|
|
Most of Palu town’s ironsmiths, coppersmiths, tinsmiths, leather workers, saddlers and blacksmiths are Armenians. These last, apart from shoeing horses, own khans, where villagers coming to the town can stable their pack animals.
|
|
|
Բացի վերոնշեալ արհեստներէն, Կռայեան Բալու քաղաքին մասին իր աշխատութեան մէջ հակիրճ տեղեկութիւններ կու տայ այլ արհեստներու ու առեւտրական խանութներու գոյութեան մասին: Այսպէս, մանրավաճառները քիչ մը ամէն տեսակ ապրանքներ վաճառողներն են, որոնք ընդհանրապէս հայեր են: Իրմէ կը տեղեկանանք նաեւ թէ քաղաքին պտղավաճառներն ու բանջարավաճառները մեծամասնութեամբ թուրքեր են: Առաջին Համաշխարհային պատերազմի նախօրէին քաղաքը ունեցած է մէկ դեղագործ՝ Գարեգին Քիւրքճեան, որն իբրեւ օգնական ունեցած է Միսաք Ալեքսանեանը, իսկ իբրեւ աշկերտ՝ Խորէն Կիրակոսեանը։ Միեւնոյն Միսաք Ալեքսանեանը զբաղած է նաեւ լուսանկարչութեամբ: Նոյն ժամանակներուն Բալուի մէջ գործած է մէկ ատամնաբուժ: Արհեստներուն շարքին կան դերձակներ, ժամագործներ՝ բոլորն ալ հայեր: Նոյնպէս հայեր են քաղաքին ոսկերիչները, որոնք կը պատրաստեն մատանի, ապարանջան, օղ, մէջքի գօտի, վզնոց, քթախոտի եւ ծխաաոտի տուփ, խաչ, եկեղեցական անօթ։ Առաւելաբար հայեր են նաեւ Բալուի երկաթագործները, պղնձագործները, թիթեղագործները, կաշեգործները, համետագործները եւ պայտագործները։ Այս վերջինները, բացի անասուն պայտելէ, ունին նաեւ սեփական խաներ, որոնք յատկացուած են գիւղերէն քաղաք եկող գիւղացիներու բեռնակիր գրաստին։ Մինչ ասոնց տէրերը՝ քիւրտեր կամ հայեր, քաղաքին մէջ առեւտուր կ՝ընեն, անասունները այս խաներուն մէջ կը խնամուին մինչեւ երեկոյ, այսինքն գիւղացիներուն տուն վերադարձի ժամանակը։ Այսօրինակ շէնքերէն յայտնի է պայտագործ Մղսի Կրպուշեանին խանը։ Բալուցի պայտագործներ կը զբաղին նաեւ անասուններու սերնդագործութեամբ [21]:
|
