|
|
Ich bin dankbar,, immer wiederholen, auf den Berg des Schweigens, um große Bäume mit knorrigen Wurzeln, die die Wege kreuzen, seine grauen Felsen, sus Panoramen liegend. Ein Sturm sah sanften Hügeln hämmern für ihre, Wasser-Streams demütig, der schwankende Licht Lücken in den Felsen der Küste und den Schnee, dass Jahr für Jahr geben sie viel Würde Landschaften.
|
|
|
Je suis reconnaissant, toujours répéter, à la montagne de silence, de grands arbres aux racines noueuses qui traversent les chemins, ses rochers gris, sus panoramas couché. Une tempête a vu collines frapper pour leur, l'eau des cours d'eau humbles, de balancement des brèches de lumière dans les rochers de la côte et les neiges qui, année après année, ils donnent beaucoup de dignité aux paysages. Roches bruts, jardins comme les mauvaises herbes, Vent qui parle à l'eau, profondément, merci beaucoup.
|
|
|
Sono grato, sempre ripetere, per la montagna del silenzio, a grandi alberi con radici nodose che attraversano i sentieri, le sue rocce grigie, sus panorami che si trovano. Una tempesta ha visto colline battere per la loro, acqua di ruscelli umili, di ondeggianti lacune luce nelle rocce della riva e le nevi che anno dopo anno si danno molta dignità ai paesaggi. Ruvide rocce, giardini come piante infestanti, Vento che parla di acqua, profondamente, grazie mille.
|
|
|
Eu sou grato, sempre repetir, para a montanha de silêncio, a grandes árvores com raízes retorcidas que cruzam os caminhos, suas pedras cinzentas, sus panoramas estendidos. A tempestade viu colinas bater para o seu, água de córregos humildes, de balançar as lacunas de luz nas rochas da costa e das neves, que ano após ano, eles dão muita dignidade para paisagens. Pedras ásperas, jardins como ervas daninhas, O vento que fala água, profundamente, Muito obrigado.
|
|
|
Ik ben dankbaar, altijd herhalen, naar de berg van de stilte, tot grote bomen met knoestige wortels die de paden kruisen, haar grijze rotsen, sus panorama's liegen. Een storm zag glooiende heuvels bonzen voor hun, water te stromen nederige, van wuivende licht gaten in de rotsen van de kust en de sneeuw die jaar na jaar geven ze veel waardigheid om landschappen. Ruwe Rotsen, tuinen als onkruid, Wind die spreekt tot water, diep, heel erg bedankt.
|
|
|
Estic agraït, sempre ho repeteixo, a la serra del silenci, a la dels grans arbres amb arrels nuoses que creuen els senders, a les seves penyes grisos, panorames suspensions menteixen. A la serra de la tempesta que roda donant cops pels seus turons, a la de l'aigua de rierols humils, de llacunes que bressolen la llum en les roques de la seva riba ia la de neus que regalen d'any en any tanta dignitat als paisatges. Roques aspres, males herbes en forma de jardins, vent que parla amb l'aigua, profundament, moltes gràcies.
|
|
|
Ja sam zahvalan, Uvijek ponavljam, na planini šutnje, do velikih stabala sa kvrgavim korijenjem koje prelaze staze, njegove sive stijene, SUS panorame lažu. Oluja vidjela valjanje brežuljcima lupanje za njihovo, Voda se potocima skromnih, od njišu svjetlo praznine u stijenama uz obalu i snjegovi koji iz godine u godinu oni daju puno dostojanstvo krajolika. Surovim stijenama, vrtovima kao korov, Vjetar koji govori o vodi, duboko, puno hvala.
|
|
|
Я благодарен, Всегда повторяйте, на гору молчания, в большие деревья с корявыми корнями, которые пересекают пути, его серые скалы, SUS панорамы лежащей. Буря видел холмы стучать за их, потоки воды скромному, из колышутся легкие пробелы в породах берега и снега, что из года в год они дают много достоинства пейзажи. Суровые скалы, сады как сорняки, Ветер, который говорит с водой, глубоко, Большое спасибо.
|
|
|
Eskertzen dut, beti errepikatu, isiltasuna mendian, sustrai gnarled zeharkatzen duten bideak zuhaitz handi, bere gris arroka, sus bista etzanda. Ekaitz bat ikusi ROLLING HILLS euren banging, arroyos xume ura, argia hutsuneak swaying da itsasertzean arroka eta Elurretako urte horretan urte ondoren askoz duintasuna ematen dute paisaia. Rough Harriak, belar gisa lorategiak, Haizea duten ur hitz egiten du, sakon, thank you very much.
|
|
|
Eu son grata, Repetir sempre, para a montaña de silencio, a grandes árbores con raíces retorcidas que cruzan os camiños, súas pedras grises, sus panoramas tendidos. A tormenta viu outeiros bater ao seu, auga de regatos humildes, de balance os ocos de luz nas rochas da costa e das neves, que ano tras ano, eles dan moita dignidade para paisaxes. Pedras ásperas, xardíns como herbas daniñas, O vento que fala auga, profundamente, Moitas grazas.
|
