւմտյան ու արեւելյան հատվածները պայմանականորեն անվանվում են Արեւմտյան Հայաստան եւ Արեւելյան Հայաստան: Արեւմտյան Հայաստան անվանումը շրջանառության մեջ է մտել դեռեւս 4-5-րդ դարերից, երբ Մեծ Հայքի թագավորությունը բաժանվել էր Սասանյան Պարսկաստանի եւ Հռոմեական կայսրության միջեւ: Արեւմտյան Հայաստանը հետագայում անցել է Օսմանյան Թուրքիայի գերիշխանության տակ` Պարսկաստանի հետ ստորագրված Ամասիայի (1555թ.) համաձայնագրով, իսկ Արեւելյան Հայաստանը վերջնականապես միացվել է Ռուսաստանին ռուս-պարսկական պատերազմի արդյունքում (1826-1828 թթ.)` Թուրքմենչայի պայմանագրով: Էթնիկական տեսանկյունից Օսմանյան կայսրությունն իրենից ներկայացնում էր սոցիալ-տնտեսական եւ քաղաքական տարբեր մակարդակներին գտնվող, մշակութային ու կրոնադավանական զանազան ընդհանրություններին պատկանող 60-ից ավելի ազգերի ու ցեղերի խառնարան: Քրիստոնյա ժողովուրդների տնտեսական դիրքերի ամրապնդումը, ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքն ու եվրոպական տերությունների ճնշումների ուժեղացումը համարյա անհնարին դարձրին այդ շրջանում սուլթանական իշխանությունների կողմից տարվող համընդհանուր մահմեդականացման քաղաքականությունը: Հայկական հարցը, որի առաջացումն ի սկզբանե պայմանավորված էր հայկական պետականության անկումով, իսկ հետագայում (19-րդ դարի կեսին) Օսմանյան կայսրության տարածքում բնակվող հայերի վիճակի կտրուկ վատթարացումով եւ ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքով, դարձավ այսպես կոչված Արեւելյան հարցի բաղկացուցիչ մասը եւ կարեւոր տեղ գրավեց միջազգային հարաբերություններում, մեծ տերությունների մերձավորարեւելյան քաղաքականության մեջ: Հայկական հարցը իրականում առաջին անգամ իր արտահայտությունը գտավ 1878 թ. Սան Ստեֆանոյում ստորագրված ռուս-թուրքական պայմանագրում: 1877-78 թթ. ռուս-թուրքական պատերազմի արդյունքում, Ռուսաստանին են անցնում Կարսի եւ Բաթումի մարզերը: Սան-Ստեֆանոյի պայմանագրի 16-րդ եւ Բեռլինի վեհաժողովի 61-րդ հոդվածների համաձայն, Օսմանյան կայսրությունը պարտավորվում է բարեփոխումներ իրականացնել Արեւմտյան Հայաստանում եւ ապահովել հայերի անվտանգությունը: Սակայն, այդ որոշումները այդպես էլ մնում են թղթի վրա, ինչը հանգեցնում է նոր ապստամբությունների Սասունում, Վասպուրականում եւ այլ վայրերում: Հայկական հարցը դառնում է եւրոպական դիվանագիտության քննարկման առարկա: Առաջին անգամ նոր պատմության շրջանում Հայաստանը եւ հայերը հիշատակվում են միջազգային կարեւոր դաշնագրում: Սակայն ե’ւ ռուսական, ե’ւ եւրոպական դիվանագիտությունը մտադրություն չունեին պայքարելու Արեւմտյան Հայաստանի ինքնավարության համար, ինչպես դա տեղի ունեցավ բալկանյան ժողովուրդների պարագայում