|
|
“Hanging as a lack of gravity - when there is nothing to hold you on the ground, the separation from it somewhere above, somewhere beyond. To hang clothes, memories and seasons on a hanger and let them freely waving in the wind, go out of the frame and get back to it, because the snowdrops already are blooming. Starting the spring cleanings of Soul, worship the removal of winter clothing, the invasion of oxygen - time to breathe, time to sweep the snow away. Later in the summer - hanging again - dresses leave bodies, the eternal cycle of changing and redressing, the long hours in the bathroom, the short drying time. Nudity is just cause for flirting, time to rest for the bodies before the invasion of autumn. Again returning to sadness, nostalgia and the places where we were, where we will never be. Clothes and people already have their scars, quince fall into dry grass - brown garden of loneliness, where we ramble, where we return every fall. But there comes the white - paper cranes head South, the clothes are the last refuge of people, and so day after day, until the next spring.”
|
|
|
Αναρωτιέμαι πως θα είμαι όταν γίνω ογδόντα ετών, άραγε θα μπορώ να κάνω όνειρα να τρέχω και να παίζω .Λένε πως ο γέρος ο άνθρωπος είναι σαν ένα παιδί.Μου αρέσει να βλέπω τον άνθρωπο στο τέλος της ηλικίας του να επιστρέφει στις παιδικές του αναμνήσεις, να βλέπει ένα παιδικό του παιχνίδι, ακόμη και να τρέχει σε ένα χωράφι. Πριν ξεκινήσω να δημιουργήσω μια εικόνα κάνω μια βαθιά βουτιά μέσα μου για το πώς μπορώ να εικονογραφήσω τα βιώματα και τα συναισθήματα μου.Οι εικόνες είναι σαν ένας χάρτης εσωτερικός, αφηρημένος με γραμμές ,με χρώματα, με σχήματα που χαράσσονται μέσα μας. Η ιστορία βασίζεται στην επιθυμία της γιαγιάς μου να φορέσει ένα ρούχο των ονείρων της, που ποτέ δε μπόρεσε να φορέσει λόγω πολέμων και φτώχειας. Όταν παντρεύτηκαν με τον παππού μου είχαν φορέσει κουρέλια. Ένας φωτογράφος πήρε τότε τις φωτογραφίες των προσώπων τους και με μοντάζ τους πρόσθεσε ξένα σώματα νύφης και γαμπρού. Η επιθυμία όμως για το νυφικό φουστάνι υπήρχε πάντα. Με ενδιαφέρει να μετουσιώσω τη ματαιωμένη επιθυμία μιας αποκλεισμένης γυναίκας φορτωμένης από προκαταλήψεις. Ο σύγχρονος άνθρωπος λόγω του περιορισμένου του χρόνου επικοινωνεί μέσω του υπολογιστή ή μικροσυσκευών, έτσι χάνεται η σωματική άμεση επαφή. Ο γάμος συμβολίζει την συνάντηση και την ένωση όχι ένα τυπικό μυστήριο της εκκλησίας.
|
