|
|
A mi fanteishish inna ar yr Ŵyl , eish inna dros y terfyna. Eish tu draw i'r eglws, dros y bonc, a cherddad yr hen gaea hir 'na lle ma'r brwyn a'r hesg yn tyfu 'dat fy ngeseilia fi, neu uwch na mi. Ac wir, mi ddalish i fynd, a ddoish at yr ogo heb yn wybod i mi fy hun. Down i 'im yn meddwl dim amdani hi. A'r hyn nath i mi wbod mod i yn 'i hymyl hi oedd gweld - mi welwn deulu bach o bedwar yn bwyta'u cinio Nadolig yn nrws yr ogo, wedi gosod ryw fath i babell fach, dach chi'n gweld, dros y fynedfa felly. O'n nhw'n cysgu tu mewn iddi hi ond yn câl 'u prydia bwyd, ma'n debyg, yn y fan honno. Wel, cyn i mi gâl dianc am fy mywyd - odd gynnyn nhw ddau blentyn, bachgen a geneth fach - odd y ddau blentyn wedi dŵad ar fy ngwarthaf fi ac o nghwmpas i. A fedrwn i 'im dianc yn dda iawn. A dwi'n cofio fod y bachgen, beth bynnag, yn cyfri bytyma nghôt i fel hyn, a'r eneth yn cosi dan fy ngên i fel hyn ag yn tynnu 'i llaw dros fy ngrudd i, am wn i. Wn i 'im odd hi ngweld i'n beth del, ta be! Beth bynnag, oddwn i'n gweld hi'n beth ddel. Wel, mor ddel nes oeddwn i, am wn i, er mor ifanc oeddwn i, wedi syrthio mewn cariad â hi dros fy mhen a nghlustia. Hynny ydi, wedi i mi ddod yn gartrefol efo nhw, dach chi'n gweld.
|