|
|
Through combing the oval with its opposite in the triangle, we get the balloon of a comic strip, which develops into a kind of clouds on 'Verrat' (2003), into a canopy on 'Paranoia' (2007), into a guitar on 'Stereo' (2001), and into an 8-shaped projector on 'Lichtspiele'(1997).
|
|
|
Overlopen we deze metamorfosen, dan merken we dat de samenhang ervan wordt bepaald door puur formele variaties op puur formele gegevens. Dat levert dan telkens andere abstracte patronen op, waarvoor dan belichamingen worden gezocht in de bestaande werkelijkheid: houwelen, kruisbogen, vlaggen, slangen enz. Het genereren van telkens nieuwe figuratieve motieven door almaar verder schrijdende metamorfose van een uitgangsgegeven beperkt zich niet tot variaties op gekruiste lijnen. Zo verschijnt op 'Regel' (2000) en 'Das Kreisen' (2011) naast de rechte lijn de tegenstelling ervan in de lijn die in haar eigen staart bijt: de cirkel, die al meteen door perspectivische vertekening in weer andere vormen wordt getransformeerd: ovalen ('Regel', 2000 of 'Das Kreisen' 2011). Door de geronde vorm van het ovaal te combineren met de tegenstelling ervan in een puntige hoek, krijgen we de 'tekstballon' die niet alleen als 'tekstballon' verschijnt, maar zich op Verrat (2003) tot een soort aura's of wolken ontpopt, en op Paranoia (2007) tot baldakijn aan de zoldering, in Stereo (2001) tot gitaar, en op Lichtspiele (1997) tot een '8' waarin de spoelen van een filmprojector. Door de cirkel niet als vlak te lezen, maar als omtrek, krijgen we de ringen in 'Fundgrube' (2011), en door hem op te breken in segmenten krijgen we gebroken wielen zoals in 'Fluchtversuch' (2008). De rechte lijn ontwikkelt zich niet alleen tot cirkel, maar ook tot rechthoekig vlak, dat door perspectivische vervorming allerlei parallellogrammen oplevert: tafels (Konspiration 2004, Vorhang 2005, Altar 2008, Kalimuna 2010), het schilderij van Reinhardt op 'Lehre' (1999), kraampjes (Handel 1999) of muren (Vorhang 2005), ja zelfs ruiten zoals op 'Vorort' en 'Warten auf die Barbaren' (2007). Ook de rechthoeken kunnen van een derde dimensie worden voorzien en worden dan tot 'balken', die worden opgeteld als stapels boeken (Vorhang 2005), opgestapelde stenen (Ausschüttung, 2009) of de 'stacks' van Donald Judd (Lehre, 1999). Tegenover de geometrische en 'organische' vormen staan vervolgens diverse amorfe formaties: het loof van bomen (Das Haus 1996, Vorrat 1998), omgewoelde aarde en modder- of drekhopen op 'Höhe' (2004) en 'Die Aufnahme' (2008), rookkolommen op 'Verrat' (2003) en 'Haus de Lehrers' (2003), en wolkentorens in 'Reaktionäre Situation' (2003) en 'Höhe' (2004). Veel van deze motieven vinden we verenigd in 'Zoll '(2004). Van de 'gelobde' amorfe massa's bestaan ook scherpe varianten, exemplarisch in 'Konvo
|
