|
|
Պատմում է արքեպիսկոպոս Պարգև Մարտիրոսյանը. «Շուշիում օծում էինք եկեղեցին: Քամի էր, անձրև էր սկսվում: Եվ հանկարծ ասես ձեռքի մի շարժումով, երբ ես կարդում էի «Հայր մերը», քամին դադարեց և եկեղեցու վրա կուտակված ամպերը մի կողմ քաշվեցին՝ բացելով կապույտ երկնքի մի կտոր: Մենք օծեցինք եկեղեցին և հետո այնպիսի փոթորիկ բարձրացավ…» Շուշին կառուցում են, բայց շատ դանդաղ. առայժմ կա մշակույթի նոր տունը, «Shushi Plaza» հյուրանոցը, շենքերում կոսմետիկ վերանորոգման փորձեր, որոնք կանգնած են այնպես, ինչպես 20 տարի առաջ՝ վառված պատուհանախորշերով, դատարկ մուտքերով: Ասես քաղաքից հեռացել է կյանքը և հիմա մտածում է՝ արժի վերադառնալ, թե ոչ: Բայց կյանքը կվերադառնա, և Լեռնային Ղարաբաղի պատմական մայրաքաղաքը ոչ մի բանով չի զիջի մյուսներին: Եվ այս ամենի վրա վեր կհառնի Ղազանչեցոց եկեղեցին՝ որպես կշտամբանք և հիշողություն, որ պետք է մտածել ոչ միայն Աստծու, այլ նաև աշխարհիկների մասին: Շուշիի համեմատ Ստեփանակերտը հիասքանչ տեսք ունի՝ մաքուր, խնամված, ասես այստեղ պատերազմ չի եղել: Ճիշտ է, ծայրամասերում դեռ կան տներ, որոնք տուժել են ռմբակոծությունից, բայց դրանք չեն փչացնում ընդհանուր պատկերը: Կառուցվել է Europe մեծ բիզնես-կենտրոնը, որը գեղեցիկ է, բայց այդքան էլ չի ներգրավվում քաղաքի ընդհանուր ճարտարապետական տեսքի մեջ: Թեև տեսք որպես այդպիսին չկա՝ տիպիկ խորհրդային գավառական քաղաք մի քանի սուպերմարկետներով, որոնք իրականում ուղղակի մեծ խանութներ են:
|