|
|
"I do not ask for your forgiveness because I don't have even a speck of guilt. Let the real criminals think about real punishment — their backers, sponsors. Let Artur's parents and he, Artur, forgive me, for not being by his side at that moment, to help. And let God forgive us all. Understand, I am not guilty. How are you going to bear this much guilt in your soul? I won't ask for mild treatment or forgiveness, but I have another request: recognize my innocence or send the case back to examination. What I regret is that my mother's eyes see not a soldier but a murderer. Artur's mother looks at a person who is almost in the state of her son… I die inside each day. All the same, sooner or later, the real criminal will carry out his evil work again. I pray that God doesn't abandon me, but you in this important and decisive moment. I myself condemn the act that was committed… This comes from the fact that no one was interested in the truth. There is someone who consequently corresponds to the role of a victim, and that's it, the rest is insubstantial. And the testimonies given by Andranik are nothing but Judas' 30 pieces of silver. It's odd, but the story of the Testament is repeated — the condemnation of the innocent, the real guilty [party] remaining free."
|
|
|
Սա հատված է համածառայակցի սպանության մեջ մեղադրված զինվոր Արթուր Քոչարյանի՝ դատարանում արտասանած վերջին խոսքից. «Ես ձեզանից ներողություն չեմ խնդրում, քանի որ մեղքի անգամ մի մասնիկ չունեմ: Իրական պատժի մասին թող մտածեն իրական հանցագործները, նրանց պարտակողները, հովանավորողները: Թող ներեն ինձ Արթուրի ծնողներն ու ինքը՝ Արթուրը, որ այդ պահին նրա կողքին չեմ եղել, որ օգնեմ: Եվ թող ների մեզ բոլորիս Աստված: Հասկացեք՝ ես մեղավոր չեմ: Այսքան մեղք ինչպե՞ս պիտի կրեք ձեր հոգու մեջ: Ես չեմ խնդրի մեղմ վերաբերմունք կամ ներում, այլ պահանջը հետևյալն է՝ ճանաչել իմ անմեղությունը կամ գործը ուղարկել ետ քննության: Զղջում եմ նրա համար, որ մորս աչքերը նայում են ոչ թե որպես զինվորի, այլ իբրև մարդասպանի: Արթուրի մայրը նայում է մի մարդու, ով համարյա իր իսկ որդու կարգավիճակում է…ես էլ ամեն օր հոգեկա՛ն մահ եմ վերապրում: Մե՛կ է, վաղ թե ուշ, իրական հանցագործը նորից կիրագործի իր չար գործը: Աղոթում եմ, որ Աստված չլքի ոչ թե ինձ, այլ ձեզ այս կարևոր ու վճռական պահին: Ինքս դատապարտում եմ այն արարքը, որ կատարվել է... Սա գալիս է նրանից, որ ոչ մեկին չի հետաքրքրել ճշմարտությունը: Կա մեկը, ով հանգամանքի բերումով համապատասխանում է զոհի դերին, և վերջ, մնացածը էական չէ: Իսկ Անդրանիկի տված ցուցմունքները ոչ այլ ինչ են, քան Հուդայի 30 արծաթը: Տարօրինակ է, բայց Կտակարանի պատմությունը կրկնվում է, անմեղի դատապարտումը, իրական մեղավորի ազատ մնալը»:
|
