|
|
sometimes borders on that of a memory tract, and here and there even reminds us of the adventures of Giordano Bruno as a secret agent in London a few centuries earlier. Both Bruno, the high priest of the memory cult, and Rushdie, who defines this atmosphere almost casually, have proved that memory systems are actually usable as artistic algorithms.
|
|
|
soms aan die van een geheugentraktaat, en doet het soms even denken aan de belevenissen van Giordano Bruno als geheim agent in Londen een paar eeuwen eerder. Zowel Bruno, de hogepriester van de cult van het geheugen, als Rushdie, die bijna terloops deze sfeer aanduidt, hebben bewezen dat de geheugensystemen werkelijk bruikbaar zijn als artistieke algoritmes.
|
