|
|
Við ítarlegar rannsóknir sínar notar Barany gnótt af viðtölum og skjölum og dregur lítt þekkar staðreyndir fram í dagsljósið. Það er þó kaldhæðnislegt að því ákafar sem höfundurinn bendir á að ríkjunum sem sækjast eftir aðild hafi ekki tekist að uppfylla fullkomlega þau skilyrði sem sett voru fyrir aðild, þeim mun augljósari verða þau jákvæðu áhrif sem stækkunarferlið hefur í rauninni haft. Þannig kemst lesandinn að því að löngunin til að ganga í NATO réði úrslitum um að Vladimir Meciar kæmist ekki aftur til valda í Slóvakíu árið 2002, að Slóvenía tæki virkari afstöðu á Balkanskaga og að breytingar skyldu gerðar á löggjöf í Rúmeníu um minnihlutahópa. Einnig hljómar það hjáróma hjá Barany, í ljósi þróunar mála undanfarið, þegar hann gerir lítið úr vígbúnaði nýrra aðildarríkja þegar t.a.m. er litið til þess hversu stóru hlutverki Pólland hefur gegnt í Írak, til leiðtogahlutverks Tékklands í nýju herfylki NATO gegn efna-, sýkla,- geisla- og kjarnorkuvopnum, og til mikilsverðs framlags allra nýrra bandalagsríkja til friðargæslu undir forystu NATO. Raunar hafa flest eldri bandalagsríkin, eins og Barany viðurkennir sjálfur, ekki náð því marki að verja 3 prósentum af vergri þjóðarframleiðslu í varnarmál. Með því að mæla framfarir einungis eftir bókstafnum gerir hann sig sekan um að yfirsjást hversu byltingarkennd umbreyting er að eiga sér stað í Mið- og Austur-Evrópu og missa þannig sjónar á heildarmyndinni.
|
