|
|
At the same time, while defining woman’s social role and function clerics actually repeat Apostle Paul’s argument from the first epistle to Timothy, according which the only way to salvation of the soul for a woman is to have children: "For Adam was first formed, then Eve. And Adam was not deceived, but the woman being deceived was in the transgression. Notwithstanding she shall be saved in childbearing, if they continue in faith and charity and holiness with sobriety.” (1 Timothy, 3, 12/15). However, while making this argument the clergy forge the cornerstone of Christian theology, that Christ suffered for the human race in order to achieve atonement for the original sin, and redemption of a person from the original sin is reached through the main of the seven Holy Mysteries in the life of any Christian – baptism. Thus, Christian ethics is the ethics of individual guilt, not collective one. Importantly, this is also stated in the epistle of Apostle Paul to the Romans: "So then every one of us shall give account of himself to God.
|
|
|
Ներկայիս վրաց հոգևորականությունը շատ է խոսում կնոջ մասին, թերևս ոչ այն կանանց մասին, ովքեր մեր երկրում մշտապես դառնում են ընտանեկան բռնության զոհ: Հոգևոր անձինք և Պատրիարքը հաճախ հիշեցնում են, որ կինը պարտավոր է ամուսնուն հնազանդվել և նրա «ոտքերը լվանալ», իսկ որպես ինքնադրսևորման տեղ տունը նրան ոչ թե նահապետական մշակույթն է տվել, այլ ինքն Աստված է շնորհել: Նմանօրինակ ճառով հոգևոր հայրերը, որպես օրենք, իրենց գաղափարախոսությունը հիմնում են Պողոս առաքյալի կոնկրետ նամակների վրա, որոնց ձևափոխությունն էլ ներկայացնում են այն քարոզչությունները, որոնք մենք այսօր այնպես հաճախ լսում ենք ամբիոնից: Խոսքը Պողոս առաքյալի հետևյալ բառերի մասին է. «Յուրաքանչյուր տղամարդու գլուխը Քրիստոսն է, կնոջ գլուխը՝ ամուսինը և Քրիստոսի գլուխը՝ Աստված» (1.խմբ. 11, 3): Դրա հետ միասին կնոջ սոցիալական դերը և գործառույթը սահմանելիս՝ հոգևոր անձինք փաստորեն կրկնում են Պողոս առաքյալի կողմից Տիմոթէոսին ուղղված թղթում ձևակերպած փաստարկը, որի համաձայն կնոջ փրկության և հոգին բացելու միակ ուղին երեխաների ծնունդն է. «Առաջինն Ադամը ստեղծվեց և հետո Եվան: Իսկ Ադամը չի սխալվել, այլ կին արարածը սխալվեց և հանցանք գործեց: Թերևս կփրկվի երեխաների ծնունդով, եթե կանգնի հավատքին, սիրուն և սրբությանը ողջամտությամբ»: (1Տիմոթէոս, 3, 12/15). Սակայն նմանօրինակ դատողության ժամանակ հոգևորականությունը մոռանում է քրիստոնեական Աստվածաբանության այն անկյունաքարը, որ Քրիստոսը ճիշտ այս առաջին մեղքից որպես փրկագին տառապեց մարդկանց ցեղի համար, իսկ յուրաքանչյուր քրիստոնյայի կյանքում յոթ սրբազան խորհուրդների շրջանում գլխավորի միջոցով, մկրտության խորհրդով իրականանում է մարդու փրկությունն առաջնային մեղքից: Այդ պատճառով քրիստոնեական բարոյագիտությունը անհատական է և ոչ թե կոլեկտիվ մեղքը խոստովանելու բարոյագիտություն: Հատկանշական է, որ սա նույնպես Պողոս առաքյալի կողմից բանաձևված է հռոմեացիներին ուղղված նամակում. «Մեզանից յուրաքանչյուրը սեփական գլխի համար հաշվետու է լինելու Աստծու առաջ»:(Հռոմ. 14, 12):
|