|
|
There are mainly deciduous forests in this area, which is divided in three zones: Quercetalia ilicis, Quercetalia pubescentis and Fagetalia. These zones are formed based on flora composition, altitude, petrology, soil conditions, the exposure and incline of the slopes, air temperature and rainfall.
|
|
|
Η βλάστηση της περιοχής κυριαρχείται από φυλλοβόλα δάση και διαρθρώνεται σε τρεις ζώνες: την Ευμεσογειακή ζώνη, την Παραμεσογειακή ζώνη και τη ζώνη των δασών Οξιάς. Οι ζώνες διακρίνονται ανάλογα με τη χλωριδική σύνθεση, το υπερθαλάσσιο ύψος, τις πετρολογικές και εδαφικές συνθήκες, την έκθεση και κλίση του τοπίου, τη θερμοκρασία αέρος και τη βροχόπτωση. Το μεγαλύτερο μέρος καταλαμβάνει η πλατύφυλλος Δρυς. Άλλα σπουδαία είδη αλλά σε λιγότερη έκταση είναι η Οξιά, η Μαύρη Πεύκη, η Τραχεία και Χαλέπειος Πεύκη, ενώ σε μίξη θα βρούμε και άλλα ξυλώδη είδη όπως την Αριά, το Ρείκι – σπουδαίο μελισσοκομικό είδος-, το Πουρνάρι, την Κουμαριά, τον Φράξο, τον Πλάτανο την Ιτιά στα ρέματα και άλλα. Ιδιαίτερη σημασία για την περιοχή αποτελεί το έλατο, φυτεμένο από τους κατοίκους στα δικά τους κτήματα, με σκοπό κάποτε να κοπούν και να πουληθούν ως Χριστουγεννιάτικα δένδρα. Με την καλλιέργεια των Χριστουγεννιάτικων δενδρυλλίων ασχολούνται πάνω από 30 χρόνια, είναι δε φυτεμένα πάνω από 2 εκατομμύρια δενδρύλλια, που προσφέρουν εισόδημα, προστασία των εδαφών και καταφύγιο της άγριας ζωής. Έτσι από άποψης χλωρίδας υπάρχουν 60 περίπου ξυλώδη και άνω των 200 ποωδών ειδών. Η πανίδα είναι πλούσια, με κυρίαρχο είδος τον αγριόχοιρο (αγριογούρονο). Ότι ζώα υπάρχουν στις βιτρίνες του Μουσείου, υπάρχουν και ζουν ελεύθερα στο δάσος. Ζουν αρμονικά μεταξύ τους αλλά και με τους κατοίκους της περιοχής, άλλωστε γι’ αυτό υπάρχουν σε μεγάλο αριθμό. Ο Χολομώντας με οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης προστατεύεται έχοντας ως επίκεντρο ενδιαφέροντος τα αρπακτικά πουλιά, ενώ υπάρχουν αρκετά καταφύγια άγριας ζωής, όπου απαγορεύεται κάθε μορφής κυνήγι.
|