|
|
Caird described the young poet in these terms: ‘In company he sat in silence, brooding over something or other (he had little gift for small talk), until a chance remark on a subject that touched him would arouse his interest. He would rise to his fee, his eyes would flash, and a torrent of rhythmically cadenced, magnificent language would pour forth: a kind of vatic fury would possess him’.
|
|
|
Thachair Somhairle MacGill-Eain agus J B Caird nuair a bha Somhairle MacGill-Eain a’ trèanadh gu bhith na thidsear ann am Moray House, agus J B Caird na oileanach anns an dàrna bliadhna an Oilthigh Dhùn Èideann. B’ e an deagh charaid aig J B Caird, an t-oileanaich òg feallsanachd George Davie, a thug an dithis fhear còmhla. Tha cunntas glè mhionaideach mun chàirdeas a bha eatarra ri fhaighinn anns an aiste aig J B Caird ‘Sorley MacLean: a Personal View’ (Sorley MacLean:Critical Essays). Nuair a thachair J B Caird ri Somhairle MacGill-Eain an toiseach, dh’ aidich e, a’ bharrachd air an ùidh a bh’ aige ann an sgoilearachd, gun do shaoil e gur e Gàidheal a bh’ ann gu chùl agus fear aig an robh faireachdainnean làidir sòisealach. Bha e am beachd gur e fìor dhuine onarach a bh’ ann aig an robh treibhdhireas inntleachdail, ach, aig an aon àm, bha an nàdar aige ro earbsail agus ro fhialaidh. Rinn e dealbh den Bhàrd òg mar seo: ‘Ann an cuideachd bhiodh e na shuidhe sàmhach, a’ bruadar mu rud air choireigin (cha robh ùidh aige ann an còmhradh gun seadh), gus an canadh cuideigin facal no dha mu cuspair a ghlacadh aire. Dh'èireadh e gu chasan, thigeadh dealradh na shùilean, dhortadh sruth de chànan brìghmhor, ceòlmhor bhuaithe: bhiodh e air a ghreimeachadh le nàdar de chuthach dhraoidheach.’ A’ sgrìobhadh mun deagh bhuaidh a bh’ aig J B Caird agus George Davie air, thuirt Somhairle MacGill-Eain mu Chaird: ’S e duine air leth, tha mi a’ smaoineachadh a bh’ ann an Caird, mar a thuirt mi, an dà chuid a thaobh litreachais agus rud ris an canainn-se mothachas’. Bhiodh na deasbadan litreachail aca a’ ruith air bàrdachd Ghreugach, Laideann, Fhrangach, Bheurla agus Albais, agus air saothair bhàird leithid Yeats, Eliot, Valèry, Pound, Lawrence, MacDhiarmaid agus a’ bhuidheann MacSpaunday a bha a’ tòiseachadh ri tighinn am bàrr (Auden, MacNeice, Spender and Day Lewis, mar a bh’ aig an luchd-càinidh orra), ach mar a dh’ aidich Caird, ‘ Mar bu trice bha sinn a’ tilleadh gu MacDhiarmaid agus gu Yeats, oir bha sinn gu sònraichte measail air an obair aca.’
|
