|
|
In addition, systems thinking may have contributed to expanding the frame of art to include the total environment, as in Cage’s silent composition 4’33” and happening Theatre Piece N.1 (both 1952), Xenakis’ design for the Philips Pavilon (1958) and his Polytopes (1967-73) and Diatope (1978), Bernhard Leitner’s sound environments, and Eno’s multimedia software program and installation 77 Million Paintings (2006), presented as a large-scale projection on the Sydney Opera House (1958-73), Jørn Utzon’s architectural landmark inspired by natural systems.
|
|
|
Krytycznego modelu umożliwiającego zrozumienie rozmaitych mnożących się praktyk artystycznych o systemowej orientacji dostarczyły eseje Burnhama Systems Aesthetics i Real Time Systems opublikowane w „Artforum” (odpowiednio, w latach 1968 i 1969). Jednocześnie teksty te stworzyły zrąb teoretyczny, który nadal inspiruje twórców. Esej Systems aesthetics wskazywał, że historyczne korzenie sztuki systemowej lat 60s sięgają modułowych dzieł mistrza Bauhausu Moholy-Nagy’ego (np. „obrazów na telefon” z wczesnych lat 20.) i propozycji masowo produkowanej sztuki wysuwanych w latach 50. przez konstruktywistę Victora Vasarely’ego. Burnahm przekonywał też, że elementy sztuki systemowej widoczne są również w gestach takich artystów jak Ad Reinhardt, Donald Judd czy Morris i Les Levine, którzy coraz wyraźniej odrzucali formalistyczny determinizm konkretnych obiektów, skłaniając się ku „strukturom listowym” w dynamicznych, otwartych i responsywnych pracach. Jak pisał Burnham, „informacja, bez względu na formę przekazu, staje się żywotnym względem estetycznym” (Systems Aesthetics, s. 34). Burnham wyjaśniał także, że „systemy działające w czasie rzeczywistym gromadzą i przetwarzają informacje z otoczenia, aby następnie wywoływać w tym otoczeniu pewne wydarzenia” (Real Time Systems, s. 29), uznając Hansa Haacke (Section 3) za wzorcowy przykład w tym obszarze. Na konstruowane przez niego systemy działające w czasie rzeczywistym składały się rozmaite „podłączone” (plugged) i „niepodłączone” (unplugged) media, stające się przyczynkiem do rozpatrywania wielorakich systemów naturalnych i społecznych na modłę Stephena Willatsa, który przeniósł myślenie systemowe na grunt faktycznych interwencji społecznych (Section 2). Dziedzictwo to kontynuowała instytucjonalna i socjologiczna krytyka, której wyrazem były diagramowe grafiki z cyklu Narrative Structures Marka Lombardiego z lat 90., strona internetowa They Rule Josha Ona (2004) oraz projekt Google Will Eat Itself autorstwa UBERMORGEN.COM i współpracowników (Section 4). Podobna genealogia cechuje ekologiczne projekty takich artystów jak Agnes Denes, David Dunn oraz Newton i Helen Mayer Harrison tworzących od lat 70., a także Beatrice da Costa, Yolande Harris, Natalie Jeremijenko, Michale Mandibnerg, Andrea Polli i Aviva Rahmani od lat 90. W rzeczy samej od połowy lat 90. do końca pierwszej dekady XXI wieku koncepcję estetyki systemów Burnhama podejmowano coraz to na nowo i re-interpretowano do takiego stopnia, że zjawisko jej ożywi
|
