|
|
Spacer tematyczny szlakiem wrocławskich pomników w ramach Dolnośląskiego Festiwalu Architektury ma za zadanie wpisanie się w przesłanie tegorocznej myśli przewodniej wydarzenia, która brzmi „Przestrzeń dla Piękna”. Niewątpliwie miejska struktura urbanistyczna zorganizowana za pomocą siatki ulic i placów oraz nasycona budownictwem i architekturą, rozplanowaną często w schematyzowanym pierzejowym i blokowym układzie, wymaga bezwzględnie wypełnienia wysokiej jakości przestrzenią wspólną. To właśnie ta przestrzeń pod postacią parków, ogrodów, skwerów, chodników itp. wraz z mieszkańcami miasta będzie tworzyła tożsamość miasta. Aby między miastem a jego mieszkańcami mogły zachodzić właściwe relacje, aby mógł zachodzić dialog, przestrzeń wspólna musi być wypełniona odpowiednimi elementami małej architektury, które to spowodują, iż powstanie „kulturalne terytorium”. Pomniki ułatwiają to, a może wręcz są w tej przestrzeni niezbędne, najważniejsze, trwają wraz z upływem czasu, nabierając szlachetnej patyny. Swoją rangą, formą, poruszaną treścią pozwalają na łatwiejsze oswojenie środowiska miejskiego, czyniąc je automatycznie bardziej akceptowalnym i przyjaznym. Pomnik jest niezwykle istotnym i integralnym elementem przestrzeni miejskiej, wyróżnia się spośród innych „mebli miejskich” tym, iż podnosi jej klasę, jest symbolem zmian stylowych, mód, materiałów, technologii; jest wreszcie symbolem tożsamości narodowej, a w szerszym znaczeniu cywilizacji ludzkiej. Dzieło pomnikowe w formie monumentalnej, ale nie tylko, nieraz skromne, powściągliwe pod względem formy i zastosowanych środków artystycznych, koresponduje i poprzez zasadę addycji dowartościowuje architekturę, w sąsiedztwie której się znajduje. Te cechy pomnika są poniekąd realizacją jego podstawowej funkcji, jaką jest upamiętnienie. Polskie słowo „pomnik” pochodzi od staropolskiego źródłosłowu „pomnij”, co oznacza pamięć. Pamięć o osobie, wydarzeniu, miejscu, idei, a tym samym pamięć o czasach minionych, twórcach, tych, którzy odeszli. Pomnik to najczęściej dzieło rzeźbiarskie lub rzeźbiarsko-architektoniczne i aby mogło trwać, musi posiadać zarazem odpowiednią formę artystyczną, taką, która we właściwy, szlachetny sposób wyróżni go z otoczenia lub wręcz przeciwnie – będzie symbiotycznie z tym otoczeniem korespondować i integrować.
|