|
|
Bien que confrontées à des contraintes persistantes au niveau des dépenses de défense et à de grandes difficultés de rénovation de leurs flottes, la plupart d’entre elles continuent d’investir dans des navires océaniques : pour preuve les efforts soutenus menés par le Brésil, la France, l’Inde, l’Italie, la Russie, l’Espagne, le Royaume-Uni et les États-Unis pour entretenir, développer davantage ou restaurer une capacité de porte-avions sous une forme ou une autre, ou, dans le cas de la Chine, pour en acquérir une(2), ou l’accroissement constant, au niveau mondial, du nombre et de la capacité des porte-hélicoptères et des navires amphibies optimalisés pour le contrôle de l’espace maritime, la projection de la puissance, l’aide humanitaire et la présence avancée (Australie, Chine, France, Italie, Japon, République de Corée, Pays-Bas, Espagne, Royaume-Uni et États-Unis).
|
|
|
Nawet, jeżeli ten punkt widzenia jest słuszny i rzeczywiście mamy do czynienia z prawdziwą „rewolucją w marynarce wojennej”, wydaje się, że ta opinia nie jest jeszcze podzielana przez wiodące światowe mocarstwa handlowe oraz potęgi w żegludze. Pomimo nieustannych ograniczeń wydatków na obronę oraz problemów z odnawianiem aktywów wielkich flot, większość z nich nadal inwestuje w marynarki wojenne zdolne do operowania na przestrzeniach oceanicznych: wystarczy spojrzeć na nieprzerwane wysiłki Brazylii, Francji, Indii, Włoch, Rosji, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjdenoczonych, aby utrzymać, dalej rozwijać i odnawiać potencjał lotniskowców w takiej, czy innej postaci, lub w przypadku Chin, aby go pozyskać (2), oraz staly wzrost w skali światowej liczby i potencjału helikopterowców i okrętów-amfibii dostosowanych do kontroli przestrzeni morskich, projekcji siły, pomocy humanitarnej oraz obecności na wysuniętych pozycjach (Australia, Chiny, Francja, Włochy, Japonia i Republika Korei, Holandia, Hiszpania, Wielka Brytania i Stany Zjednoczone).
|
