|
|
“The call to holiness can be heard and followed only in the silence of worship before the infinite transcendence of God. We must confess that we all need this silence filled with the adored presence (...) All, believers and unbelievers alike, need to learn the value of this silence which allows the Other (God) to speak, when and as He wills, and which enables us to understand His word. In practice, this supposes great fidelity to liturgical and personal prayer, to time devoted to mental prayer and contemplation, Eucharistic adoration, monthly recollections and spiritual exercises.”
|
|
|
«De roeping tot heiligheid kan slechts worden gehoord en gevolgd in de stilte van de aanbidding van Gods oneindige transcendentie. We moeten toegeven dat wij allemaal nood hebben aan deze stilte vol van de aanbeden tegenwoordigheid (…) Iedereen, gelovigen en ongelovigen, moet de waarde leren kennen van de stilte die de Andere (God) toelaat te spreken wanneer en hoe Hij wil, en die het ons mogelijk maakt zijn woorden te verstaan. In de praktijk veronderstelt dat een grote getrouwheid aan het liturgisch en het persoonlijk gebed, aan de momenten van inwendig gebed en beschouwing, aan de aanbidding van het Allerheiligste, aan de maandelijkse retraites en aan de geestelijke oefeningen.»
|
|
|
«La crida a la santedat no pot ser escoltada ni seguida sinó és en el silenci de l’adoració davant la transcendència infinita de Déu. Hem de confessar que tots necessitem d’aquest silenci ple de la presència de qui adorem. (...) Tots, creients i incrèduls, tenim necessitat d’aprendre el valor del silenci que permet a l’Altre (Déu) parlar, quan i com Ell vulgui, i que ens permet a nosaltres comprendre aquesta paraula. En la pràctica això suposa una gran fidelitat a la pregària litúrgica i personal, al temps consagrat a l’oració mental i a la contemplació, a l’adoració eucarística, als recessos mensuals i als exercicis espirituals».
|
