|
|
Non seulement lOTAN dépasse sans états dâme les limites du territoire allié, mais lon attend delle, de plus en plus, quelle assume toutes les tâches qui vont de la lutte contre le terrorisme international et la prolifération des armes de destruction massive (ADM) à une contribution à la démocratisation du Moyen-Orient élargi, à lentraînement des forces de sécurité iraquiennes et au soutien de lopération de maintien de la paix de lUnion africaine au Darfour.
|
|
|
Niezwykle rozbudowany program polityczny NATO jest zarówno błogosławieństwem, jak i przekleństwem. Z jednej strony, Sojusz nie jest już ograniczony przez spory wokół wychodzenia poza granice traktatowe. Z drugiej strony jednak, obecnie wydaje się, że żadne wyzwanie dla bezpieczeństwa nie wykracza poza zakres uprawnień NATO. Obecnie NATO nie tylko śmiało wychodzi poza terytorium państw członkowskich, ale w coraz większym stopniu ma do czynienia z oczekiwaniami, że będzie się zajmować wszystkim: od zwalczania międzynarodowego terroryzmu, poprzez zmaganie się z proliferacją broni masowego rażenia (BMR), aż po przyczynianie się do demokratyzacji Bliskiego Wschodu, szkolenie irackich sił bezpieczeństwa i wspieranie operacji pokojowej Unii Afrykańskiej w Darfurze. Ta mnogość inicjatyw, działań i operacji w programie NATO jednoznacznie odzwierciedla wysiłki Sojuszu, aby sprostać zmianom w środowisku strategicznym. Jednocześnie jednak, mają one kluczowe znaczenie dla zachowania użyteczności Sojuszu w ramach priorytetów polityki zagranicznej USA. Sojusz zainicjował ambitny proces transformacji. Jednak duch transformacji musi dopiero wywrzeć choćby najmniejszy wpływ na Koncepcję Strategiczną NATO, która pozostała niezmieniona od kwietnia 1999. Chociaż państwa członkowskie Sojuszu jak dotąd nie zdecydowały się na otwarcie tej potencjalnej puszki Pandory, wypracowanie nowej Koncepcji Strategicznej może okazać się transatlantyckim katharsis, którego właśnie potrzeba NATO.
|
