|
|
en vaktalen worden vaak grammaticaal vereenvoudigd, terwijl ze rijk zijn aan termen (bijvoorbeeld het luchtvaart-Engels). Complete talen, gemaakt op basis van bestaande menselijke talen, worden a posteriori talen genoemd, terwijl talen, samengesteld op basis van filosofische systemen, logica, symbolen, geluid, enz. a priori genoemd worden. Dezelfde gewelddadige tijden, die geleden hebben onder de grillen en de zweep van nationalistische taalplanning en onderdrukking van culturele minderheden, zagen ook de opkomst van een tegenbeweging, gericht op het creëren en opnemen in de cultuur van a posteriori talen met een humanistisch streefdoel. Het meest succesvolle van deze projecten, Esperanto, werd gelanceerd in 1887 en haalt zijn woorden en klanken uit bestaande, voornamelijk Romaanse talen, terwijl het een volstrekt regelmatige grammatica en een woordenschat-verrijkend systeem van affixen gebruikt. Spijts regelmaat en focus op transculturele communicatie, is het Esperanto inmiddels uitgegroeid tot een normale taal in de zin dat het moedertaalsprekers en dichters heeft, en nieuwe termen verwerft, net als elke andere taal, door te lenen uit andere talen of door creatief gebruik in zijn taalgemeenschap, waardoor de invloed van de verdere taalplanning vermindert, met een Academie die even machteloos is als de Académie Française. In die zin is het Esperanto vandaag minder een geplande taal dan bijvoorbeeld het Nieuw-Noors, dat gedurig uitzuivering nodig heeft om zijn identiteit te bewaren.
|
