|
|
La seva identitat, com la coneixem avui dia, comença a forjar-se en ser nomenat director del Centre, l'any 1979, César Oliva. El 1983 és designat Moisés Pérez Coterillo, i el CDT assumeix durant deu anys (1983-1992) l’edició d'una revista que ha estat un referent per entendre el teatre d'Espanya d'aquella dècada:
|
|
|
Antzerkiaren Dokumentazio Zentroa 1971. urtean sortu zen, batez ere, arte eszenikoekin zerikusia zuten Estatuko artxiboko dokumentuak bertan biltzeko. Hala, bada, oinordetzan jaso zituen desagertu ziren arte hainbat ministeriori atxikita zeuden erakunde autonomo batzuek (Espainiako antzerki nazionalak eta jaialdiak deitutakoek) zituzten funts fotografikoak, fonografikoak eta inprimakiak (kartelak, programak…), bai eta liburutegiko funts zabal bat ere. Funts horiek handituz joan dira harrez gero, era askotako eskuraketen eta dohaintzen bidez. Lehenengo urteetan, zentroak bulego txiki bat baino ez zuen hartzen, Madrilgo Teatro María Guerreron; eta Vicente Amadeo arduratu zen bera zuzentzeaz, Ganbera eta Saiakerako Antzerki Nazionalaren ardura ere bai baitzuen bere gain. Bere garrantzia, gaur egun ezagutzen dugun moduan, 1979. urtean hasi zen handitzen, hau da, César Oliva zentroko zuzendari izendatu zutenean. 1983an, Moisés Pérez Coterillo izendatu zuten, eta hala, Antzerkiaren Dokumentazio Zentroak (CDT) hamar urtez (1983-1992) hartu zuen bere gain aldizkari bat argitaratzeko lana. Aldizkari hori garrantzizko eredua izan da hamarkada hartako Espainiako antzerkia ulertzeko: El público.
|