|
|
Նամակներն ուշադիր ընթերցելուց հետո առաջանում է օրինական կասկած, որ մեր եկեղեցական հիերարխները Պողոսի տեքստերը միակողմանի են ընթերցում՝ քսանմեկերորդ դարի Վրաստանի այն գաղափարախոսական նկարագրությունը ստեղծելու համար, որը հասարակության մեջ կնոջ նահապետական և ճնշմանը կողմնորոշված սոցիալական կարգուկանոնի հիմքն է դնում, իսկ անձամբ կնոջ առաջնային պարտականությունն անվանում են նրա ընտանեկան կյանքը: Նմանօրինակ աշխարհայացք հիմնադրելիս՝ նրանք մոռանում են այն պատմական փաստը, որ անձամբ Պողոս առաքյալն ուղարկում էր կնոջը առաքելական գործունեության, ինչը հաստատված է նրա կողմից հռոմեացիներին ուղղված թղթի մեջ. «Ահա, պատկերացրեք մեր քույր Ֆիբեին, որը կողոսացիների եկեղեցու սպասավոր է, որպեսզի ընդունեք նրան Երկնքի արքայությունում, ինչպես սրբերին է պատշաճ» (հռոմ. 16, 1):Դրա հետ միասին, որքան էլ տարօրինակ չպետք է լինի, եկեղեցական գործերում կնոջը միայն միանձնուհու կարգավիճակ շնորհելով, մեր հոգևորականությունը անտեսում է անձամբ Վրաստանի եկեղեցու պատմության մեջ Սուրբ Նինոյի դերը, որի քարոզչությամբ, իրականացրած Աստծու ծառայությունից և միսիոներական գործունեությունից է սկիզբ առնում քրիստոնեությունը մեր երկրում: Ցավալի է, որ այսպիսի տվյալներով ոչ միայն նվազեցնում ենք Վրաստանը քրիստոնեացնող կնոջ դերը, այլև մոռացության ենք մատնում նաև անցած դարի պատմությունը, երբ փորձ արվեց վերանայելու կնոջ տեղը վրացական եկեղեցում. 1917 թվականի սեպտեմբերի 15-ին վրաց հասարակական գործիչ Մարիամ Դադիանի-Անչաբաձեն ելույթ ունեցավ Սիոնի եպիսկոպոսաց ժողովում, որտեղ հայտարարեց. « Քրիստոսի ցեղը սովորեցնում էր սա (կնոջ հավասարությունը): Դրա համար մենք՝կանայք անշուշտ պահանջում ենք համապատասխան տեղ գրավել հավատքի գործում, հոգևոր հիմնարկությունում, և ես անձամբ, որպես սուխումցի վրացի կանանց ընկերության նախագահ, անկասկած պաշտպանում եմ հավասարության սկզբունքը և պահանջում եմ, որ սոցիալական հիմնարկությունում կանանց շնորհվի ոչ միայն դավիթնեություն (քարոզչական ընթերցանություն), այլև տրվի եկեղեցում քարոզչություն և հրապարակային միսիոներական պարտականություն կատարելու իրավունք»:
|