|
|
'O, diar mi, do, yr hen bobol. 'Rhen bobol yn deud haneshion Tylwyth Teg, dach chi'n gweld, ar yr aelwyd, yntê. Welish i Mam yn mynd – fel bydda'r hen gymdogion amsar honno'n mynd i weld 'i gilydd gyda'r nosa, 'tê. Treulio dwy awr neu dair yn nhŷ cymydog rŵan. Ryw hannar dwshin wedi dŵad at 'i gilydd a finna, wrth gwrs, yn blentyn bach yn ista ar y stïl huarn wrth tân, felna. Stïl huarn a ffendar, 'tê, wrth gwrs, o flaen yr hen danna, yntoedd. A fydda'r hefal dân a'r procar melyn, melyn, fel aur bron. Deyn! odd gynnyn nhw waith llnau. Wol, ar y stïl huarn bydda'r plentyn bach i ista bob amsar, a'r hen deulu yn 'u cadeiria ac ar y setl ac yn y blaen, ac yn câl sgwrsus. Wol, er mwyn diddordeb i'r plentyn, weithia deud stori Tylwyth Teg wrtho fo, 'tê. A glywish i lawar stori Tylwyth Teg, 'u bod nhw wedi dal plentyn bach rywun ac wedi mynd â fo, ac wedi'i gâl o'n ïl pen un dydd a blwyddyn, felna o hyd...
|