|
|
Zaostrog to miejscowość turystyczna Riwiery Makarskiej oddalona od Makarskiej o okolo 35 kilometrów. Pierwsza wzmianka o Zaostrogu pojawia się w roku 1419, choć ślady ręki ludzkiej na tych obszarach pochodzą jeszcze z czasów prahistorycznych, o czym świadczy między innymi granitowa żarna ręczna z wezesnej epoki kamienia, znaleziona w r.1953 na Viterze, górze nad Zaostrogiem. Miejscowość ta była zamieszkana przez Ilirów, co dokumentują liezne nekropolie. W czasach starorzymskich w Zaostrogu toczylo się bogate żżkulturalne, o czym świadezą liezne zabytki starożytne, szczególine te z kamienia: relief tancerza i flecisty w iliryjskim stroju ludowym, relief boga Mitry oraz dwa nagrobne pomniki. Po przybyciu Chorwatów w VII w. Osiedle otrzymuje slowiańską nazwę Ostrog, o którym w roku 950 wspomina cesarz bizantyński Konstantyn, wyliczając cztery grody fortyfikacyjne Paganii Księstwa Neretwańskiego (Mokrun, Berulia, Ostrog, Labinetza). Średniowieczny Ostrog (twierdza) znajdowal się wysoko na górze pod szczytem Mali Viter. Później, na północnej części tych terenów, pod górą Šapašnik oraz na północnym zachodzie od Porfigogeneta rozwinęło się nowe osiedle zwanw Zaostrog. W wieku XV właściecielami Zaostrogu byli chorwaccy szlachcice- bracia Vlatkowiciowie- Jurjeviciowie, posiadający na Viterze twierdzę, o czym świadczą ruiny starej twierdzy wśród których wyróżnia się kamienny próg reliefiu ręki. W XVII w. Ludność Zaostrogu zaczyna przesiedlać się w kierunku wybrzeża, co kończy się rokiem 1962, kiedy wszyscy mieszkańcy osiedlili się nad samym morzem. W starej miejscowości znajdują siętrzy kościoły: stary kościół gotycki św. Barbary z cmentarzem w części antycznej, kościółek św. Rocha z XVII w. I nowy kościół św. Barbary z 1872 r. Oprócz tych kościołów są tu też trzy kaplice: św. Antoniego we wsi (1893), NMP na Kučinach (1911) oraz św.Eliaszaa na Prosiku (1894). Największym i najwaźniejszym zabytkiem kulturowym na tych terenach jest klasztor Franciszkański NMP. Uważa się, że klasztor zostal zalożony w XIV w. Przez zakonników zwanych "pustelnikami św. Augustyna", którzy po upadku Bośni w r.1463 opuścili go i wycofali się na wyspy. Do opuszczonego klasztoru w roku 1468 wprowadzili się franciszkanie z prowincji Bośnia Srebrena, dzialając w nim do dzisiaj. Franciszkanie na tyle podnieśli poziom klasztoru w trudnych czasach pod rządami tureckimi, że w roku 1640 w. sprawozdaniu generalnego wizytatora zostal on ogłoszony najładniejszym ze wszystkich klasztorów na obszarze wi
|
