|
|
22 Τώρα, πάνω στα συντρίμμια της άπληστης αγοράς, πάνω στα φρέσκα ερείπια 23 μιας πολιτικής που επί δεκαετίες αποθέωνε τις αλόγιστες 24 ιδιωτικοποιήσεις, τον υπερδανεισμό, τη συγκεντροποίηση, τη συρρίκνωση 25 της δημόσιας παρέμβασης, διοικητές κεντρικών τραπεζών και πρωθυπουργοί 26 αναγκάζονται να δηλώσουν ότι εγγυώνται τις μικροκαταθέσεις των 27 πολιτών... Δηλαδή, αναγκάζονται να αναλάβουν τον πολιτικό, 28 συνταγματικό εντέλει, ρόλο για τον οποίο πάντα προορίζονταν: να 29 εγγυώνται την ισοπολιτεία και την ευημερία, να ελέγχουν τις 30 εξωπολιτικές δυνάμεις, να υπερασπίζονται τον δημόσιο χώρο. Και οι 31 μικροκαταθέσεις αποτελούν δημόσιο χώρο· είναι το τελευταίο καταφύγιο 32 του μικρομεσαίου πλήθους· είναι προϊόν μόχθου μιας ζωής· αυτά τα πολλά 33 μικροπροϊόντα σχηματίζουν την κεφαλαιακή βάση των τραπεζών. Μαζί με το 34 χρήμα των ασφαλιστικών Ταμείων, χρήμα από εργασία κι αυτό. 35 Η αναδίπλωση άρα στα χαρακώματα υπεράσπισης των μικροκαταθέσεων είναι 36 εν πολλοίς επαναφορά σε πολιτική υπό «παλαιούς» όρους· στην, ας πούμε, 37 προ παγκοσμιοποίησης πολιτική, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις σχέσεις 38 άυλης οικονομίας και δημόσιας σφαίρας. Όταν η άυλη φούσκα σπάσει, η 39 δημόσια σφαίρα, κατεξοχήν υλική και ασυμπίεστη, διεκδικεί όρους 40 βιώσιμης λειτουργίας της. Οι όροι αυτοί είναι ό,τι ξεχάστηκε μέσα σε 41 δυόμιση δεκαετίες απορρύθμισης: είναι ο δημοκρατικός έλεγχος, είναι η 42 απρόσκοπτη εκδήλωση υγιούς κοινωνικού ανταγωνισμού, είναι η διαρκής 43 επανεφεύρεση του πολιτικού διακυβεύματος. 44
|