|
|
Երբ Խորհրդային Միությունը քայքայվում էր և Վրաստանը նորացման ճանապարհին էր կանգնում, շատերը այսպես էին մտածում. եթե հավատանք և խոստովանենք, որ գոյություն ունի Աստված և գոյություն ունեն նրա հրեշտակները, եթե կգնանք եկեղեցի և կկատարենք նրա օրենքները, եթե պաս կպահենք և հաճախակի կխոստովանենք –կվերափոխվենք և ավելի լավ էակների կվերածվենք: Անցավ մի քանի տարի , այ, տեսնում ենք, որ Ուղղափառ Եկեղեցին ետխորհրդային Վրաստանում այնպիսի իրավական և նյութական հնարավորությունների հասավ, որի նմանը այս երկրի պատմությունը չգիտի: Ավելին, ներկայումս ոչ մի երկրի Ուղղափառ եկեղեցիներ տոկոսային չափով այնքան ժողովուրդ չի հաճախում, որքան Վրաստանի Ուղղափառ եկեղեցիներ են հաճախում, ոչ մի տեղ այնքան պատանի, ավելին՝ մանկահասակ երեխա, չի հաղորդվում (ծիսականորեն) Հիսուս Քրիստոսի արյունով և մսով, ինչպես Վրաստանում, ոչ մի դավանանքի Եկեղեցի Պատրիարքարանի իշխանության այն զինանոցը և լծակները չունի, որով հագեցած է Վրաստանի Պատրիարքարանն այսօր: Սակայն որ սոցիոլոգը, իրավաբանը կամ քրեածինը, որ վերլուծաբանը կարող է ասել, որ Ուղղափառության կանոններին հետևող մարդիկ մարդկայնության տեսակետից այն հավատացյալներից ավելի լավն են, ովքեր ուղղափառության կանոնները չեն կատարում, և/կամ, մի գուցե այդ հավատացյալները Աստծուն էլ չե՞ն հավատում:
|